Skradziony naszyjnik: detektyw pyta Daniela o alibi

Transkrypt angielski

New dialogues and stories every day available in 21 subtitle languages.

My name is Stephen Vane and I am a private detective.

For 20 years I have solved crimes that the police could not solve.

People often ask me how I do it, and my answer is always the same.

I listen.

Criminals talk a lot, and every word is a small door.

Tonight, I want to tell you about one case, because it was small, quiet, and very strange.

I solved it in one night, with my eyes, my questions, and a glass of brandy.

It happened in October, in a large old house called Greystone.

The owner was Mrs. Eleanor Hart, a widow of seventy years.

She had invited a few people for dinner, her nephew Daniel, her old friend Mrs. Peake, and her lawyer Mr. Rowe.

The housekeeper, Mrs. Bell, had worked in that house for thirty years.

During the dinner, somebody opened the safe in Mrs. Hart's study and took a diamond necklace.

It had belonged to her mother, and it was worth more than the house itself.

She called me at eleven o'clock that night, and her voice was shaking on the telephone.

When I arrived, the police had already come and gone.

They found no broken window and no broken door, and they found no fingerprints at all.

In their opinion, the thief was not a stranger.

Everyone here is a friend, Mrs. Hart told me.

I do not know whom to trust.

I told her to trust nobody for one night and to let me work alone.

The rain outside was heavy, so the garden was deep in mud.

I looked at every window and every door on the ground floor.

Not one footprint came into the house, and not one went out.

This told me something important.

The necklace was still inside I also looked at the safe There was no mark on it no scratch no damage The thief had opened it with the key and the key lived in a blue vase on the desk Only three people knew about that vase Mrs. Hart, the housekeeper, and, as I learned later, the nephew.

I walked through the study very slowly.

A chair stood in the wrong place, close to the window, and a glass of brandy sat on the desk.

Mrs. Hart did not drink brandy, and the housekeeper did not drink at all.

I asked Mrs. Bell about the glass, and she said Daniel always drank brandy after dinner.

But he went to his room early tonight, she added quickly.

He said he was tired.

I also noticed one more thing, and this was the smallest clue of all.

The necklace box was back inside the safe, closed and tidy on the shelf.

A thief who runs away does not close the box.

A thief who plans to come back does.

At one o'clock in the morning, I went into the library where Daniel Hart was sitting alone.

He was 30 years old, well-dressed, with soft hands and quick eyes.

He smiled when he saw me, but his smile arrived a little too late.

You must be the famous detective, he said.

Please sit down.

Would you like a drink?

No, thank you.

I would like to ask you two or three questions, and then you can go to bed.

Of course, ask anything.

Where were you during dinner?

In my room, he said.

I was reading.

I had a headache, so I stayed upstairs.

That is strange, I said.

Mrs. Bell told me you were at the table until the coffee.

He laughed.

Mrs. Bell as old, she mixes up the evenings.

Perhaps, I said, what were you reading?

A mystery story.

I like mystery stories.

I like them too.

What was the title?

He looked at the ceiling for a moment.

I don't remember.

Something with a murder in it.

I put it down when my head started hurting.

You forgot the title of a book you were reading only a few hours ago, I said.

That is interesting.

People remember the titles of books.

I was tired, he said.

His voice was still calm, but his fingers began to play with a ring on his hand.

There was a glass of brandy in the study tonight, and a chair was moved close to the window.

Somebody sat there for a while and watched the rain The study I never went into the study Why would I Because the safe is in the study I said and because you are the only person in this house who drinks brandy He stood up and walked to the window.

This is ridiculous.

My aunt trusts me.

She has trusted me since I was a child.

I know, I said.

She showed you the key once, didn't she?

She told me herself an hour ago.

She said, I showed Daniel where I keep the key because he is family.

Only three people knew about that blue vase.

For a long moment he said nothing.

The rain hit the window, and the clock on the wall counted the seconds.

Then he spoke in a different voice, lower and harder.

Even if I knew about the key, that proves nothing.

Anyone could have seen the vase.

The housekeeper could have taken it, or the lawyer.

He knows where everything is in this house.

The lawyer did not drink brandy, I said.

The housekeeper did not open the safe because she cannot.

She does not know the numbers, and the safe needs a key and a code.

Your aunt told me who knows both.

