ترک مرکاتو. بهای امید

متن انگلیسی

Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much, just closed doors and empty promises I kept going for the little girls back home Watching how I move Their faces in my mind flicker In the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor At 5.50 in the morning, Mercato was already awake.

Selamahuit stood at the bus stop with her small bag and watched the sellers open their stalls.

She was 21.

She had finished high school and for two years she had worked in a Chinese shoe company for 4500 bir a month.

The money was not enough, but it was regular.

She lived with her mother, Almaz, and her two younger sisters in two small rooms.

Her father had left long ago, so no one else paid the rent or the food.

Every morning Selamawit passed the same billboard.

It showed a tall hotel and a woman in a white dress.

The billboard promised work in Dubai and a good salary.

Selamawit looked at it every day and did the same math.

Rent, food, school for her sisters, bus, shoes.

If she saved every extra bir, how many months for a ticket?

The number changed in her head.

Then there was the visa, the agent, the first weeks before salary.

She did not know those costs, and that was the problem.

The dream had a price, but she could not see the whole price yet.

She only knew she could not stay at 4,500 bir forever.

The bus came, and Selamuit got on.

She had not told her mother yet, but she had already decided to leave the factory.

She wanted to ask Hana about Dubai.

Mama, sit down.

I have to tell you something.

You're late.

The girls are asleep.

What happened?

I quit the factory today.

You did what?

I quit, and I'm going to Dubai.

Hana found me a job in a salon.

A real salon.

Hana?

The one who came back with a new phone?

Yes.

She says the salary is 1,500 dirhams.

That's more than three times what I make here.

And the ticket?

The visa?

The first month before you get paid?

Hana is handling it.

She knows the agent.

Agents take money.

We don't have money.

I know, but I can't stay here.

The rent is late.

The girls need shoes.

The school wants the fee next month.

So you run?

Do you know what happened to Tazita?

She went to Saudi.

Two years, no call.

Her mother still lights a candle.

And Sineet, she came back sick and with nothing.

I'm not Tazita.

I'm not Sineet.

Every girl says that.

Hana says the salon is in Dira.

She has a friend there.

I can share a room.

Share a room with who?

Strangers?

You don't know them.

Hana knows them.

She says they Ethiopian Hana says Hana says what does Hana get She gets a commission That normal Normal for her not for you Hana says I will wash hair and do nails.

Clean work.

Not like the factory.

Clean work in a strange country.

Mama, I will send you half my salary every month.

Half.

You can pay the school.

You can pay the Equib.

The Equib is not a bank.

It's the neighbor's money.

If you don't pay, they come to me.

I will pay.

I promise.

Promises are easy in the kitchen.

I'm not asking for your permission.

I'm telling you.

I already quit.

Then why are you telling me?

Because you are my mother and because I am afraid.

Afraid is good.

Afraid keeps you alive.

I need your help.

The ticket, the visa, Hana needs 80,000 beer for the agent.

80,000?

I have 12,000 saved.

I need the rest.

You want me to give you the Equib money?

The money for the girls' school?

It's a loan.

I'll pay it back from Dubai.

If you don't come back?

I will come back.

With money.

You don't know that.

I know I can't stay here.

Mama, look at me.

I'm 21.

I work all day and I have nothing.

I want to help you.

I want the girls to finish school.

Do you think I don't want that?

Then help me.

I have 20,000 beer.

It's for the Equib.

The women will ask.

Tell them it's for the shop.

I don't lie.

Then tell them nothing, please.

You will send half.

Half.

Every month.

And you will call me every week.

Every week.

If you don't call, I will go to Hana's mother.

I will call.

Take the money.

Keep it hidden.

Don't tell the girls.

Don't tell anyone.

Thank you, Mama.

Don't thank me.

Just come back.

I will.

Hana, I came as fast as I could.

You said you had news.

I do.

Sit down.

You look tired.

I am tired.

I quit the factory.

My mother gave me the Akub money.

Now I need the truth.

The truth is good.

The salon is in Daira, a cosmetic salon.

Clean work, good customers.

What will I do there?

