Opuszczając Merkato. Cena nadziei

Transkrypt angielski

Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much, just closed doors and empty promises I kept going for the little girls back home Watching how I move Their faces in my mind flicker In the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor At 5.50 in the morning, Mercato was already awake.

Selamahuit stood at the bus stop with her small bag and watched the sellers open their stalls.

She was 21.

She had finished high school and for two years she had worked in a Chinese shoe company for 4500 bir a month.

The money was not enough, but it was regular.

She lived with her mother, Almaz, and her two younger sisters in two small rooms.

Her father had left long ago, so no one else paid the rent or the food.

Every morning Selamawit passed the same billboard.

It showed a tall hotel and a woman in a white dress.

The billboard promised work in Dubai and a good salary.

Selamawit looked at it every day and did the same math.

Rent, food, school for her sisters, bus, shoes.

If she saved every extra bir, how many months for a ticket?

The number changed in her head.

Then there was the visa, the agent, the first weeks before salary.

She did not know those costs, and that was the problem.

The dream had a price, but she could not see the whole price yet.

She only knew she could not stay at 4,500 bir forever.

The bus came, and Selamuit got on.

She had not told her mother yet, but she had already decided to leave the factory.

She wanted to ask Hana about Dubai.

Mama, sit down.

I have to tell you something.

You're late.

The girls are asleep.

What happened?

I quit the factory today.

You did what?

I quit, and I'm going to Dubai.

Hana found me a job in a salon.

A real salon.

Hana?

The one who came back with a new phone?

Yes.

She says the salary is 1,500 dirhams.

That's more than three times what I make here.

And the ticket?

The visa?

The first month before you get paid?

Hana is handling it.

She knows the agent.

Agents take money.

We don't have money.

I know, but I can't stay here.

The rent is late.

The girls need shoes.

The school wants the fee next month.

So you run?

Do you know what happened to Tazita?

She went to Saudi.

Two years, no call.

Her mother still lights a candle.

And Sineet, she came back sick and with nothing.

I'm not Tazita.

I'm not Sineet.

Every girl says that.

Hana says the salon is in Dira.

She has a friend there.

I can share a room.

Share a room with who?

Strangers?

You don't know them.

Hana knows them.

She says they Ethiopian Hana says Hana says what does Hana get She gets a commission That normal Normal for her not for you Hana says I will wash hair and do nails.

Clean work.

Not like the factory.

Clean work in a strange country.

Mama, I will send you half my salary every month.

Half.

You can pay the school.

You can pay the Equib.

The Equib is not a bank.

It's the neighbor's money.

If you don't pay, they come to me.

I will pay.

I promise.

Promises are easy in the kitchen.

I'm not asking for your permission.

I'm telling you.

I already quit.

Then why are you telling me?

Because you are my mother and because I am afraid.

Afraid is good.

Afraid keeps you alive.

I need your help.

The ticket, the visa, Hana needs 80,000 beer for the agent.

80,000?

I have 12,000 saved.

I need the rest.

You want me to give you the Equib money?

The money for the girls' school?

It's a loan.

I'll pay it back from Dubai.

If you don't come back?

I will come back.

With money.

You don't know that.

I know I can't stay here.

Mama, look at me.

I'm 21.

I work all day and I have nothing.

I want to help you.

I want the girls to finish school.

Do you think I don't want that?

Then help me.

I have 20,000 beer.

It's for the Equib.

The women will ask.

Tell them it's for the shop.

I don't lie.

Then tell them nothing, please.

You will send half.

Half.

Every month.

And you will call me every week.

Every week.

If you don't call, I will go to Hana's mother.

I will call.

Take the money.

Keep it hidden.

Don't tell the girls.

Don't tell anyone.

Thank you, Mama.

Don't thank me.

Just come back.

I will.

Hana, I came as fast as I could.

You said you had news.

I do.

Sit down.

You look tired.

I am tired.

I quit the factory.

My mother gave me the Akub money.

Now I need the truth.

The truth is good.

The salon is in Daira, a cosmetic salon.

Clean work, good customers.

What will I do there?

Hair, nails, maybe simple makeup.

They will teach you.

The salary is 1500 dirhams.

Every month?

Every month, plus tips if you are polite.

And the visa?

Three weeks, maybe less.

The agent is fast.

How much for the agent?

80,000 burr.

80,000?

Hana, that is a lot.

It is Dubai.

Nothing is cheap.

But after two months, you will earn it back.