That still means nothing.

I told you you were in your room, I said, but the chair by the window is still warm, and there is mud on the window handle.

Somebody opened that window tonight and looked outside, probably to check the rain.

A man in his room does not open a window in a storm.

He turned around.

This is ridiculous.

You are building a story out of nothing.

I am building a story out of small things, I said.

That is my job.

And there is one more small thing.

The necklace box was closed and put back in the safe.

A thief closes the box only when he plans to return for it later.

He wants everything to look normal for a few days.

So what?

Maybe the thief is coming back.

That is not me.

Then I will search the house in the morning.

Every room, every bag, every box.

I will start with the greenhouse because it is warm and dry in there.

People hide things in warm, dry places.

His face changed.

It was very small, just a movement of the mouth, but I saw it.

He looked at the door, then at the window, then at his own hands The greenhouse he repeated Yes Is there something in the greenhouse Daniel He sat down again and put his head in his hands for a minute I did not speak Sometimes the best question is silence and I have learned to use it.

Then he looked up, and his eyes were wet.

I owe money, he said, two thousand pounds.

I lost it at cards, and the men I owe are not gentle people.

They gave me until Friday.

I did not plan to hurt my aunt.

I only wanted to borrow the necklace for a week.

I was going to sell it, pay the men, and buy it back before anyone noticed.

So you used the key and the code?

I watched her open the safe last Christmas.

She did not hide it from me.

She trusted me.

His voice broke a little.

I took the necklace at nine o'clock while everyone was at the table.

Then I went to the study.

drank a brandy, and sat by the window until my hands stopped shaking.

I closed the box and put it back because I wanted a few quiet days.

Where is the necklace now?

In the greenhouse, he said, in a tin box for cigars, behind the flowerpots.

I put it there an hour before you arrived.

I stood up and put on my coat.

We walked across the wet garden together, and he did not try to run.

Behind the third flowerpot we found a small metal box, and inside it the diamond necklace lay on a soft cloth as bright as water in the dark.

Mrs. Hart did not send her nephew to prison.

She was old, and he was the only family she had.

But she sent him away that same week, and she never showed anybody her safe again.

He wrote to her twice a year, and she read the letters, and she answered none of them.

Sometimes people ask me why I told them this story.

I tell it because it shows how a crime is really solved.

It is not luck and it is not magic.

It is a warm chair, a glass of brandy, a closed box, and a man who forgot the title of his book.

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

My name is Stephen Vane, and I am a private detective.

Transkrypt w tym języku

Codziennie nowe dialogi i opowieści dostępne w 21 językach napisów.

Nazywam się Stephen Vane i jestem prywatnym detektywem. Od 20 lat rozwiązuję zbrodnie,

których policja nie potrafiła rozwiązać. Ludzie często pytają mnie, jak to robię, a moja odpowiedź jest zawsze taka sama.

Słucham. Przestępcy dużo mówią, a każde słowo to małe drzwi. Dziś wieczorem chcę wam opowiedzieć o

jednej sprawie, bo była mała, cicha i bardzo dziwna. Rozwiązałem ją w jedną noc, za pomocą moich oczu,

moich pytań i kieliszka brandy. Stało się to w październiku, w dużym starym domu zwanym Greystone.

Właścicielką była pani Eleanor Hart, siedemdziesięcioletnia wdowa. Zaprosiła kilka osób na kolację:

swojego siostrzeńca Daniela, starą przyjaciółkę panią Peake i swojego prawnika pana Rowe'a. Gospodyni, pani Bell,

pracowała w tym domu od trzydziestu lat. Podczas kolacji ktoś otworzył sejf

w gabinecie pani Hart i zabrał diamentowy naszyjnik. Należał do jej matki

i był wart więcej niż sam dom. Zadzwoniła do mnie o jedenastej tej nocy,

a jej głos drżał w telefonie. Kiedy przyjechałem, policja już przyszła i odeszła.

Nie znaleźli wybitego okna ani wyłamanych drzwi, i nie znaleźli żadnych odcisków palców.

Ich zdaniem złodziej nie był obcy.

Wszyscy tutaj są przyjaciółmi, powiedziała mi pani Hart.

Nie wiem, komu zaufać.

Powiedziałem jej, żeby przez jedną noc nikomu nie ufała i pozwoliła mi działać samemu.

