آنا در توکیو؛ آب خواست، سوپ ذرت گرفت

متن انگلیسی

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

I had been living in Tokyo for three weeks, and I still could not understand the vending machines.

They sold hot coffee, cold coffee, soup, ties, and something that looked like a small plastic egg.

I loved the city, but every day brought a new small confusion.

On Tuesday morning, I stood in front of a machine near my apartment.

I wanted water.

The machine had 40 buttons, and every button had a different picture.

I pressed one button, and the machine made a happy sound.

A can of hot corn soup fell out.

Okay, I said to the machine.

That is not water, but thank you.

A man in a gray suit stopped next to me.

He looked at the soup in my hand and smiled.

He wished me a good morning and asked if I was having soup for breakfast.

I told him I had wanted water, but the machine chose for me.

He said the machine knows what I need, that it is very wise.

I asked if it was and reminded him that yesterday it gave me a small towel.

He said that was also wise because you never know when you need a towel.

I laughed.

The man bought a can of coffee and walked away.

I drank the soup on a bench in the small park.

It was warm and sweet, and I had to admit it was better than water.

At lunch, I met my friend Yuki at a ramen shop.

Yuki was a student who practiced English with me, and I practiced Japanese with her.

We were both bad at each other's language, which made us perfect friends.

She asked how my morning was and told me I looked like a person who had fought a machine I said I had that the machine won and that I had soup for breakfast She said corn soup was normal there and that sometimes she had soup and rice and called it breakfast I told her that in my country breakfast is bread and coffee Simple with no surprises.

She said surprises are good, that today the machine gave me soup, and tomorrow it would give me a tie.

I said I do not wear ties.

She said then it would give you a tie and you would start a new fashion.

We ordered ramen.

I tried to eat with chopsticks, and the noodles kept escaping.

Yuki watched me with a kind smile.

She said I was improving, and that last week I ate with a spoon.

I said last week I was hungry, and today I was proud.

She said proud and hungry was a good combination.

I told her that in my country, we say a hungry person is an honest person.

She said that in her country, we say even a hungry person should not drop noodles on their shirt.

I looked down.

There was a small spot of soup on my white shirt.

I sighed and said the machine gave me a towel yesterday and I did not bring it.

She said, see, the machine knew, and that I should listen to machines.

After lunch, I walked to the train station.

I had a job interview at a small English school.

I was nervous, and my shirt had a soup spot.

I tried to hide the spot with my bag, but the bag was too small.

On the train, an old woman sat next to me.

She looked at my shirt and opened her handbag.

She took out a small packet of wet tissues and gave it to me, without a word.

I thanked her and said it was very kind.

She said you had a spot and I had tissues, and it was simple.

I told her she was like the vending machine, that she knew what I needed.

She said the vending machine was smarter than her because it never runs out of tissues.

I cleaned my shirt.

The spot was still there, but it was smaller.

I felt better.

I thanked her and told her I had an interview today.

She asked if it was for a job.

I said yes, that I wanted to teach English.

She said then I must smile because a smile is the best shirt.

I smiled.

She nodded and got off at the next station.

At the interview, I met the school director, Mr. Tanaka.

He was a small man with big glasses and a very serious face He asked me to sit down He asked why I wanted to teach English in Japan I said because I love this country and because I want to help people communicate.

He said good, and asked if I could explain the difference between I have been and I have gone.

I said yes, that I have been to Japan means I visited Japan, and I have gone to Japan means I am in Japan now, or I went and I am still there.

He said correct.

Then he asked what I would do if a student falls asleep in my class.

I said I would ask them to stand up and teach the next sentence.

He said interesting, and asked what if they refuse.

I said then I would let them sleep, because a sleeping student is a quiet student.

Mr. Tanaka laughed for the first time.

His serious face broke into a wide smile.

He said I had humor and that it was important, because students learn better when they laugh.

I said I hoped so and that I laugh at myself every day.

He said then I would be a great teacher and asked when I could start.

I asked if tomorrow was possible.

He said tomorrow was good, but first I should buy a new shirt.

I looked at my soup spot and laughed.

I told him the vending machine gave me soup, the train lady gave me a tissue, and now he was giving me advice.

that everyone was taking care of me.

He said that is Japan, that we take care of each other, even the machines.

I left the school with a new job and a small smile.

I walked past the same vending machine near my apartment.

I stopped and looked at it.

I told it that it won, but that tomorrow I wanted water.

I pressed a button.

The machine made a happy sound.

A can of cold coffee fell out.

I said, close enough.

I opened the coffee and sat on the bench in the park.

