Merkato'dan Ayrılmak. Umudun Bedeli

İngilizce metin

Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much, just closed doors and empty promises I kept going for the little girls back home Watching how I move Their faces in my mind flicker In the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor At 5.50 in the morning, Mercato was already awake.

Selamahuit stood at the bus stop with her small bag and watched the sellers open their stalls.

She was 21.

She had finished high school and for two years she had worked in a Chinese shoe company for 4500 bir a month.

The money was not enough, but it was regular.

She lived with her mother, Almaz, and her two younger sisters in two small rooms.

Her father had left long ago, so no one else paid the rent or the food.

Every morning Selamawit passed the same billboard.

It showed a tall hotel and a woman in a white dress.

The billboard promised work in Dubai and a good salary.

Selamawit looked at it every day and did the same math.

Rent, food, school for her sisters, bus, shoes.

If she saved every extra bir, how many months for a ticket?

The number changed in her head.

Then there was the visa, the agent, the first weeks before salary.

She did not know those costs, and that was the problem.

The dream had a price, but she could not see the whole price yet.

She only knew she could not stay at 4,500 bir forever.

The bus came, and Selamuit got on.

She had not told her mother yet, but she had already decided to leave the factory.

She wanted to ask Hana about Dubai.

Mama, sit down.

I have to tell you something.

You're late.

The girls are asleep.

What happened?

I quit the factory today.

You did what?

I quit, and I'm going to Dubai.

Hana found me a job in a salon.

A real salon.

Hana?

The one who came back with a new phone?

Yes.

She says the salary is 1,500 dirhams.

That's more than three times what I make here.

And the ticket?

The visa?

The first month before you get paid?

Hana is handling it.

She knows the agent.

Agents take money.

We don't have money.

I know, but I can't stay here.

The rent is late.

The girls need shoes.

The school wants the fee next month.

So you run?

Do you know what happened to Tazita?

She went to Saudi.

Two years, no call.

Her mother still lights a candle.

And Sineet, she came back sick and with nothing.

I'm not Tazita.

I'm not Sineet.

Every girl says that.

Hana says the salon is in Dira.

She has a friend there.

I can share a room.

Share a room with who?

Strangers?

You don't know them.

Hana knows them.

She says they Ethiopian Hana says Hana says what does Hana get She gets a commission That normal Normal for her not for you Hana says I will wash hair and do nails.

Clean work.

Not like the factory.

Clean work in a strange country.

Mama, I will send you half my salary every month.

Half.

You can pay the school.

You can pay the Equib.

The Equib is not a bank.

It's the neighbor's money.

If you don't pay, they come to me.

I will pay.

I promise.

Promises are easy in the kitchen.

I'm not asking for your permission.

I'm telling you.

I already quit.

Then why are you telling me?

Because you are my mother and because I am afraid.

Afraid is good.

Afraid keeps you alive.

I need your help.

The ticket, the visa, Hana needs 80,000 beer for the agent.

80,000?

I have 12,000 saved.

I need the rest.

You want me to give you the Equib money?

The money for the girls' school?

It's a loan.

I'll pay it back from Dubai.

If you don't come back?

I will come back.

With money.

You don't know that.

I know I can't stay here.

Mama, look at me.

I'm 21.

I work all day and I have nothing.

I want to help you.

I want the girls to finish school.

Do you think I don't want that?

Then help me.

I have 20,000 beer.

It's for the Equib.

The women will ask.

Tell them it's for the shop.

I don't lie.

Then tell them nothing, please.

You will send half.

Half.

Every month.

And you will call me every week.

Every week.

If you don't call, I will go to Hana's mother.

I will call.

Take the money.

Keep it hidden.

Don't tell the girls.

Don't tell anyone.

Thank you, Mama.

Don't thank me.

Just come back.

I will.

Hana, I came as fast as I could.

You said you had news.

I do.

Sit down.

You look tired.

I am tired.

I quit the factory.

My mother gave me the Akub money.

Now I need the truth.

The truth is good.

The salon is in Daira, a cosmetic salon.

Clean work, good customers.

What will I do there?

Hair, nails, maybe simple makeup.

They will teach you.

The salary is 1500 dirhams.

Every month?

Every month, plus tips if you are polite.

And the visa?

Three weeks, maybe less.

The agent is fast.

How much for the agent?

80,000 burr.

80,000?

Hana, that is a lot.

It is Dubai.

Nothing is cheap.

But after two months, you will earn it back.

I have 32,000.

It is everything.

My savings and my mother's money.

Give me what you have now.

I will talk to the agent.

He knows me.

And the rest?

I will fix it.

You are like my sister.

I don't want you to lose this chance.

My mother is afraid.

She says, girls go and do not come back.

Girls who don't listen get problems.

You will listen to me.

Don't talk to strangers at the airport.