Hair, nails, maybe simple makeup.

They will teach you.

The salary is 1500 dirhams.

Every month?

Every month, plus tips if you are polite.

And the visa?

Three weeks, maybe less.

The agent is fast.

How much for the agent?

80,000 burr.

80,000?

Hana, that is a lot.

It is Dubai.

Nothing is cheap.

But after two months, you will earn it back.

I have 32,000.

It is everything.

My savings and my mother's money.

Give me what you have now.

I will talk to the agent.

He knows me.

And the rest?

I will fix it.

You are like my sister.

I don't want you to lose this chance.

My mother is afraid.

She says, girls go and do not come back.

Girls who don't listen get problems.

You will listen to me.

Don't talk to strangers at the airport.

Don't sign papers you don't understand.

Keep your money close.

Will I get a receipt for this money?

A receipt?

Salamowit, we grew up on the same street.

Since when do we need paper between us?

Your mother says always take paper.

Your mother has never left Mercado.

This is how it works here.

The agent doesn't give receipts.

He gives visas.

So everything is arranged?

Everything is arranged.

The salon is waiting.

The visa is coming.

You just need to be ready.

When do I pay the rest?

Later, before you fly.

I will call you.

Promise me, Hana.

No surprises.

No surprises You will send money home and your mother will be proud I promised her half my salary every month Then you will send half You will see In one year, you will laugh at this day.

I hope so.

Here is the money.

Count it.

I trust you, but I will count it.

Good.

32,000.

That is all I have.

It is enough for now.

Keep your phone on.

I will call you about the visa.

And the salon?

What is the name?

I will send you everything.

The name, the address, the agent's number.

Don't worry.

I am not worried.

I'm just...

I don't know.

That's normal.

Go home, pack light, be ready in three weeks.

Three weeks.

Three weeks.

And, Salamowit, don't tell people too much.

Everyone will want a favor.

I won't.

Thank you, Hana.

Don't thank me yet.

Thank me in Dubai.

Six weeks later, Hana came back to Mercado with a new phone and a tourist visa, not the work visa she had promised.

She said the rules changed at the last minute, and that in Dubai, everything was arranged on the ground, not on paper.

Silamawit wanted to shout, but Hana already had the money, and the flight was the only thing left that felt real.

She packed one bag, took $200, and the number Hana gave her, and flew to Dubai alone.

At the airport, nobody answered that number.

She called twice, then sat on a plastic chair until the hall almost emptied.

A taxi finally drove her to Dara, past gold shops and narrow streets that smelled of cardamom and dust.

The room was above a shop, rented by Messeret, a friend of a friend of Hana's.

Sela Mawit paid the driver, held her bag against her chest, and climbed the dark stairs.

Her tourist visa was good for 20 days.

She had no salon, no salary, and no one waiting for her at the top.

This is the room.

Your bed is there, by the window.

The bathroom is at the end of the hall.

We share it with two other women.

It is smaller than I thought.

Dubai is small when you have little money.

Sit.

You look like you are going to fall.

I have been awake for two days.

Then listen first, sleep later.

Did Hana tell you the name of the salon?

She said she would send it.

She said everything was arranged.

There is no salon.

I asked around.

There is no salon with that name in Dara.

Hana gave you a story.

She is my friend.

We grew up on the same street.

Friends get commissioned too.

She brought you here.

Someone paid her for that.

Maybe the agent.

Maybe the salon that does not exist.

I gave her all my money.

How much?

Everything.

My mother's Ekub money.

80,000 beer.

Then she is not your friend.

She is a business.

And the work visa?

Look at your passport.

What does it say?

Tourist.

20 days.

Tourist visa.

You cannot work on it.

If they catch you, you pay a fine.

Maybe jail.

Maybe they send you home and you cannot come back.

Hana said the work visa was coming.

Hana said.

Hana said.

Hana is gone.

You are here.

You have 20 days.

What can I do?

First, count what you have.

Money, phone, passport.

$200.

That is one week.

Maybe 10 days if you eat like me.

How do you live?

I pay 700 dirhams for this bed.