Na zewnątrz mocno padało, więc ogród był głęboko w błocie.

Przyjrzałem się każdemu oknu i każdym drzwiom na parterze. Ani jeden ślad stopy nie wszedł do

domu, ani jeden nie wyszedł. To powiedziało mi coś ważnego. Naszyjnik wciąż był

w środku. Przyjrzałem się też sejfowi. Nie było na nim żadnego śladu, żadnej rysy, żadnego uszkodzenia. Złodziej otworzył go kluczem, a klucz mieszkał w niebieskim wazonie na biurku. Tylko trzy osoby wiedziały o tym wazonie:

pani Hart, gospodyni i, jak się później dowiedziałem, siostrzeniec. Przeszedłem przez gabinet

bardzo powoli. Krzesło stało w niewłaściwym miejscu, blisko okna, a kieliszek brandy stał

na biurku. Pani Hart nie piła brandy, a gospodyni nie piła wcale.

Zapytałem panią Bell o kieliszek, a ona powiedziała, że Daniel zawsze pił brandy po kolacji.

Ale dziś wieczorem wcześnie poszedł do swojego pokoju, dodała szybko. Powiedział, że jest zmęczony.

Zauważyłem jeszcze jedną rzecz, a to była najmniejsza wskazówka ze wszystkich. Pudełko po naszyjniku było z powrotem

w sejfie, zamknięte i schludnie ułożone na półce. Złodziej, który ucieka, nie zamyka pudełka.

Złodziej, który planuje wrócić, zamyka. O pierwszej w nocy wszedłem do biblioteki,

gdzie Daniel Hart siedział sam. Miał 30 lat, był dobrze ubrany, miał miękkie dłonie i szybkie

oczy. Uśmiechnął się, kiedy mnie zobaczył, ale jego uśmiech przyszedł trochę za późno. Musisz być tym słynnym

detektywem, powiedział. Proszę, usiądź. Chcesz się napić? Nie, dziękuję. Chciałbym zadać

ci dwa lub trzy pytania, a potem możesz iść do łóżka. Oczywiście, pytaj o cokolwiek. Gdzie byłeś

podczas kolacji? W moim pokoju, powiedział. Czytałem. Bolała mnie głowa, więc zostałem na górze. To

dziwne, powiedziałem. Pani Bell powiedziała mi, że byłeś przy stole aż do kawy. Roześmiał się. Pani Bell

jest stara, myli wieczory. Być może, powiedziałem, co czytałeś? Opowieść detektywistyczną. Lubię

opowieści detektywistyczne. Ja też je lubię. Jaki był tytuł? Przez chwilę patrzył w sufit.

Nie pamiętam. Coś z morderstwem. Odłożyłem ją, kiedy zaczęła mnie boleć głowa.

Zapomniałeś tytułu książki, którą czytałeś zaledwie kilka godzin temu, powiedziałem. To interesujące.

Ludzie pamiętają tytuły książek.

Byłem zmęczony, powiedział.

Jego głos wciąż był spokojny, ale palce zaczęły bawić się pierścieniem na jego dłoni.

Dziś wieczorem w gabinecie stał kieliszek brandy, a krzesło było przysunięte blisko okna.

Ktoś tam siedział przez chwilę i patrzył na deszcz. Gabinet. Nigdy nie wszedłem do gabinetu. Po co miałbym? Bo sejf jest w gabinecie, powiedziałem, i bo jesteś jedyną osobą w tym domu, która pije brandy.

Wstał i podszedł do okna. To niedorzeczne. Moja ciotka mi ufa. Ufa mi

od dziecka. Wiem, powiedziałem. Pokazała ci klucz raz, prawda? Sama mi to powiedziała

godzinę temu. Powiedziała: Pokazałam Danielowi, gdzie trzymam klucz, bo jest rodziną. Tylko trzy

osoby wiedziały o tym niebieskim wazonie. Przez długą chwilę nic nie mówił. Deszcz uderzał w okno,

a zegar na ścianie odliczał sekundy. Potem odezwał się innym głosem, niższym i

twardszym. Nawet jeśli wiedziałem o kluczu, to niczego nie dowodzi. Każdy mógł zobaczyć wazon.

Gospodyni mogła go wziąć, albo prawnik. On wie, gdzie wszystko jest w tym domu.