The sun was warm and the city was loud and busy.

I felt happy.

I had a job, a friend, and a strange relationship with a machine.

Tomorrow I would start teaching.

Today I would drink coffee and watch people.

A small boy walked by with his mother.

He pointed at me and said something in Japanese.

His mother smiled and bowed to me.

I bowed back.

I did not know what they said, but I understood the smile I thought maybe I didn need to understand everything that maybe I just needed to say yes to the soup I finished my coffee and went home to prepare for my first class In my bag, I put a small towel, a packet of tissues, and a can of corn soup.

I was ready for anything.

The next morning, I stood in front of my first class.

Six students looked at me with curious eyes.

I took a deep breath.

I said good morning, that my name was Anna, that I was from Canada, and that yesterday a vending machine gave me soup for breakfast.

The students laughed.

I smiled.

I knew it was going to be a good day.

After class, Yuki was waiting outside.

She asked how it was and if anyone fell asleep.

I said no, but that one student asked me why I had a soup spot on my shirt.

She asked what I said.

I told her it was a fashion from my country.

She asked if they believed me.

I said they wrote it down in their notebooks.

Yuki laughed so hard she had to hold the wall.

She said I was a dangerous teacher.

I said I was a teacher who learns from machines.

We walked to the ramen shop together.

I ordered the same ramen as yesterday.

This time, I did not drop any noodles on my shirt.

Yuki said I did it, that there was no spot.

I said I was improving.

She said next week I could try a fork.

I said one step at a time.

We ate and talked about the next day, the next class, and the next small adventure.

I did not know what the vending machine would give me tomorrow, but I knew it would be something, and I was ready to say thank you.

That night, I wrote in my notebook, Japan, day 22.

I have a job, a friend, and a machine that knows me better than I know myself.

Tomorrow, I will buy a tie just in case.

I closed the notebook and went to sleep.

In the morning, the machine would be waiting, and so would the soup.

New dialogues and stories every day, available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

متن به این زبان

دیالوگ‌ها و داستان‌های جدید هر روز. موجود در ۲۱ زبان زیرنویس.

شما می‌توانید همه این دیالوگ‌ها را جمله به جمله با استفاده از پخش‌کننده تعاملی در

وب‌سایت ما تمرین کنید. لینک در توضیحات. من سه هفته بود که در توکیو زندگی می‌کردم و هنوز

نمی‌توانستم دستگاه‌های فروش خودکار را درک کنم. آن‌ها قهوه گرم، قهوه سرد، سوپ، کراوات،

و چیزی که شبیه یک تخم‌مرغ پلاستیکی کوچک بود می‌فروختند. من شهر را دوست داشتم، اما هر روز

یک سردرگمی کوچک جدید با خود می‌آورد. صبح سه‌شنبه، جلوی دستگاهی نزدیک آپارتمانم ایستادم.

من آب می‌خواستم. دستگاه ۴۰ دکمه داشت و هر دکمه تصویر متفاوتی داشت.

یک دکمه را فشار دادم و دستگاه صدای شادی کرد. یک قوطی سوپ ذرت گرم بیرون افتاد.

گفتم باشه، خطاب به دستگاه. این آب نیست، اما ممنون.

مردی با کت و شلوار خاکستری کنار من ایستاد. به سوپ در دستم نگاه کرد و لبخند زد.

صبح بخیر گفت و پرسید آیا برای صبحانه سوپ می‌خورم.

به او گفتم که آب می‌خواستم، اما دستگاه برایم انتخاب کرد.

او گفت دستگاه می‌داند من چه نیاز دارم، که خیلی داناست.

پرسیدم آیا واقعاً همین‌طور است و یادآوری کردم که دیروز یک حوله کوچک به من داد.

او گفت آن هم دانایی بود چون هیچ‌وقت نمی‌دانی کِی به حوله نیاز پیدا می‌کنی.

خندیدم.

مرد یک قوطی قهوه خرید و رفت.

سوپ را روی نیمکتی در پارک کوچک نوشیدم.

گرم و شیرین بود و باید اعتراف می‌کردم که از آب بهتر بود.