Food is 200.

Every month.

I clean houses.

Cash.

No paper.

My visa expired eight months ago.

I am here, but I am not here.

You understand?

You are illegal.

I am invisible.

There is a difference.

You still have 20 days.

Use them.

For what?

A woman in Al-Barsha is looking for a cleaner.

She wants someone to live in the house.

Permanent.

A cleaner?

It is work.

It is a room.

it is not a salon what is her name madam fatima she has money she has a big villa She also has rules What rules She will ask for your passport For the visa she will say For the visa That is what they say Then the passport stays in her drawer, not in your hand.

For how long?

Until she decides.

That is the problem.

When you give your passport, you are not a guest.

You are property.

I can't go home.

My mother borrowed money for me.

My sisters need school fees.

I know.

That is why I'm telling you the truth.

Not to scare you.

To make you ready.

Is there another way?

There is always another way.

Not always a good one.

You can go to the Ethiopian church.

You can ask for help.

You can sleep here and look for cash work.

But you have 20 days.

And if I don't find work before the visa ends?

Then you are like me.

Invisible.

I don't want to be invisible.

Then take the house.

Take the room.

Keep your head down and count every dirham.

Give me the number.

Think tonight.

Sleep.

In the morning you will still be hungry, but you will think better.

I am thinking now.

Give me the number.

Okay, but remember what I said.

The passport is not paper.

It is your door.

I will remember.

And, Salamowit, do not tell her you have a friend here.

Do not tell her you know me.

Why?

Because then she knows you have somewhere to go.

If she knows that, she will not keep you.

She will throw you out.

So, I'm alone.

You are not alone.

You are with me.

But she cannot know that.

Okay.

I will call her tomorrow.

Tomorrow.

First sleep.

You will need a clear head.

Messerette?

Yes?

Thank you for not lying to me.

Don't thank me, just be careful.

I wore back.

But nobody handed me much.

Just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home.

Watching how I move.

Their faces in my mind flicker.

In the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters, carrying their hopes in my worn bag.

But nobody handed me much, just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home, watching how I move.

Their faces in my eyes A flicker in the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor

متن به این زبان

آدیس آبابا مرا بزرگ کرد

خیابان‌های خاکی و اینجرا

دبی درس سخت بعدی بود

همه برج‌های شیشه‌ای و پول سرد

آمدم تا خواهرانم را بالا بکشم

امیدهایشان را در کیف کهنه‌ام حمل می‌کردم

اما هیچ‌کس چیز زیادی به من نداد، فقط درهای بسته و وعده‌های توخالی

برای دخترهای کوچک خانه ادامه دادم

تماشا می‌کردند چطور حرکت می‌کنم

صورت‌هایشان در ذهنم سوسو می‌زند

در گرمای صحرا

از پسش برآمدم، جای پایم را پیدا کردم

روی کف سنگ مرمر صیقلی

ساعت ۵:۵۰ صبح، مرکاتو already بیدار بود.

سلاماهویت با کیف کوچکش کنار ایستگاه اتوبوس ایستاده بود

و تماشا می‌کرد که فروشندگان دکه‌هایشان را باز می‌کنند.

او ۲۱ ساله بود. دبیرستان را تمام کرده بود و دو سال در یک شرکت کفش چینی ماهی ۴۵۰۰ بیر کار کرده بود.

پول کافی نبود، اما منظم بود.

او با مادرش، آلماز، و دو خواهر کوچک‌ترش در دو اتاق کوچک زندگی می‌کرد.

پدرش خیلی وقت پیش رفته بود، پس هیچ‌کس دیگری اجاره یا خرج غذا را نمی‌داد.

هر صبح سلاماوویت از کنار همان بیلبورد می‌گذشت.

یک هتل بلند و زنی با لباس سفید را نشان می‌داد.

بیلبورد کار در دبی و حقوق خوب را وعده می‌داد.

سلاماوویت هر روز به آن نگاه می‌کرد و همان حساب را می‌کرد.

اجاره، غذا، مدرسه برای خواهرانش، اتوبوس، کفش.

