จากเมอร์กาโต: ราคาของความหวัง

บทถอดเสียงภาษาอังกฤษ

Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much, just closed doors and empty promises I kept going for the little girls back home Watching how I move Their faces in my mind flicker In the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor At 5.50 in the morning, Mercato was already awake.

Selamahuit stood at the bus stop with her small bag and watched the sellers open their stalls.

She was 21.

She had finished high school and for two years she had worked in a Chinese shoe company for 4500 bir a month.

The money was not enough, but it was regular.

She lived with her mother, Almaz, and her two younger sisters in two small rooms.

Her father had left long ago, so no one else paid the rent or the food.

Every morning Selamawit passed the same billboard.

It showed a tall hotel and a woman in a white dress.

The billboard promised work in Dubai and a good salary.

Selamawit looked at it every day and did the same math.

Rent, food, school for her sisters, bus, shoes.

If she saved every extra bir, how many months for a ticket?

The number changed in her head.

Then there was the visa, the agent, the first weeks before salary.

She did not know those costs, and that was the problem.

The dream had a price, but she could not see the whole price yet.

She only knew she could not stay at 4,500 bir forever.

The bus came, and Selamuit got on.

She had not told her mother yet, but she had already decided to leave the factory.

She wanted to ask Hana about Dubai.

Mama, sit down.

I have to tell you something.

You're late.

The girls are asleep.

What happened?

I quit the factory today.

You did what?

I quit, and I'm going to Dubai.

Hana found me a job in a salon.

A real salon.

Hana?

The one who came back with a new phone?

Yes.

She says the salary is 1,500 dirhams.

That's more than three times what I make here.

And the ticket?

The visa?

The first month before you get paid?

Hana is handling it.

She knows the agent.

Agents take money.

We don't have money.

I know, but I can't stay here.

The rent is late.

The girls need shoes.

The school wants the fee next month.

So you run?

Do you know what happened to Tazita?

She went to Saudi.

Two years, no call.

Her mother still lights a candle.

And Sineet, she came back sick and with nothing.

I'm not Tazita.

I'm not Sineet.

Every girl says that.

Hana says the salon is in Dira.

She has a friend there.

I can share a room.

Share a room with who?

Strangers?

You don't know them.

Hana knows them.

She says they Ethiopian Hana says Hana says what does Hana get She gets a commission That normal Normal for her not for you Hana says I will wash hair and do nails.

Clean work.

Not like the factory.

Clean work in a strange country.

Mama, I will send you half my salary every month.

Half.

You can pay the school.

You can pay the Equib.

The Equib is not a bank.

It's the neighbor's money.

If you don't pay, they come to me.

I will pay.

I promise.

Promises are easy in the kitchen.

I'm not asking for your permission.

I'm telling you.

I already quit.

Then why are you telling me?

Because you are my mother and because I am afraid.

Afraid is good.

Afraid keeps you alive.

I need your help.

The ticket, the visa, Hana needs 80,000 beer for the agent.

80,000?

I have 12,000 saved.

I need the rest.

You want me to give you the Equib money?

The money for the girls' school?

It's a loan.

I'll pay it back from Dubai.

If you don't come back?

I will come back.

With money.

You don't know that.

I know I can't stay here.

Mama, look at me.

I'm 21.

I work all day and I have nothing.

I want to help you.

I want the girls to finish school.

Do you think I don't want that?

Then help me.

I have 20,000 beer.

It's for the Equib.

The women will ask.

Tell them it's for the shop.

I don't lie.

Then tell them nothing, please.

You will send half.

Half.

Every month.

And you will call me every week.

Every week.

If you don't call, I will go to Hana's mother.

I will call.

Take the money.

Keep it hidden.

Don't tell the girls.

Don't tell anyone.

Thank you, Mama.

Don't thank me.

Just come back.

I will.

Hana, I came as fast as I could.

You said you had news.

I do.

Sit down.

You look tired.

I am tired.

I quit the factory.

My mother gave me the Akub money.

Now I need the truth.

The truth is good.

The salon is in Daira, a cosmetic salon.

Clean work, good customers.

What will I do there?

Hair, nails, maybe simple makeup.

They will teach you.

The salary is 1500 dirhams.