هنگام ناهار، دوستم یوکی را در یک رامن‌فروشی دیدم. یوکی دانشجویی بود که با من انگلیسی تمرین می‌کرد،

و من با او ژاپنی تمرین می‌کردم. هر دو در زبان یکدیگر بد بودیم، که ما را

دوستان کاملی می‌کرد. پرسید صبحم چطور بود و گفت به نظر می‌رسم کسی که با یک

دستگاه جنگیده است. گفتم بله، که دستگاه برنده شد و برای صبحانه سوپ خوردم. او گفت سوپ ذرت آنجا عادی است و گاهی او سوپ و برنج می‌خورد و آن را صبحانه می‌نامد. به او گفتم در کشور من صبحانه نان و قهوه است. ساده

بدون غافلگیری. او گفت غافلگیری‌ها خوب هستند، که امروز دستگاه به من سوپ داد،

و فردا کراوات به من می‌دهد. گفتم کراوات نمی‌پوشم. او گفت پس کراوات به تو می‌دهد

و تو یک مد جدید شروع می‌کنی. رامن سفارش دادیم. سعی کردم با چوب‌های غذا بخورم،

و نودل‌ها مدام فرار می‌کردند. یوکی با لبخندی مهربان نگاهم کرد. گفت دارم پیشرفت می‌کنم،

و اینکه هفته گذشته با قاشق غذا خوردم. گفتم هفته گذشته گرسنه بودم و امروز مغرور.

او گفت مغرور و گرسنه ترکیب خوبی است. به او گفتم در کشور من می‌گوییم یک فرد

گرسنه فردی صادق است. او گفت در کشور او می‌گویند حتی یک فرد گرسنه هم نباید

نودل روی پیراهنش بیندازد. به پایین نگاه کردم. یک لکه کوچک سوپ روی پیراهن سفیدم بود.

آهی کشیدم و گفتم دستگاه دیروز حوله به من داد و آن را نیاوردم.

او گفت، ببین، دستگاه می‌دانست، و اینکه باید به دستگاه‌ها گوش کنم.

بعد از ناهار، به سمت ایستگاه قطار رفتم. یک مصاحبه شغلی در یک مدرسه انگلیسی کوچک داشتم.

مضطرب بودم و پیراهنم لکه سوپ داشت.

سعی کردم لکه را با کیفم پنهان کنم، اما کیف خیلی کوچک بود.

در قطار، پیرزنی کنار من نشست.

به پیراهنم نگاه کرد و کیف دستی‌اش را باز کرد.

یک بسته کوچک دستمال مرطوب بیرون آورد و بدون یک کلمه به من داد.

تشکر کردم و گفتم خیلی مهربان است.

او گفت تو لکه داشتی و من دستمال داشتم، و ساده بود.

به او گفتم او مثل دستگاه فروش خودکار است، که می‌دانست من چه نیاز دارم.

او گفت دستگاه فروش خودکار از او باهوش‌تر است چون هرگز دستمالش تمام نمی‌شود.

پیراهنم را تمیز کردم.

لکه هنوز آنجا بود، اما کوچک‌تر شده بود.

احساس بهتری داشتم.

تشکر کردم و به او گفتم امروز مصاحبه دارم.

پرسید آیا برای شغل است.

گفتم بله، که می‌خواهم انگلیسی تدریس کنم.

او گفت پس باید لبخند بزنم چون لبخند بهترین پیراهن است.

لبخند زدم.

او سر تکان داد و در ایستگاه بعدی پیاده شد.

در مصاحبه، مدیر مدرسه، آقای تاناکا را دیدم.

او مرد کوچکی با عینک‌های بزرگ و چهره‌ای بسیار جدی بود. از من خواست بنشینم. پرسید چرا می‌خواهم در ژاپن انگلیسی تدریس کنم. گفتم چون این کشور را دوست دارم و چون می‌خواهم به مردم کمک کنم

ارتباط برقرار کنند. گفت خوب، و پرسید آیا می‌توانم تفاوت بین I have been و I

have gone را توضیح دهم. گفتم بله، که I have been to Japan یعنی من از ژاپن بازدید کرده‌ام، و I have gone to Japan

یعنی من الان در ژاپن هستم، یا رفتم و هنوز آنجا هستم. گفت درست است. سپس پرسید چه

می‌کنم اگر دانشجویی در کلاسم خوابش ببرد. گفتم از او می‌خواهم بایستد و جمله بعدی را

تدریس کند. گفت جالب است، و پرسید اگر امتناع کند چه؟ گفتم پس می‌گذارم بخوابد،

چون دانشجوی خوابیده دانشجوی ساکتی است. آقای تاناکا برای اولین بار خندید. چهره جدی‌اش

به لبخندی پهن شکفت. گفت من شوخ‌طبعی دارم و این مهم است، چون دانشجویان

وقتی می‌خندند بهتر یاد می‌گیرند. گفتم امیدوارم و اینکه هر روز به خودم می‌خندم. او گفت پس

معلم بزرگی خواهم شد و پرسید کِی می‌توانم شروع کنم. پرسیدم آیا فردا ممکن است. گفت فردا

خوب است، اما اول باید پیراهن جدیدی بخرم. به لکه سوپم نگاه کردم و خندیدم. به او گفتم

دستگاه فروش خودکار به من سوپ داد، خانم قطار به من دستمال داد، و حالا او به من نصیحت می‌کند.