اگر هر بیر اضافی را پس‌انداز می‌کرد، چند ماه برای یک بلیت؟

عدد در سرش تغییر می‌کرد.

بعد ویزا بود، کارگزار، هفته‌های اول قبل از حقوق.

او آن هزینه‌ها را نمی‌دانست، و مشکل همین بود.

رؤیا قیمتی داشت، اما او هنوز نمی‌توانست تمام قیمت را ببیند.

فقط می‌دانست که نمی‌تواند تا ابد با ۴۵۰۰ بیر بماند.

اتوبوس آمد، و سلامویت سوار شد.

هنوز به مادرش نگفته بود، اما already تصمیم گرفته بود کارخانه را ترک کند.

می‌خواست از هنا درباره دبی بپرسد.

مامان، بنشین. باید چیزی بهت بگم.

دیر کردی. دخترها خوابن. چی شد؟

امروز از کارخانه بیرون آمدم.

چی کار کردی؟

بیرون آمدم، و می‌خوام برم دبی.

هنا برام یه کار در یه سالن پیدا کرد. یه سالن واقعی.

هنا؟ همونی که با یه گوشی جدید برگشت؟

بله. می‌گه حقوق ۱۵۰۰ درهمه. این بیشتر از سه برابر چیزیه که اینجا درمیارم.

و بلیت؟ ویزا؟ ماه اول قبل از اینکه حقوق بگیری؟

هنا داره حلش می‌کنه. اون کارگزار رو می‌شناسه.

کارگزارها پول می‌گیرن. ما پول نداریم.

می‌دونم، اما نمی‌تونم اینجا بمونم. اجاره عقب افتاده. دخترها کفش لازم دارن. مدرسه ماه بعد شهریه می‌خواد.

پس فرار می‌کنی؟

می‌دونی برای تازیتا چی شد؟

رفت عربستان.

دو سال، هیچ تماسی.

مادرش هنوز شمع روشن می‌کنه.

و سینیت، مریض و دست‌خالی برگشت.

من تازیتا نیستم.

من سینیت نیستم.

هر دختری همینو می‌گه.

هنا می‌گه سالن در دیره است.

اونجا یه دوست داره.

می‌تونم یه اتاق مشترک بگیرم.

اتاق مشترک با کی؟

غریبه‌ها؟

تو نمی‌شناسیشون.

هنا می‌شناسه.

می‌گه اتیوپیایی‌ان هنا می‌گه هنا می‌گه هنا چی گیرش می‌آد یه کمیسیون می‌گیره این عادیه عادی برای اون نه برای تو

هنا می‌گه مو می‌شورم و ناخن می‌زنم. کار تمیز. مثل کارخانه نیست.

کار تمیز در یه کشور غریب.

مامان، هر ماه نصف حقوقمو برات می‌فرستم. نصف. می‌تونی مدرسه رو بدی. می‌تونی اکوب رو بدی.

اکوب بانک نیست.

پول همسایه است.

اگه ندی، میان سراغ من.

می‌دم.

قول می‌دم.

قول دادن در آشپزخانه آسونه.

من اجازه نمی‌خوام.

دارم بهت می‌گم.

already بیرون آمدم.

پس چرا داری بهم می‌گی؟

چون تو مادرم هستی و چون می‌ترسم.

ترس خوبه.

ترس زنده نگهت می‌داره.

به کمکت نیاز دارم.

بلیت، ویزا، هنا برای کارگزار ۸۰,۰۰۰ بیر لازم داره.

۸۰,۰۰۰؟

۱۲,۰۰۰ پس‌انداز دارم.

بقیه‌شو لازم دارم.

می‌خوای پول اکوب رو بهت بدم؟

پول مدرسه دخترها رو؟

قرضه.

از دبی پسش می‌دم.

اگه برنگردی؟

برمی‌گردم.

با پول.

اینو نمی‌دونی.

می‌دونم که نمی‌تونم اینجا بمونم.

مامان، به من نگاه کن. ۲۱ سالمه. تمام روز کار می‌کنم و هیچی ندارم. می‌خوام کمکت کنم. می‌خوام دخترها مدرسه رو تموم کنن.