Every month?

Every month, plus tips if you are polite.

And the visa?

Three weeks, maybe less.

The agent is fast.

How much for the agent?

80,000 burr.

80,000?

Hana, that is a lot.

It is Dubai.

Nothing is cheap.

But after two months, you will earn it back.

I have 32,000.

It is everything.

My savings and my mother's money.

Give me what you have now.

I will talk to the agent.

He knows me.

And the rest?

I will fix it.

You are like my sister.

I don't want you to lose this chance.

My mother is afraid.

She says, girls go and do not come back.

Girls who don't listen get problems.

You will listen to me.

Don't talk to strangers at the airport.

Don't sign papers you don't understand.

Keep your money close.

Will I get a receipt for this money?

A receipt?

Salamowit, we grew up on the same street.

Since when do we need paper between us?

Your mother says always take paper.

Your mother has never left Mercado.

This is how it works here.

The agent doesn't give receipts.

He gives visas.

So everything is arranged?

Everything is arranged.

The salon is waiting.

The visa is coming.

You just need to be ready.

When do I pay the rest?

Later, before you fly.

I will call you.

Promise me, Hana.

No surprises.

No surprises You will send money home and your mother will be proud I promised her half my salary every month Then you will send half You will see In one year, you will laugh at this day.

I hope so.

Here is the money.

Count it.

I trust you, but I will count it.

Good.

32,000.

That is all I have.

It is enough for now.

Keep your phone on.

I will call you about the visa.

And the salon?

What is the name?

I will send you everything.

The name, the address, the agent's number.

Don't worry.

I am not worried.

I'm just...

I don't know.

That's normal.

Go home, pack light, be ready in three weeks.

Three weeks.

Three weeks.

And, Salamowit, don't tell people too much.

Everyone will want a favor.

I won't.

Thank you, Hana.

Don't thank me yet.

Thank me in Dubai.

Six weeks later, Hana came back to Mercado with a new phone and a tourist visa, not the work visa she had promised.

She said the rules changed at the last minute, and that in Dubai, everything was arranged on the ground, not on paper.

Silamawit wanted to shout, but Hana already had the money, and the flight was the only thing left that felt real.

She packed one bag, took $200, and the number Hana gave her, and flew to Dubai alone.

At the airport, nobody answered that number.

She called twice, then sat on a plastic chair until the hall almost emptied.

A taxi finally drove her to Dara, past gold shops and narrow streets that smelled of cardamom and dust.

The room was above a shop, rented by Messeret, a friend of a friend of Hana's.

Sela Mawit paid the driver, held her bag against her chest, and climbed the dark stairs.

Her tourist visa was good for 20 days.

She had no salon, no salary, and no one waiting for her at the top.

This is the room.

Your bed is there, by the window.

The bathroom is at the end of the hall.

We share it with two other women.

It is smaller than I thought.

Dubai is small when you have little money.

Sit.

You look like you are going to fall.

I have been awake for two days.

Then listen first, sleep later.

Did Hana tell you the name of the salon?

She said she would send it.

She said everything was arranged.

There is no salon.

I asked around.

There is no salon with that name in Dara.

Hana gave you a story.

She is my friend.

We grew up on the same street.

Friends get commissioned too.

She brought you here.

Someone paid her for that.

Maybe the agent.

Maybe the salon that does not exist.

I gave her all my money.

How much?

Everything.

My mother's Ekub money.

80,000 beer.

Then she is not your friend.

She is a business.

And the work visa?

Look at your passport.

What does it say?

Tourist.

20 days.

Tourist visa.

You cannot work on it.

If they catch you, you pay a fine.

Maybe jail.

Maybe they send you home and you cannot come back.

Hana said the work visa was coming.

Hana said.

Hana said.

Hana is gone.

You are here.

You have 20 days.

What can I do?

First, count what you have.

Money, phone, passport.

$200.

That is one week.

Maybe 10 days if you eat like me.

How do you live?

I pay 700 dirhams for this bed.

Food is 200.

Every month.

I clean houses.

Cash.

No paper.

My visa expired eight months ago.

I am here, but I am not here.

You understand?

You are illegal.

I am invisible.

There is a difference.

You still have 20 days.