I have 32,000.

It is everything.

My savings and my mother's money.

Give me what you have now.

I will talk to the agent.

He knows me.

And the rest?

I will fix it.

You are like my sister.

I don't want you to lose this chance.

My mother is afraid.

She says, girls go and do not come back.

Girls who don't listen get problems.

You will listen to me.

Don't talk to strangers at the airport.

Don't sign papers you don't understand.

Keep your money close.

Will I get a receipt for this money?

A receipt?

Salamowit, we grew up on the same street.

Since when do we need paper between us?

Your mother says always take paper.

Your mother has never left Mercado.

This is how it works here.

The agent doesn't give receipts.

He gives visas.

So everything is arranged?

Everything is arranged.

The salon is waiting.

The visa is coming.

You just need to be ready.

When do I pay the rest?

Later, before you fly.

I will call you.

Promise me, Hana.

No surprises.

No surprises You will send money home and your mother will be proud I promised her half my salary every month Then you will send half You will see In one year, you will laugh at this day.

I hope so.

Here is the money.

Count it.

I trust you, but I will count it.

Good.

32,000.

That is all I have.

It is enough for now.

Keep your phone on.

I will call you about the visa.

And the salon?

What is the name?

I will send you everything.

The name, the address, the agent's number.

Don't worry.

I am not worried.

I'm just...

I don't know.

That's normal.

Go home, pack light, be ready in three weeks.

Three weeks.

Three weeks.

And, Salamowit, don't tell people too much.

Everyone will want a favor.

I won't.

Thank you, Hana.

Don't thank me yet.

Thank me in Dubai.

Six weeks later, Hana came back to Mercado with a new phone and a tourist visa, not the work visa she had promised.

She said the rules changed at the last minute, and that in Dubai, everything was arranged on the ground, not on paper.

Silamawit wanted to shout, but Hana already had the money, and the flight was the only thing left that felt real.

She packed one bag, took $200, and the number Hana gave her, and flew to Dubai alone.

At the airport, nobody answered that number.

She called twice, then sat on a plastic chair until the hall almost emptied.

A taxi finally drove her to Dara, past gold shops and narrow streets that smelled of cardamom and dust.

The room was above a shop, rented by Messeret, a friend of a friend of Hana's.

Sela Mawit paid the driver, held her bag against her chest, and climbed the dark stairs.

Her tourist visa was good for 20 days.

She had no salon, no salary, and no one waiting for her at the top.

This is the room.

Your bed is there, by the window.

The bathroom is at the end of the hall.

We share it with two other women.

It is smaller than I thought.

Dubai is small when you have little money.

Sit.

You look like you are going to fall.

I have been awake for two days.

Then listen first, sleep later.

Did Hana tell you the name of the salon?

She said she would send it.

She said everything was arranged.

There is no salon.

I asked around.

There is no salon with that name in Dara.

Hana gave you a story.

She is my friend.

We grew up on the same street.

Friends get commissioned too.

She brought you here.

Someone paid her for that.

Maybe the agent.

Maybe the salon that does not exist.

I gave her all my money.

How much?

Everything.

My mother's Ekub money.

80,000 beer.

Then she is not your friend.

She is a business.

And the work visa?

Look at your passport.

What does it say?

Tourist.

20 days.

Tourist visa.

You cannot work on it.

If they catch you, you pay a fine.

Maybe jail.

Maybe they send you home and you cannot come back.

Hana said the work visa was coming.

Hana said.

Hana said.

Hana is gone.

You are here.

You have 20 days.

What can I do?

First, count what you have.

Money, phone, passport.

$200.

That is one week.

Maybe 10 days if you eat like me.

How do you live?

I pay 700 dirhams for this bed.

Food is 200.

Every month.

I clean houses.

Cash.

No paper.

My visa expired eight months ago.

I am here, but I am not here.

You understand?

You are illegal.

I am invisible.

There is a difference.

You still have 20 days.

Use them.

For what?

A woman in Al-Barsha is looking for a cleaner.

She wants someone to live in the house.

Permanent.

A cleaner?

It is work.

It is a room.

it is not a salon what is her name madam fatima she has money she has a big villa She also has rules What rules She will ask for your passport For the visa she will say For the visa That is what they say Then the passport stays in her drawer, not in your hand.

For how long?

Until she decides.

That is the problem.

When you give your passport, you are not a guest.

You are property.

I can't go home.

My mother borrowed money for me.

My sisters need school fees.