فکر می‌کنی من نمی‌خوام؟

پس کمکم کن.

۲۰,۰۰۰ بیر دارم. برای اکوبه. زن‌ها می‌پرسن.

بهشون بگو برای مغازه است.

من دروغ نمی‌گم.

پس هیچی بهشون نگو، خواهش می‌کنم.

نصف رو می‌فرستی. نصف. هر ماه.

و هر هفته بهم زنگ می‌زنی. هر هفته.

اگه زنگ نزنی، می‌رم پیش مادر هنا.

زنگ می‌زنم.

پول رو بگیر. پنهونش کن. به دخترها نگو. به هیچ‌کس نگو.

ممنون، مامان.

از من تشکر نکن. فقط برگرد.

برمی‌گردم.

هنا، تا تونستم سریع اومدم. گفتی خبر داری.

دارم. بنشین. خسته به نظر می‌رسی.

خسته‌ام. از کارخانه بیرون آمدم. مادرم پول اکوب رو داد. حالا حقیقت رو می‌خوام.

حقیقت خوبه. سالن در دیره است، یه سالن آرایشی. کار تمیز، مشتری‌های خوب.

اونجا چی کار می‌کنم؟

مو، ناخن، شاید آرایش ساده. بهت یاد می‌دن. حقوق ۱۵۰۰ درهمه.

هر ماه؟

هر ماه، به‌علاوه انعام اگه مؤدب باشی.

و ویزا؟

سه هفته، شاید کمتر. کارگزار سریعه.

برای کارگزار چقدر؟

۸۰,۰۰۰ بیر.

۸۰,۰۰۰؟ هنا، این خیلیه.

دبیه. هیچی ارزون نیست. اما بعد از دو ماه، درش میاری.

۳۲,۰۰۰ دارم. همه‌شه. پس‌اندازم و پول مادرم.

هر چی داری الان بهم بده.

با کارگزار حرف می‌زنم.

منو می‌شناسه.

و بقیه؟

حلش می‌کنم.

تو مثل خواهرمی.

نمی‌خوام این شانس رو از دست بدی.

مادرم می‌ترسه.

می‌گه دخترها می‌رن و برنمی‌گردن.

دخترهایی که گوش نمی‌دن مشکل پیدا می‌کنن.

تو به من گوش می‌دی.

در فرودگاه با غریبه‌ها حرف نزن.

کاغذهایی که نمی‌فهمی امضا نکن.

پولت رو نزدیک خودت نگه دار.

برای این پول رسید می‌گیرم؟

رسید؟ سلامویت، ما در یه خیابون بزرگ شدیم. از کی تا حالا بین ما کاغذ لازمه؟

مادرت می‌گه همیشه کاغذ بگیر.

مادرت هیچ‌وقت از مرکاتو بیرون نرفته. اینجا اینطوری کار می‌کنه. کارگزار رسید نمی‌ده. ویزا می‌ده.

پس همه‌چیز مرتبه؟

همه‌چیز مرتبه. سالن منتظره. ویزا داره می‌آد. فقط باید آماده باشی.

بقیه رو کِی می‌دم؟

بعداً، قبل از پرواز.

بهت زنگ می‌زنم.

قول بده، هنا.

بدون سورپرایز.

بدون سورپرایز پول به خانه می‌فرستی و مادرت افتخار می‌کنه من بهش قول دادم هر ماه نصف حقوقمو بفرستم پس نصف رو می‌فرستی می‌بینی

در یک سال، به این روز می‌خندی.

امیدوارم.

پول اینجاست.

بشمارش.

بهت اعتماد دارم، اما می‌شمارمش.

خوبه.

۳۲,۰۰۰.

این همه‌چیزیه که دارم.

برای الان کافیه.

گوشیت رو روشن نگه دار.

درباره ویزا بهت زنگ می‌زنم.

و سالن؟

اسمش چیه؟ همه‌چیز رو برات می‌فرستم. اسم، آدرس، شماره کارگزار. نگران نباش.