Use them.

For what?

A woman in Al-Barsha is looking for a cleaner.

She wants someone to live in the house.

Permanent.

A cleaner?

It is work.

It is a room.

it is not a salon what is her name madam fatima she has money she has a big villa She also has rules What rules She will ask for your passport For the visa she will say For the visa That is what they say Then the passport stays in her drawer, not in your hand.

For how long?

Until she decides.

That is the problem.

When you give your passport, you are not a guest.

You are property.

I can't go home.

My mother borrowed money for me.

My sisters need school fees.

I know.

That is why I'm telling you the truth.

Not to scare you.

To make you ready.

Is there another way?

There is always another way.

Not always a good one.

You can go to the Ethiopian church.

You can ask for help.

You can sleep here and look for cash work.

But you have 20 days.

And if I don't find work before the visa ends?

Then you are like me.

Invisible.

I don't want to be invisible.

Then take the house.

Take the room.

Keep your head down and count every dirham.

Give me the number.

Think tonight.

Sleep.

In the morning you will still be hungry, but you will think better.

I am thinking now.

Give me the number.

Okay, but remember what I said.

The passport is not paper.

It is your door.

I will remember.

And, Salamowit, do not tell her you have a friend here.

Do not tell her you know me.

Why?

Because then she knows you have somewhere to go.

If she knows that, she will not keep you.

She will throw you out.

So, I'm alone.

You are not alone.

You are with me.

But she cannot know that.

Okay.

I will call her tomorrow.

Tomorrow.

First sleep.

You will need a clear head.

Messerette?

Yes?

Thank you for not lying to me.

Don't thank me, just be careful.

I wore back.

But nobody handed me much.

Just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home.

Watching how I move.

Their faces in my mind flicker.

In the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters, carrying their hopes in my worn bag.

But nobody handed me much, just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home, watching how I move.

Their faces in my eyes A flicker in the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor

บทถอดเสียงในภาษานี้

แอดดิสอาบาบาทำให้ฉันเติบโต

ถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นและอินเจรา

ดูไบคือบทเรียนที่ยากลำบากถัดไป

ตึกกระจกทั้งหลายและเงินสดที่เย็นชา

ฉันมาเพื่อพยายามยกระดับชีวิตพี่น้องของฉัน

แบกความหวังของพวกเธอไว้ในกระเป๋าที่เก่าคร่ำของฉัน

แต่ไม่มีใครยื่นอะไรมากให้ฉัน มีแต่ประตูที่ปิดลงและคำสัญญาที่ว่างเปล่า

ฉันยังคงเดินหน้าต่อเพื่อเด็กสาวตัวน้อยที่บ้าน

เฝ้ามองว่าฉันเคลื่อนไหวอย่างไร

ใบหน้าของพวกเธอในใจฉันวูบวาบ

ท่ามกลางความร้อนในทะเลทราย

ฉันผ่านมันมาได้ ฉันพบที่ยืนของฉันแล้ว

บนพื้นหินอ่อนที่ขัดเงา

ตอนตีห้าสิบห้านาที เมอร์คาโตตื่นแล้ว

เซลามาวิตยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์พร้อมกระเป๋าใบเล็กของเธอ

และมองเหล่าพ่อค้าเปิดแผงของพวกเขา

เธออายุ 21 ปี เธอเรียนจบมัธยมปลายและเป็นเวลาสองปีที่เธอทำงานในบริษัทรองเท้าจีนแห่งหนึ่งได้เดือนละ 4500 เบียร์

เงินไม่พอ แต่ก็สม่ำเสมอ

เธออาศัยอยู่กับแม่ของเธอ อัลมาซ และน้องสาวสองคนของเธอในห้องเล็กๆ สองห้อง

พ่อของเธอจากไปนานแล้ว ดังนั้นไม่มีใครอื่นจ่ายค่าเช่าหรือค่าอาหาร

ทุกเช้าเซลามาวิตผ่านป้ายโฆษณาเดิม

มันแสดงโรงแรมสูงตระหง่านและผู้หญิงในชุดสีขาว

ป้ายโฆษณาสัญญางานในดูไบและเงินเดือนที่ดี

เซลามาวิตมองมันทุกวันและคิดเลขแบบเดิม

ค่าเช่า อาหาร โรงเรียนสำหรับน้องสาว รถเมล์ รองเท้า

ถ้าเธอเก็บทุกเบียร์ที่เหลือ จะใช้เวลากี่เดือนสำหรับตั๋วเครื่องบิน?