I know.

That is why I'm telling you the truth.

Not to scare you.

To make you ready.

Is there another way?

There is always another way.

Not always a good one.

You can go to the Ethiopian church.

You can ask for help.

You can sleep here and look for cash work.

But you have 20 days.

And if I don't find work before the visa ends?

Then you are like me.

Invisible.

I don't want to be invisible.

Then take the house.

Take the room.

Keep your head down and count every dirham.

Give me the number.

Think tonight.

Sleep.

In the morning you will still be hungry, but you will think better.

I am thinking now.

Give me the number.

Okay, but remember what I said.

The passport is not paper.

It is your door.

I will remember.

And, Salamowit, do not tell her you have a friend here.

Do not tell her you know me.

Why?

Because then she knows you have somewhere to go.

If she knows that, she will not keep you.

She will throw you out.

So, I'm alone.

You are not alone.

You are with me.

But she cannot know that.

Okay.

I will call her tomorrow.

Tomorrow.

First sleep.

You will need a clear head.

Messerette?

Yes?

Thank you for not lying to me.

Don't thank me, just be careful.

I wore back.

But nobody handed me much.

Just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home.

Watching how I move.

Their faces in my mind flicker.

In the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters, carrying their hopes in my worn bag.

But nobody handed me much, just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home, watching how I move.

Their faces in my eyes A flicker in the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor

Transkrypt w tym języku

Addis Abeba mnie wychowała

Zakurzone ulice i injera

Dubaj był następną trudną lekcją

Same szklane wieże i zimna gotówka

Przyjechałam, próbując podnieść moje siostry

Niosąc ich nadzieje w mojej znoszonej torbie

Ale nikt mi wiele nie dał, tylko zamknięte drzwi i puste obietnice

Szłam dalej dla małych dziewczynek w domu

Patrząc, jak się poruszam

Ich twarze w mojej głowie migoczą

W pustynnym upale

Przetrwałam, znalazłam moje, znalazłam moje oparcie

Na wypolerowanej marmurowej podłodze

O 5:50 rano Mercato już się obudziło.

Selamahuit stała na przystanku autobusowym z małą torbą

i patrzyła, jak sprzedawcy otwierają swoje stragany.

Miała 21 lat. Skończyła szkołę średnią i przez dwa lata pracowała w chińskiej firmie obuwniczej za 4500 bir miesięcznie.

Pieniądze nie wystarczały, ale były regularne.

Mieszkała z matką, Almaz, i dwiema młodszymi siostrami w dwóch małych pokojach.

Jej ojciec odszedł dawno temu, więc nikt inny nie płacił czynszu ani za jedzenie.

Każdego ranka Selamawit mijała ten sam billboard.

Przedstawiał wysoki hotel i kobietę w białej sukni.

Billboard obiecywał pracę w Dubaju i dobrą pensję.

Selamawit patrzyła na niego codziennie i liczyła to samo.

Czynsz, jedzenie, szkoła dla sióstr, autobus, buty.

Jeśli oszczędzi każdego dodatkowego bira, ile miesięcy na bilet?

Liczba zmieniała się w jej głowie.

Potem była wiza, agent, pierwsze tygodnie przed pensją.

Nie znała tych kosztów i to był problem.

Marzenie miało cenę, ale jeszcze nie widziała całej ceny.

Wiedziała tylko, że nie może zostać na 4500 bir na zawsze.

Autobus przyjechał i Selamuit wsiadła.

Nie powiedziała jeszcze matce, ale już zdecydowała, że odejdzie z fabryki.

Chciała zapytać Hanę o Dubaj.

Mamo, usiądź. Muszę ci coś powiedzieć.

Jesteś spóźniona. Dziewczynki śpią. Co się stało?

Rzuciłam dziś pracę w fabryce.

Zrobiłaś co?

Rzuciłam i jadę do Dubaju.

Hana znalazła mi pracę w salonie. Prawdziwym salonie.

Hana? Ta, która wróciła z nowym telefonem?

Tak. Mówi, że pensja to 1500 dirhamów. To ponad trzy razy więcej niż zarabiam tutaj.

A bilet? Wiza? Pierwszy miesiąc, zanim dostaniesz pensję?

Hana się tym zajmuje. Zna agenta.

Agenci biorą pieniądze. My nie mamy pieniędzy.

Wiem, ale nie mogę tu zostać. Czynsz jest zaległy. Dziewczynki potrzebują butów. Szkoła chce opłatę w przyszłym miesiącu.