نگران نیستم. فقط... نمی‌دونم.

این عادیه. برو خانه، سبک بار کن، در سه هفته آماده باش.

سه هفته.

سه هفته. و، سلامویت، زیاد به مردم نگو. همه یه لطف می‌خوان.

نمی‌گم. ممنون، هنا.

هنوز از من تشکر نکن. در دبی از من تشکر کن.

شش هفته بعد، هنا با یه گوشی جدید و یه ویزای توریستی به مرکاتو برگشت، نه ویزای کاری که قول داده بود.

گفت قوانین در آخرین لحظه عوض شد، و در دبی، همه‌چیز روی زمین مرتب می‌شه، نه روی کاغذ.

سیلامویت می‌خواست فریاد بزنه، اما هنا already پول رو داشت، و پرواز تنها چیزی بود که هنوز واقعی به نظر می‌رسید.

یه کیف بست، ۲۰۰ دلار برداشت، و شماره‌ای که هنا داده بود، و تنها به دبی پرواز کرد.

در فرودگاه، هیچ‌کس جواب اون شماره رو نداد.

دو بار زنگ زد، بعد روی یه صندلی پلاستیکی نشست تا سالن تقریباً خالی شد.

بالاخره یه تاکسی او را به دیره برد، از کنار مغازه‌های طلا و خیابان‌های باریکی که بوی هل و خاک می‌داد.

اتاق بالای یه مغازه بود، اجاره‌شده توسط مسرت، دوستِ دوستِ هنا.

سیلا ماویت به راننده پول داد، کیفش را به سینه چسباند، و از پله‌های تاریک بالا رفت.

ویزای توریستی‌اش ۲۰ روز اعتبار داشت.

نه سالنی داشت، نه حقوقی، و نه کسی که بالای پله‌ها منتظرش باشد.

این اتاقه. تختت اونجاست، کنار پنجره.

دستشویی آخر راهروئه. با دو زن دیگه شریکیم.

کوچیک‌تر از اونیه که فکر می‌کردم.

دبی وقتی پول کم داری کوچیکه. بنشین.

مثل اینه که می‌خوای بیفتی.

دو روزه بیدارم.

پس اول گوش کن، بعد بخواب.

هنا اسم سالن رو بهت گفت؟

گفت می‌فرسته.

گفت همه‌چیز مرتبه.

سالنی وجود نداره.

از این و اون پرسیدم.

هیچ سالنی با اون اسم در دیره نیست.

هنا یه داستان بهت داد.

اون دوستمه.

در یه خیابون بزرگ شدیم.

دوست‌ها هم کمیسیون می‌گیرن.

اون تو رو اینجا آورد.

یه کسی برای این بهش پول داد.

شاید کارگزار.

شاید سالنی که وجود نداره.

همه پولمو بهش دادم.

چقدر؟

همه‌ش.

پول اکوب مادرم.

۸۰,۰۰۰ بیر.

پس اون دوستت نیست.

اون یه کاسبیه.

و ویزای کار؟

به پاسپورتت نگاه کن.

چی نوشته؟

توریستی.

۲۰ روز.

ویزای توریستی.

با این نمی‌تونی کار کنی.

اگه بگیرنت، جریمه می‌دی.

شاید زندان.

شاید بفرستنت خانه و نتونی برگردی.

هنا گفت ویزای کار داره می‌آد.

هنا گفت.

هنا گفت.

هنا رفته.

تو اینجایی.

۲۰ روز داری.

چی می‌تونم بکنم؟

اول، بشمار چی داری.

پول، گوشی، پاسپورت.

۲۰۰ دلار.

این یه هفته‌ست.

شاید ۱۰ روز اگه مثل من غذا بخوری.

چطور زندگی می‌کنی؟

برای این تخت ۷۰۰ درهم می‌دم.

غذا ۲۰۰.

هر ماه.

خانه‌ها رو تمیز می‌کنم.

نقدی.

بدون کاغذ.

ویزام هشت ماه پیش منقضی شد.

من اینجام، اما اینجا نیستم.