ตัวเลขเปลี่ยนไปในหัวของเธอ

แล้วก็มีวีซ่า เอเจนต์ สัปดาห์แรกๆ ก่อนเงินเดือน

เธอไม่รู้ค่าใช้จ่ายเหล่านั้น และนั่นคือปัญหา

ความฝันมีราคา แต่เธอยังมองไม่เห็นราคาทั้งหมด

เธอรู้เพียงว่าเธอไม่สามารถอยู่ที่ 4,500 เบียร์ตลอดไปได้

รถเมล์มา และเซลามาวิตขึ้นไป

เธอยังไม่ได้บอกแม่ของเธอ แต่เธอตัดสินใจแล้วที่จะออกจากโรงงาน

เธออยากถามฮานาเกี่ยวกับดูไบ

แม่ นั่งลงสิ หนูต้องบอกอะไรแม่เรื่องหนึ่ง

ลูกกลับช้า เด็กๆ หลับแล้ว เกิดอะไรขึ้น?

หนูลาออกจากโรงงานวันนี้

ลูกทำอะไรนะ?

หนูลาออก และหนูกำลังจะไปดูไบ

ฮานาหางานให้หนูในร้านเสริมสวย ร้านเสริมสวยจริงๆ

ฮานาเหรอ? คนที่กลับมาพร้อมโทรศัพท์ใหม่น่ะเหรอ?

ใช่ เธอบอกว่าเงินเดือนคือ 1,500 เดอร์แฮม นั่นมากกว่าสามเท่าของที่หนูได้ที่นี่

แล้วตั๋วเครื่องบินล่ะ? วีซ่าล่ะ? เดือนแรกก่อนที่ลูกจะได้เงินเดือนล่ะ?

ฮานาจัดการให้ เธอรู้จักเอเจนต์

เอเจนต์เอาเงิน เราไม่มีเงิน

หนูรู้ แต่หนูอยู่ที่นี่ไม่ได้ ค่าเช่าค้าง น้องๆ ต้องการรองเท้า โรงเรียนต้องการค่าเทอมเดือนหน้า

แล้วลูกก็หนีงั้นเหรอ?

แม่รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับทาซิตา?

เธอไปซาอุดีอาระเบีย

สองปี ไม่มีโทรศัพท์มา

แม่ของเธอยังจุดเทียนอยู่

และซิเนต เธอกลับมาป่วยและไม่มีอะไรเลย

หนูไม่ใช่ทาซิตา

หนูไม่ใช่ซิเนต

เด็กสาวทุกคนพูดแบบนั้น

ฮานาบอกว่าร้านเสริมสวยอยู่ในดีรา

เธอมีเพื่อนอยู่ที่นั่น

หนูแชร์ห้องได้

แชร์ห้องกับใคร?

คนแปลกหน้าเหรอ?

ลูกไม่รู้จักพวกเขา

ฮานารู้จักพวกเขา

เธอบอกว่าพวกเขาเป็นชาวเอธิโอเปีย ฮานาบอก ฮานาบอก ฮานาได้อะไร เธอได้ค่าคอมมิชชั่น นั่นปกติ ปกติสำหรับเธอ ไม่ใช่สำหรับลูก

ฮานาบอกว่าหนูจะสระผมและทำเล็บ งานสะอาด ไม่เหมือนโรงงาน

งานสะอาดในประเทศแปลกหน้า

แม่ หนูจะส่งเงินเดือนครึ่งหนึ่งให้แม่ทุกเดือน ครึ่งหนึ่ง แม่จ่ายโรงเรียนได้ แม่จ่ายอีคิบได้

อีคิบไม่ใช่ธนาคาร

มันเป็นเงินของเพื่อนบ้าน

ถ้าแม่ไม่จ่าย พวกเขาจะมาหาแม่

หนูจะจ่าย

หนูสัญญา

คำสัญญาเป็นเรื่องง่ายในครัว

หนูไม่ได้ขออนุญาตแม่

หนูกำลังบอกแม่

หนูลาออกแล้ว

แล้วทำไมลูกถึงบอกแม่?