Więc uciekasz?

Wiesz, co się stało z Tazitą?

Pojechała do Arabii Saudyjskiej.

Dwa lata, żadnego telefonu.

Jej matka wciąż zapala świecę.

A Sineet wróciła chora i z niczym.

Nie jestem Tazitą.

Nie jestem Sineet.

Każda dziewczyna tak mówi.

Hana mówi, że salon jest w Dirze.

Ma tam przyjaciółkę.

Mogę dzielić pokój.

Dzielić pokój z kim?

Z obcymi?

Nie znasz ich.

Hana je zna.

Mówi, że są Etiopkami. Hana mówi, Hana mówi, a co Hana z tego ma? Dostaje prowizję. To normalne. Normalne dla niej, nie dla ciebie.

Hana mówi, że będę myć włosy i robić paznokcie. Czysta praca. Nie jak w fabryce.

Czysta praca w obcym kraju.

Mamo, będę ci wysyłać połowę pensji co miesiąc. Połowę. Możesz zapłacić za szkołę. Możesz zapłacić za Equib.

Equib to nie bank.

To pieniądze sąsiada.

Jeśli nie zapłacisz, przyjdą do mnie.

Zapłacę.

Obiecuję.

Obietnice są łatwe w kuchni.

Nie proszę cię o pozwolenie.

Mówię ci.

Już rzuciłam pracę.

To po co mi mówisz?

Bo jesteś moją matką i bo się boję.

Strach jest dobry.

Strach utrzymuje cię przy życiu.

Potrzebuję twojej pomocy.

Bilet, wiza, Hana potrzebuje 80 000 birów dla agenta.

80 000?

Mam 12 000 oszczędności.

Potrzebuję reszty.

Chcesz, żebym ci dała pieniądze z Equibu?

Pieniądze na szkołę dziewczynek?

To pożyczka.

Oddam z Dubaju.

A jeśli nie wrócisz?

Wrócę.

Z pieniędzmi.

Tego nie wiesz.

Wiem, że nie mogę tu zostać.

Mamo, spójrz na mnie. Mam 21 lat. Pracuję cały dzień i nic nie mam. Chcę ci pomóc. Chcę, żeby dziewczynki skończyły szkołę.

Myślisz, że ja tego nie chcę?

To mi pomóż.

Mam 20 000 birów. To na Equib. Kobiety będą pytać.

Powiedz im, że to na sklep.

Nie kłamię.

To nie mów im nic, proszę.

Będziesz wysyłać połowę. Połowę. Co miesiąc.

I będziesz do mnie dzwonić co tydzień. Co tydzień.

Jeśli nie zadzwonisz, pójdę do matki Hany.

Będę dzwonić.

Weź pieniądze. Schowaj je. Nie mów dziewczynkom. Nikomu nie mów.

Dziękuję, mamo.

Nie dziękuj mi. Tylko wróć.

Wrócę.

Hana, przyszłam tak szybko, jak mogłam. Mówiłaś, że masz wieści.

Mam. Usiądź. Wyglądasz na zmęczoną.

Jestem zmęczona. Rzuciłam pracę w fabryce. Matka dała mi pieniądze z Ekubu. Teraz potrzebuję prawdy.

Prawda jest dobra. Salon jest w Dairze, salon kosmetyczny. Czysta praca, dobrzy klienci.

Co będę tam robić?

Włosy, paznokcie, może prosty makijaż. Nauczą cię. Pensja to 1500 dirhamów.

Co miesiąc?

Co miesiąc, plus napiwki, jeśli będziesz uprzejma.

A wiza?

Trzy tygodnie, może mniej. Agent jest szybki.

Ile dla agenta?

80 000 birów.

80 000? Hana, to dużo.

To Dubaj. Nic nie jest tanie. Ale po dwóch miesiącach to odzyskasz.

Mam 32 000. To wszystko. Moje oszczędności i pieniądze matki.

Daj mi, co masz teraz.

Porozmawiam z agentem.

On mnie zna.

A reszta?

Załatwię to.

Jesteś jak moja siostra.

Nie chcę, żebyś straciła tę szansę.

Moja matka się boi.

Mówi, że dziewczyny wyjeżdżają i nie wracają.

Dziewczyny, które nie słuchają, mają problemy.

Będziesz mnie słuchać.

Nie rozmawiaj z obcymi na lotnisku.

Nie podpisuj papierów, których nie rozumiesz.