می‌فهمی؟

تو غیرقانونی‌ای.

من نامرئی‌ام.

یه فرقی هست.

تو هنوز ۲۰ روز داری.

ازشون استفاده کن.

برای چی؟

یه زن در البرشاء دنبال یه نظافتچی می‌گرده.

می‌خواد یکی در خانه زندگی کنه.

دائمی.

نظافتچی؟

کاره.

یه اتاقه.

سالن نیست اسمش چیه خانم فاطمه پول داره یه ویلای بزرگ داره اونم قانون داره چه قانونی پاسپورتت رو می‌خواد برای ویزا می‌گه برای ویزا این چیزیه که می‌گن

پس پاسپورت در کشوی اون می‌مونه، نه در دست تو. تا کی؟ تا وقتی اون تصمیم بگیره.

مشکل همینه. وقتی پاسپورتت رو می‌دی، مهمون نیستی. مالکیتی. نمی‌تونم برم

خانه. مادرم برای من پول قرض کرد. خواهرهام شهریه مدرسه لازم دارن. می‌دونم. برای همین دارم

حقیقت رو بهت می‌گم. نه برای ترسوندنت. برای آماده کردنت. راه دیگه‌ای هست؟ همیشه راه دیگه‌ای هست.

همیشه یه راه خوب نه. می‌تونی بری کلیسای اتیوپی. می‌تونی کمک بخوای. می‌تونی اینجا بخوابی

و دنبال کار نقدی بگردی. اما ۲۰ روز داری. و اگه قبل از تموم شدن ویزا کار پیدا نکنم؟

پس مثل من می‌شی. نامرئی. نمی‌خوام نامرئی باشم. پس خانه رو بگیر. اتاق رو بگیر.

سرت رو پایین نگه دار و هر درهم رو بشمار. شماره رو بده. امشب فکر کن. بخواب. صبح

هنوز گرسنه‌ای، اما بهتر فکر می‌کنی. الان دارم فکر می‌کنم. شماره رو بده.

باشه، اما یادت باشه چی گفتم. پاسپورت کاغذ نیست. اون درِ توئه. یادم می‌مونه.

و، سلامویت، بهش نگو که اینجا دوستی داری.

بهش نگو که منو می‌شناسی.

چرا؟

چون اون‌وقت می‌فهمه تو جایی برای رفتن داری.

اگه اینو بفهمه، نگهت نمی‌داره.

بیرونت می‌ندازه.

پس، من تنهام.

تو تنها نیستی.

تو با منی.

اما اون نباید اینو بدونه.

باشه.

فردا بهش زنگ می‌زنم.

فردا.

اول بخواب.

به ذهنِ روشن نیاز پیدا می‌کنی.

مسرته؟

بله؟

ممنون که بهم دروغ نگفتی.

ازم تشکر نکن، فقط مراقب باش.

برگشتم.

اما هیچ‌کس چیز زیادی بهم نداد.

فقط درهای بسته و وعده‌های پوچ.

برای دخترهای کوچیکِ خونه ادامه دادم.

نگاه کن چطور حرکت می‌کنم.

صورت‌هاشون توی ذهنم سوسو می‌زنه.

در گرمای صحرا

از پسش براومدم، جای پامو، جای پامو پیدا کردم

روی زمینِ سنگ مرمرِ صیقلی

آدیس آبابا منو بزرگ کرد

خیابون‌های خاکی و اینجرا

دبی درسِ سختِ بعدی بود

همه‌ش برج‌های شیشه‌ای و پولِ سرد

اومدم تا خواهرامو بالا بکشم، امیدهاشونو توی کیفِ کهنه‌ام حمل کردم.

اما هیچ‌کس چیز زیادی بهم نداد، فقط درهای بسته و وعده‌های پوچ.

برای دخترهای کوچیکِ خونه ادامه دادم، نگاه کن چطور حرکت می‌کنم.

صورت‌هاشون توی چشمامه

سوسویی در گرمای صحرا

از پسش براومدم، جای پامو، جای پامو پیدا کردم

روی زمینِ سنگ مرمرِ صیقلی