เพราะแม่เป็นแม่ของหนู และเพราะหนูกลัว

กลัวเป็นสิ่งดี

กลัวทำให้ลูกมีชีวิตอยู่

หนูต้องการความช่วยเหลือจากแม่

ตั๋วเครื่องบิน วีซ่า ฮานาต้องการ 80,000 เบียร์สำหรับเอเจนต์

80,000?

หนูมีเงินเก็บ 12,000

หนูต้องการที่เหลือ

ลูกอยากให้แม่ให้เงินอีคิบเหรอ?

เงินสำหรับโรงเรียนของน้องๆ เหรอ?

มันคือเงินกู้

หนูจะใช้คืนจากดูไบ

ถ้าลูกไม่กลับมา?

หนูจะกลับมา

พร้อมเงิน

ลูกไม่รู้หรอก

หนูรู้ว่าหนูอยู่ที่นี่ไม่ได้

แม่ มองหนูสิ หนูอายุ 21 หนูทำงานทั้งวันและหนูไม่มีอะไรเลย หนูอยากช่วยแม่ หนูอยากให้น้องๆ เรียนจบ

ลูกคิดว่าแม่ไม่อยากได้สิ่งนั้นเหรอ?

งั้นช่วยหนูสิ

แม่มี 20,000 เบียร์ มันสำหรับอีคิบ ผู้หญิงจะถามหา

บอกพวกเขาว่ามันสำหรับร้าน

แม่ไม่โกหก

งั้นก็ไม่ต้องบอกอะไรพวกเขา ได้โปรด

ลูกจะส่งครึ่งหนึ่ง ครึ่งหนึ่ง ทุกเดือน

และลูกจะโทรหาแม่ทุกสัปดาห์ ทุกสัปดาห์

ถ้าลูกไม่โทร แม่จะไปหาแม่ของฮานา

หนูจะโทร

เอาเงินไปซะ ซ่อนไว้ให้ดี อย่าบอกน้องๆ อย่าบอกใคร

ขอบคุณแม่

ไม่ต้องขอบคุณแม่ แค่กลับมา

หนูจะกลับมา

ฮานา ฉันมาเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอบอกว่าเธอมีข่าว

ใช่แล้ว นั่งลงสิ เธอดูเหนื่อย

ฉันเหนื่อย ฉันลาออกจากโรงงาน แม่ฉันให้เงินอีคิบมา ตอนนี้ฉันต้องการความจริง

ความจริงเป็นสิ่งดี ร้านเสริมสวยอยู่ในไดรา ร้านเสริมสวยเครื่องสำอาง งานสะอาด ลูกค้าดี

ฉันจะทำอะไรที่นั่น?

ผม เล็บ อาจจะแต่งหน้าอย่างง่าย พวกเขาจะสอนเธอ เงินเดือนคือ 1500 เดอร์แฮม

ทุกเดือนเหรอ?

ทุกเดือน บวกทิปถ้าเธอสุภาพ

แล้ววีซ่าล่ะ?

สามสัปดาห์ อาจจะน้อยกว่า เอเจนต์เร็ว

เอเจนต์เท่าไหร่?

80,000 เบียร์

80,000? ฮานา นั่นมันเยอะนะ

มันคือดูไบ ไม่มีอะไรถูก แต่หลังจากสองเดือน เธอจะหาเงินคืนได้

ฉันมี 32,000 มันคือทั้งหมด เงินเก็บฉันและเงินแม่ฉัน

ให้สิ่งที่เธอมีตอนนี้มา

ฉันจะคุยกับเอเจนต์

เขารู้จักฉัน

แล้วที่เหลือล่ะ?

ฉันจะจัดการเอง

เธอเหมือนน้องสาวฉัน

ฉันไม่อยากให้เธอเสียโอกาสนี้

แม่ฉันกลัว

เธอบอกว่า เด็กสาวไปแล้วไม่กลับมา

เด็กสาวที่ไม่ฟังจะเจอปัญหา

เธอจะฟังฉัน

อย่าคุยกับคนแปลกหน้าที่สนามบิน

อย่าเซ็นเอกสารที่เธอไม่เข้าใจ

เก็บเงินไว้ใกล้ตัว

ฉันจะได้ใบเสร็จสำหรับเงินนี้ไหม?