Trzymaj pieniądze blisko siebie.

Dostanę pokwitowanie za te pieniądze?

Pokwitowanie? Salamowit, wychowałyśmy się na tej samej ulicy. Od kiedy potrzebujemy papieru między nami?

Twoja matka mówi, żeby zawsze brać papier.

Twoja matka nigdy nie wyjechała z Mercado. Tak to tutaj działa. Agent nie daje pokwitowań. Daje wizy.

Więc wszystko jest załatwione?

Wszystko jest załatwione. Salon czeka. Wiza nadchodzi. Musisz być tylko gotowa.

Kiedy zapłacę resztę?

Później, przed lotem.

Zadzwonię do ciebie.

Obiecaj mi, Hana.

Żadnych niespodzianek.

Żadnych niespodzianek. Będziesz wysyłać pieniądze do domu, a twoja matka będzie dumna. Obiecałam jej połowę pensji co miesiąc. To będziesz wysyłać połowę. Zobaczysz.

Za rok będziesz się śmiać z tego dnia.

Mam nadzieję.

Oto pieniądze.

Policz je.

Ufam ci, ale policzę.

Dobrze.

32 000.

To wszystko, co mam.

Na razie wystarczy.

Trzymaj telefon włączony.

Zadzwonię do ciebie w sprawie wizy.

A salon?

Jak się nazywa? Wyślę ci wszystko. Nazwę, adres, numer agenta. Nie martw się.

Nie martwię się. Tylko... nie wiem.

To normalne. Idź do domu, spakuj się lekko, bądź gotowa za trzy tygodnie.

Trzy tygodnie.

Trzy tygodnie. I, Salamowit, nie mów ludziom za dużo. Wszyscy będą chcieli przysługi.

Nie będę. Dziękuję, Hana.

Nie dziękuj mi jeszcze. Podziękuj mi w Dubaju.

Sześć tygodni później Hana wróciła do Mercado z nowym telefonem i wizą turystyczną, nie wizą pracowniczą, którą obiecała.

Mówiła, że przepisy zmieniły się w ostatniej chwili i że w Dubaju wszystko załatwia się na miejscu, nie na papierze.

Silamawit chciała krzyczeć, ale Hana miała już pieniądze, a lot był jedyną rzeczą, która wydawała się realna.

Spakowała jedną torbę, wzięła 200 dolarów i numer, który dała jej Hana, i poleciała do Dubaju sama.

Na lotnisku nikt nie odebrał tego numeru.

Zadzwoniła dwa razy, potem siedziała na plastikowym krześle, aż hala prawie opustoszała.

W końcu taksówka zawiozła ją do Dary, obok sklepów ze złotem i wąskich ulic pachnących kardamonem i kurzem.

Pokój był nad sklepem, wynajmowany przez Messeret, przyjaciółkę przyjaciółki Hany.

Sela Mawit zapłaciła kierowcy, przycisnęła torbę do piersi i weszła po ciemnych schodach.

Jej wiza turystyczna była ważna przez 20 dni.

Nie miała salonu, pensji ani nikogo, kto czekałby na nią na górze.

To jest pokój. Twoje łóżko jest tam, przy oknie.

Łazienka jest na końcu korytarza. Dzielimy ją z dwiema innymi kobietami.

Jest mniejszy, niż myślałam.

Dubaj jest mały, gdy masz mało pieniędzy. Usiądź.

Wyglądasz, jakbyś miała upaść.

Nie spałam od dwóch dni.

To najpierw słuchaj, potem śpij.

Czy Hana podała ci nazwę salonu?

Mówiła, że wyśle.

Mówiła, że wszystko jest załatwione.

Nie ma żadnego salonu.

Pytałam wokół.

Nie ma salonu o tej nazwie w Darze.

Hana dała ci historię.

To moja przyjaciółka.

Wychowałyśmy się na tej samej ulicy.

Przyjaciółki też biorą prowizje.

Sprowadziła cię tutaj.

Ktoś jej za to zapłacił.

Może agent.

Może salon, który nie istnieje.

Dałam jej wszystkie pieniądze.

Ile?

Wszystko.

Pieniądze z Ekubu mojej matki.

80 000 birów.

To nie jest twoja przyjaciółka.

To biznes.

A wiza pracownicza?

Spójrz na swój paszport.

Co jest napisane?

Turystyczna.

20 dni.

Wiza turystyczna.

Nie możesz na niej pracować.