که همه از من مراقبت می‌کردند. او گفت این ژاپن است، که ما از هم مراقبت می‌کنیم،

حتی دستگاه‌ها. مدرسه را با شغلی جدید و لبخندی کوچک ترک کردم. از کنار همان

دستگاه فروش خودکار نزدیک آپارتمانم گذشتم. ایستادم و به آن نگاه کردم. به آن گفتم که برنده شد، اما که

فردا آب می‌خواهم. یک دکمه را فشار دادم. دستگاه صدای شادی کرد. یک قوطی قهوه سرد

بیرون افتاد. گفتم، به اندازه کافی نزدیک. قهوه را باز کردم و روی نیمکت پارک نشستم. خورشید

گرم بود و شهر پرصدا و شلوغ. احساس خوشحالی کردم. شغل داشتم، دوست داشتم، و رابطه‌ای عجیب

با یک دستگاه داشتم. فردا تدریس را شروع می‌کردم. امروز قهوه می‌نوشیدم و

مردم را تماشا می‌کردم. پسر کوچکی با مادرش از کنارم گذشت. به من اشاره کرد و چیزی به

ژاپنی گفت. مادرش لبخند زد و به من تعظیم کرد. من هم تعظیم کردم. نمی‌دانستم چه گفتند،

اما لبخند را فهمیدم. فکر کردم شاید لازم نیست همه چیز را بفهمم، شاید فقط باید به سوپ بله بگویم. قهوه‌ام را تمام کردم و به خانه رفتم تا برای اولین کلاسم آماده شوم.

در کیفم، یک حوله کوچک، یک بسته دستمال، و یک قوطی سوپ ذرت گذاشتم. برای هر چیزی

آماده بودم. صبح روز بعد، جلوی اولین کلاسم ایستادم. شش دانشجو با چشمانی

کنجکاو به من نگاه کردند. نفس عمیقی کشیدم. گفتم صبح بخیر، که نامم آنا است، که اهل

کانادا هستم، و اینکه دیروز یک دستگاه فروش خودکار برای صبحانه به من سوپ داد. دانشجویان خندیدند. من

لبخند زدم. می‌دانستم روز خوبی خواهد بود. بعد از کلاس، یوکی بیرون منتظر بود. پرسید

چطور بود و آیا کسی خوابش برد. گفتم نه، اما یک دانشجو پرسید چرا لکه سوپ

روی پیراهنم دارم. پرسید چه گفتم. به او گفتم این یک مد از کشور من است. پرسید

آیا باور کردند. گفتم آن را در دفترهایشان نوشتند. یوکی آن‌قدر خندید که مجبور شد

به دیوار تکیه دهد. گفت من معلم خطرناکی هستم. گفتم من معلمی هستم که از دستگاه‌ها یاد می‌گیرد.

با هم به رامن‌فروشی رفتیم. همان رامن دیروز را سفارش دادم. این بار، هیچ

نودلی روی پیراهنم نینداختم. یوکی گفت موفق شدم، که لکه‌ای نبود. گفتم دارم پیشرفت می‌کنم.

او گفت هفته آینده می‌توانم چنگال را امتحان کنم. گفتم یکی یکی. غذا خوردیم و درباره روز بعد،

کلاس بعدی، و ماجراجویی کوچک بعدی صحبت کردیم. نمی‌دانستم دستگاه فروش خودکار فردا چه

به من می‌دهد، اما می‌دانستم چیزی خواهد داد، و آماده بودم که بگویم ممنون. آن شب،

در دفترم نوشتم، ژاپن، روز ۲۲. من شغل دارم، دوست دارم، و دستگاهی که مرا بهتر

از خودم می‌شناسد. فردا، فقط برای احتیاط یک کراوات می‌خرم. دفتر را بستم و به

خواب رفتم. صبح، دستگاه منتظر می‌بود، و سوپ هم همین‌طور.

دیالوگ‌ها و داستان‌های جدید هر روز، موجود در ۲۱ زبان زیرنویس.

شما می‌توانید همه این دیالوگ‌ها را جمله به جمله با استفاده از پخش‌کننده تعاملی در

وب‌سایت ما تمرین کنید.

لینک در توضیحات.