ใบเสร็จเหรอ? เซลามาวิต เราโตมาบนถนนเดียวกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราต้องใช้กระดาษระหว่างเรา?

แม่เธอบอกว่าให้เอากระดาษเสมอ

แม่เธอไม่เคยออกจากเมอร์คาโด นี่คือวิธีที่มันทำงานที่นี่ เอเจนต์ไม่ให้ใบเสร็จ เขาให้วีซ่า

งั้นทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเหรอ?

ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ร้านเสริมสวยกำลังรอ วีซ่ากำลังมา เธอแค่ต้องพร้อม

ฉันจ่ายที่เหลือเมื่อไหร่?

ทีหลัง ก่อนเธอบิน

ฉันจะโทรหาเธอ

สัญญากับฉันนะ ฮานา

ไม่มีเซอร์ไพรส์

ไม่มีเซอร์ไพรส์ เธอจะส่งเงินกลับบ้านและแม่เธอจะภูมิใจ ฉันสัญญากับเธอว่าจะส่งเงินเดือนครึ่งหนึ่งทุกเดือน งั้นเธอก็ส่งครึ่งหนึ่ง เธอจะเห็นเอง

ในหนึ่งปี เธอจะหัวเราะกับวันนี้

ฉันหวังอย่างนั้น

นี่คือเงิน

นับสิ

ฉันเชื่อเธอ แต่ฉันจะนับ

ดี

32,000

นั่นคือทั้งหมดที่ฉันมี

พอสำหรับตอนนี้

เปิดโทรศัพท์ไว้

ฉันจะโทรหาเธอเรื่องวีซ่า

แล้วร้านเสริมสวยล่ะ?

ชื่ออะไร? ฉันจะส่งทุกอย่างให้ ชื่อ ที่อยู่ เบอร์เอเจนต์ ไม่ต้องกังวล

ฉันไม่ได้กังวล ฉันแค่... ฉันไม่รู้

นั่นปกติ กลับบ้าน เตรียมกระเป๋าเบาๆ พร้อมในสามสัปดาห์

สามสัปดาห์

สามสัปดาห์ และ เซลามาวิต อย่าบอกคนมากเกินไป ทุกคนจะอยากขอความช่วยเหลือ

ฉันจะไม่บอก ขอบคุณ ฮานา

อย่าขอบคุณฉันตอนนี้ ขอบคุณฉันที่ดูไบ

หกสัปดาห์ต่อมา ฮานากลับมาเมอร์คาโดพร้อมโทรศัพท์ใหม่และวีซ่านักท่องเที่ยว ไม่ใช่วีซ่าทำงานที่เธอสัญญาไว้

เธอบอกว่ากฎเปลี่ยนในนาทีสุดท้าย และในดูไบ ทุกอย่างจัดการบนพื้นดิน ไม่ใช่บนกระดาษ

ซิลามาวิตอยากตะโกน แต่ฮานามีเงินแล้ว และเที่ยวบินเป็นสิ่งเดียวที่เหลือที่รู้สึกจริง

เธอเก็บกระเป๋าใบเดียว เอาเงิน 200 ดอลลาร์ และเบอร์ที่ฮานาให้มา แล้วบินไปดูไบคนเดียว