Jeśli cię złapią, płacisz grzywnę.

Może więzienie.

Może odeślą cię do domu i nie będziesz mogła wrócić.

Hana mówiła, że wiza pracownicza nadchodzi.

Hana mówiła.

Hana mówiła.

Hany nie ma.

Ty tu jesteś.

Masz 20 dni.

Co mogę zrobić?

Najpierw policz, co masz.

Pieniądze, telefon, paszport.

200 dolarów.

To jeden tydzień.

Może 10 dni, jeśli będziesz jeść jak ja.

Jak żyjesz?

Płacę 700 dirhamów za to łóżko.

Jedzenie to 200.

Co miesiąc.

Sprzątam domy.

Gotówka.

Bez papieru.

Moja wiza wygasła osiem miesięcy temu.

Jestem tutaj, ale mnie tu nie ma.

Rozumiesz?

Jesteś nielegalnie.

Jestem niewidzialna.

To różnica.

Wciąż masz 20 dni.

Wykorzystaj je.

Na co?

Kobieta w Al-Barsha szuka sprzątaczki.

Chce kogoś do mieszkania.

Na stałe.

Sprzątaczka?

To praca.

To pokój.

To nie salon. Jak się nazywa? Pani Fatima. Ma pieniądze. Ma dużą willę. Ma też zasady. Jakie zasady? Poprosi o twój paszport. Na wizę, powie. Na wizę. Tak mówią.

Wtedy paszport zostaje w jej szufladzie, nie w twojej ręce. Na jak długo? Aż zdecyduje.

To jest problem. Kiedy oddajesz paszport, nie jesteś gościem. Jesteś własnością. Nie mogę wrócić

do domu. Matka pożyczyła dla mnie pieniądze. Siostry potrzebują opłat szkolnych. Wiem. Dlatego mówię

ci prawdę. Nie żeby cię przestraszyć. Żeby cię przygotować. Czy jest inna droga? Zawsze jest inna droga.

Nie zawsze dobra. Możesz iść do etiopskiego kościoła. Możesz poprosić o pomoc. Możesz tu spać

i szukać pracy za gotówkę. Ale masz 20 dni. A jeśli nie znajdę pracy przed końcem wizy?

Wtedy będziesz jak ja. Niewidzialna. Nie chcę być niewidzialna. To weź dom. Weź pokój.

Trzymaj głowę nisko i licz każdy dirham. Daj mi numer. Pomyśl dziś w nocy. Śpij. Rano

wciąż będziesz głodna, ale będziesz myśleć lepiej. Myślę teraz. Daj mi numer.

Dobrze, ale pamiętaj, co powiedziałem. Paszport to nie papier. To twoje drzwi. Zapamiętam.

I, Salamowit, nie mów jej, że masz tu przyjaciela.

Nie mów jej, że mnie znasz.

Dlaczego?

Bo wtedy będzie wiedziała, że masz dokąd pójść.

Jeśli to będzie wiedziała, nie zatrzyma cię.

Wyrzuci cię.

Więc jestem sama.

Nie jesteś sama.

Jesteś ze mną.

Ale ona nie może o tym wiedzieć.

Dobrze.

Zadzwonię do niej jutro.

Jutro.

Najpierw sen.

Będziesz potrzebować trzeźwego umysłu.

Messerette?

Tak?

Dziękuję, że mnie nie okłamałaś.

Nie dziękuj mi, tylko bądź ostrożna.

Wróciłam.

Ale nikt mi wiele nie podał.

Tylko zamknięte drzwi i puste obietnice.

Trwałam dla małych dziewczynek w domu.

Obserwując, jak się poruszam.

Ich twarze w mojej głowie migoczą.

W pustynnym upale

Przetrwałam, znalazłam swoje, znalazłam swoje oparcie

Na wypolerowanym marmurowym parkiecie

Addis Abeba mnie wychowała

Zakurzone ulice i injera

Dubaj był następną trudną lekcją

Same szklane wieże i zimna gotówka

Przyjechałam, próbując podnieść moje siostry, niosąc ich nadzieje w mojej znoszonej torbie.

Ale nikt mi wiele nie podał, tylko zamknięte drzwi i puste obietnice.

Trwałam dla małych dziewczynek w domu, obserwując, jak się poruszam.

Ich twarze w moich oczach

Migotanie w pustynnym upale

Przetrwałam, znalazłam swoje, znalazłam swoje oparcie

Na wypolerowanym marmurowym parkiecie