Prawnik nie pił brandy, powiedziałem. Gospodyni nie otworzyła sejfu, bo

nie może. Nie zna cyfr, a sejf potrzebuje klucza i kodu. Twoja ciotka powiedziała mi,

kto zna oba. To wciąż nic nie znaczy. Powiedziałem ci, że byłeś w swoim pokoju, powiedziałem,

ale krzesło przy oknie wciąż jest ciepłe, a na klamce okna jest błoto. Ktoś otworzył

to okno dziś wieczorem i wyjrzał na zewnątrz, prawdopodobnie żeby sprawdzić deszcz. Mężczyzna w swoim pokoju nie otwiera

okna w burzę. Odwrócił się. To niedorzeczne. Budujesz historię z

niczego. Buduję historię z małych rzeczy, powiedziałem. To moja praca. I jest jeszcze jedna

mała rzecz. Pudełko po naszyjniku było zamknięte i odłożone z powrotem do sejfu. Złodziej zamyka pudełko tylko wtedy, gdy

planuje po nie wrócić później. Chce, żeby wszystko wyglądało normalnie przez kilka dni.

No i co? Może złodziej wraca. To nie ja. Wtedy przeszukam dom

rano. Każdy pokój, każdą torbę, każde pudełko. Zacznę od szklarni, bo jest tam ciepło i

sucho. Ludzie ukrywają rzeczy w ciepłych, suchych miejscach. Jego twarz się zmieniła. To było bardzo małe,

tylko ruch ust, ale to zobaczyłem. Spojrzał na drzwi, potem na okno,

potem na własne dłonie. Szklarnia, powtórzył. Tak. Czy jest coś w szklarni, Danielu? Usiadł znowu i przez minutę trzymał głowę w dłoniach. Nie odezwałem się. Czasem najlepszym pytaniem jest cisza,

i nauczyłem się jej używać. Potem podniósł wzrok, a jego oczy były wilgotne. Jestem winien pieniądze, powiedział,

dwa tysiące funtów. Przegrałem je w karty, a ludzie, którym jestem winien, nie są delikatni.

Dali mi czas do piątku.

Nie planowałem skrzywdzić mojej ciotki.

Chciałem tylko pożyczyć naszyjnik na tydzień.

Miałem go sprzedać, zapłacić tym ludziom i kupić z powrotem, zanim ktokolwiek zauważy.

Więc użyłeś klucza i kodu?

Widziałem, jak otwierała sejf w zeszłe Boże Narodzenie.

Nie ukryła tego przede mną.

Zaufała mi.

Jego głos trochę się załamał.

Wziąłem naszyjnik o dziewiątej, kiedy wszyscy byli przy stole.

Potem poszedłem do gabinetu.

Wypiłem brandy i siedziałem przy oknie, aż moje ręce przestały drżeć.

Zamknąłem pudełko i odłożyłem je z powrotem, bo chciałem kilka spokojnych dni.

Gdzie jest teraz naszyjnik?

W szklarni, powiedział, w blaszanym pudełku po cygarach, za doniczkami.

Położyłem go tam godzinę przed twoim przyjściem.

Wstałem i włożyłem płaszcz.

Przeszliśmy razem przez mokry ogród, a on nie próbował uciekać.

Za trzecią doniczką znaleźliśmy małe metalowe pudełko,

a w nim diamentowy naszyjnik leżał na miękkiej tkaninie, jasny jak woda w ciemności.

Pani Hart nie wysłała swojego siostrzeńca do więzienia.

Była stara, a on był jedyną rodziną, jaką miała.

Ale odesłała go jeszcze w tym samym tygodniu i nigdy więcej nikomu nie pokazała swojego sejfu.

Pisał do niej dwa razy w roku, a ona czytała listy i nie odpowiedziała na żaden z nich.

Czasem ludzie pytają mnie, dlaczego im to opowiedziałem.

Opowiadam to, bo pokazuje, jak naprawdę rozwiązuje się zbrodnię.

To nie szczęście i nie magia.

To ciepłe krzesło, kieliszek brandy, zamknięte pudełko i mężczyzna, który zapomniał tytułu swojej książki.

Codziennie nowe dialogi i opowieści.

Dostępne w 21 językach napisów.

Nazywam się Stephen Vane i jestem prywatnym detektywem.