ที่สนามบิน ไม่มีใครรับสายนั้น

เธอโทรสองครั้ง แล้วนั่งบนเก้าอี้พลาสติกจนห้องโถงเกือบว่าง

ในที่สุดแท็กซี่ก็พาเธอไปดีรา ผ่านร้านทองและตรอกแคบๆ ที่มีกลิ่นกระวานและฝุ่น

ห้องอยู่เหนือร้านค้า เช่าโดยเมสเซเรต เพื่อนของเพื่อนของฮานา

เซลามาวิตจ่ายเงินคนขับ กอดกระเป๋าไว้กับอก และปีนบันไดมืด

วีซ่านักท่องเที่ยวของเธอใช้ได้ 20 วัน

เธอไม่มีร้านเสริมสวย ไม่มีเงินเดือน และไม่มีใครรอเธออยู่ข้างบน

นี่คือห้อง เตียงของเธออยู่ตรงนั้น ข้างหน้าต่าง

ห้องน้ำอยู่สุดทางเดิน เราใช้ร่วมกับผู้หญิงอีกสองคน

มันเล็กกว่าที่ฉันคิด

ดูไบเล็กเมื่อเธอมีเงินน้อย นั่งสิ

เธอดูเหมือนจะล้ม

ฉันตื่นมาสองวันแล้ว

งั้นฟังก่อน นอนทีหลัง

ฮานาบอกชื่อร้านเสริมสวยให้เธอไหม?

เธอบอกว่าจะส่งให้

เธอบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

ไม่มีร้านเสริมสวย

ฉันถามไปทั่ว

ไม่มีร้านเสริมสวยชื่อนั้นในดีรา

ฮานาเล่าเรื่องให้เธอฟัง

เธอเป็นเพื่อนฉัน

เราโตมาบนถนนเดียวกัน

เพื่อนก็ได้ค่าคอมมิชชั่นเหมือนกัน

เธอพาเธอมาที่นี่

มีคนจ่ายเธอสำหรับสิ่งนั้น

อาจจะเป็นเอเจนต์

อาจจะเป็นร้านเสริมสวยที่ไม่มีอยู่จริง

ฉันให้เงินทั้งหมดกับเธอ

เท่าไหร่?

ทุกอย่าง

เงินอีคิบของแม่ฉัน

80,000 เบียร์

งั้นเธอไม่ใช่เพื่อนเธอ

เธอคือธุรกิจ

แล้ววีซ่าทำงานล่ะ?

ดูหนังสือเดินทางของเธอสิ

มันเขียนว่าอะไร?

นักท่องเที่ยว

20 วัน

วีซ่านักท่องเที่ยว

เธอทำงานกับมันไม่ได้

ถ้าพวกเขาจับได้ เธอต้องจ่ายค่าปรับ

อาจจะติดคุก

อาจจะส่งเธอกลับบ้านและเธอกลับมาไม่ได้

ฮานาบอกว่าวีซ่าทำงานกำลังมา

ฮานาบอก

ฮานาบอก

ฮานาไปแล้ว

เธออยู่ที่นี่

เธอมี 20 วัน

ฉันทำอะไรได้?

อย่างแรก นับสิ่งที่เธอมี

เงิน โทรศัพท์ หนังสือเดินทาง

200 ดอลลาร์

นั่นคือหนึ่งสัปดาห์

อาจจะ 10 วันถ้าเธอกินเหมือนฉัน

เธออยู่ได้อย่างไร?

ฉันจ่าย 700 เดอร์แฮมสำหรับเตียงนี้

อาหาร 200

ทุกเดือน

ฉันทำความสะอาดบ้าน

เงินสด

ไม่มีกระดาษ

วีซ่าฉันหมดอายุเมื่อแปดเดือนก่อน

ฉันอยู่ที่นี่ แต่ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่

เธอเข้าใจไหม?

เธอผิดกฎหมาย

ฉันมองไม่เห็น

มีความแตกต่าง

เธอยังมี 20 วัน

ใช้มัน

เพื่ออะไร?

ผู้หญิงคนหนึ่งในอัลบาร์ชากำลังมองหาคนทำความสะอาด

เธอต้องการคนที่อยู่ในบ้าน

ถาวร

คนทำความสะอาดเหรอ?

มันคืองาน

มันคือห้อง

มันไม่ใช่ร้านเสริมสวย เธอชื่ออะไร มาดามฟาติมา เธอมีเงิน เธอมีวิลล่าใหญ่ เธอก็มีกฎ กฎอะไร เธอจะขอหนังสือเดินทางของเธอ สำหรับวีซ่า เธอจะพูด สำหรับวีซ่า นั่นคือสิ่งที่พวกเขาพูด

งั้นหนังสือเดินทางก็อยู่ในลิ้นชักของเธอ ไม่ใช่ในมือเธอ นานแค่ไหน? จนกว่าเธอจะตัดสินใจ

นั่นคือปัญหา เมื่อเธอให้หนังสือเดินทาง เธอไม่ใช่แขก เธอคือทรัพย์สิน ฉันไปไม่ได้

บ้าน แม่ฉันกู้เงินเพื่อฉัน น้องๆ ต้องการค่าเทอม ฉันรู้ นั่นคือเหตุผลที่ฉันบอก

เธอความจริง ไม่ใช่เพื่อทำให้เธอกลัว เพื่อทำให้เธอพร้อม มีทางอื่นไหม มีทางอื่นเสมอ

ไม่เสมอไปที่ดี เธอไปโบสถ์เอธิโอเปียได้ เธอขอความช่วยเหลือได้ เธอนอนที่นี่ได้

และมองหางานเงินสด แต่เธอมี 20 วัน และถ้าฉันหางานไม่ได้ก่อนวีซ่าหมดอายุ?

งั้นเธอก็เหมือนฉัน มองไม่เห็น ฉันไม่อยากมองไม่เห็น งั้นเอาไปบ้าน เอาไปห้อง

ก้มหน้าไว้และนับทุกเดอร์แฮม ให้เบอร์ฉันมา คิดคืนนี้ นอน พรุ่งนี้เช้า

เธอจะยังหิว แต่เธอจะคิดได้ดีขึ้น ฉันกำลังคิดอยู่ตอนนี้ ให้เบอร์ฉันมา

โอเค แต่จำสิ่งที่ฉันพูดไว้นะ พาสปอร์ตไม่ใช่กระดาษ มันคือประตูของคุณ ฉันจะจำไว้

และซาลาโมวิต อย่าบอกเธอว่าคุณมีเพื่อนที่นี่

อย่าบอกเธอว่าคุณรู้จักฉัน

ทำไมล่ะ?

เพราะถ้าเธอรู้ คุณก็มีที่ไป

ถ้าเธอรู้เรื่องนั้น เธอจะไม่เก็บคุณไว้

เธอจะไล่คุณออกไป

งั้นฉันก็อยู่คนเดียว

คุณไม่ได้อยู่คนเดียว

คุณอยู่กับฉัน

แต่เธอรู้เรื่องนั้นไม่ได้

โอเค

ฉันจะโทรหาเธอพรุ่งนี้

พรุ่งนี้

นอนก่อน

คุณจะต้องมีหัวที่ปลอดโปร่ง

เมสเซอเรตต์?

ว่าไง?

ขอบคุณที่ไม่โกหกฉัน

ไม่ต้องขอบคุณฉัน แค่ระวังตัวไว้

ฉันสวมกลับ

แต่ไม่มีใครยื่นอะไรมากให้ฉัน

แค่ประตูที่ปิดลงและคำสัญญาที่ว่างเปล่า

ฉันเดินหน้าต่อเพื่อเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่บ้าน

มองดูว่าฉันเคลื่อนไหวอย่างไร

ใบหน้าของพวกเธอในใจฉันวูบไหว

ในความร้อนของทะเลทราย

ฉันผ่านมันมาได้ ฉันพบที่ยืนของฉัน พบที่ยืนของฉัน

บนพื้นหินอ่อนขัดเงา

แอดดิสอาบาบาเลี้ยงดูฉันมา

ถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นและอินเจรา

ดูไบคือบทเรียนหนักครั้งต่อไป

ตึกกระจกทั้งหลายและเงินสดที่เย็นชา

ฉันมาเพื่อพี่น้องของฉัน แบกความหวังของพวกเธอไว้ในกระเป๋าที่เก่าคร่ำของฉัน

แต่ไม่มีใครยื่นอะไรมากให้ฉัน แค่ประตูที่ปิดลงและคำสัญญาที่ว่างเปล่า

ฉันเดินหน้าต่อเพื่อเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่บ้าน มองดูว่าฉันเคลื่อนไหวอย่างไร

ใบหน้าของพวกเธอในดวงตาของฉัน

วูบไหวในความร้อนของทะเลทราย

ฉันผ่านมันมาได้ ฉันพบที่ยืนของฉัน พบที่ยืนของฉัน

บนพื้นหินอ่อนขัดเงา