Don't sign papers you don't understand.

Keep your money close.

Will I get a receipt for this money?

A receipt?

Salamowit, we grew up on the same street.

Since when do we need paper between us?

Your mother says always take paper.

Your mother has never left Mercado.

This is how it works here.

The agent doesn't give receipts.

He gives visas.

So everything is arranged?

Everything is arranged.

The salon is waiting.

The visa is coming.

You just need to be ready.

When do I pay the rest?

Later, before you fly.

I will call you.

Promise me, Hana.

No surprises.

No surprises You will send money home and your mother will be proud I promised her half my salary every month Then you will send half You will see In one year, you will laugh at this day.

I hope so.

Here is the money.

Count it.

I trust you, but I will count it.

Good.

32,000.

That is all I have.

It is enough for now.

Keep your phone on.

I will call you about the visa.

And the salon?

What is the name?

I will send you everything.

The name, the address, the agent's number.

Don't worry.

I am not worried.

I'm just...

I don't know.

That's normal.

Go home, pack light, be ready in three weeks.

Three weeks.

Three weeks.

And, Salamowit, don't tell people too much.

Everyone will want a favor.

I won't.

Thank you, Hana.

Don't thank me yet.

Thank me in Dubai.

Six weeks later, Hana came back to Mercado with a new phone and a tourist visa, not the work visa she had promised.

She said the rules changed at the last minute, and that in Dubai, everything was arranged on the ground, not on paper.

Silamawit wanted to shout, but Hana already had the money, and the flight was the only thing left that felt real.

She packed one bag, took $200, and the number Hana gave her, and flew to Dubai alone.

At the airport, nobody answered that number.

She called twice, then sat on a plastic chair until the hall almost emptied.

A taxi finally drove her to Dara, past gold shops and narrow streets that smelled of cardamom and dust.

The room was above a shop, rented by Messeret, a friend of a friend of Hana's.

Sela Mawit paid the driver, held her bag against her chest, and climbed the dark stairs.

Her tourist visa was good for 20 days.

She had no salon, no salary, and no one waiting for her at the top.

This is the room.

Your bed is there, by the window.

The bathroom is at the end of the hall.

We share it with two other women.

It is smaller than I thought.

Dubai is small when you have little money.

Sit.

You look like you are going to fall.

I have been awake for two days.

Then listen first, sleep later.

Did Hana tell you the name of the salon?

She said she would send it.

She said everything was arranged.

There is no salon.

I asked around.

There is no salon with that name in Dara.

Hana gave you a story.

She is my friend.

We grew up on the same street.

Friends get commissioned too.

She brought you here.

Someone paid her for that.

Maybe the agent.

Maybe the salon that does not exist.

I gave her all my money.

How much?

Everything.

My mother's Ekub money.

80,000 beer.

Then she is not your friend.

She is a business.

And the work visa?

Look at your passport.

What does it say?

Tourist.

20 days.

Tourist visa.

You cannot work on it.

If they catch you, you pay a fine.

Maybe jail.

Maybe they send you home and you cannot come back.

Hana said the work visa was coming.

Hana said.

Hana said.

Hana is gone.

You are here.

You have 20 days.

What can I do?

First, count what you have.

Money, phone, passport.

$200.

That is one week.

Maybe 10 days if you eat like me.

How do you live?

I pay 700 dirhams for this bed.

Food is 200.

Every month.

I clean houses.

Cash.

No paper.

My visa expired eight months ago.

I am here, but I am not here.

You understand?

You are illegal.

I am invisible.

There is a difference.

You still have 20 days.

Use them.

For what?

A woman in Al-Barsha is looking for a cleaner.

She wants someone to live in the house.

Permanent.

A cleaner?

It is work.

It is a room.

it is not a salon what is her name madam fatima she has money she has a big villa She also has rules What rules She will ask for your passport For the visa she will say For the visa That is what they say Then the passport stays in her drawer, not in your hand.

For how long?

Until she decides.

That is the problem.

When you give your passport, you are not a guest.

You are property.

I can't go home.

My mother borrowed money for me.

My sisters need school fees.

I know.

That is why I'm telling you the truth.

Not to scare you.

To make you ready.

Is there another way?

There is always another way.

Not always a good one.

You can go to the Ethiopian church.

You can ask for help.

You can sleep here and look for cash work.

But you have 20 days.

And if I don't find work before the visa ends?

Then you are like me.

Invisible.

I don't want to be invisible.

Then take the house.

Take the room.

Keep your head down and count every dirham.

Give me the number.

Think tonight.

Sleep.

In the morning you will still be hungry, but you will think better.

I am thinking now.

Give me the number.

Okay, but remember what I said.

The passport is not paper.

It is your door.

I will remember.

And, Salamowit, do not tell her you have a friend here.

Do not tell her you know me.

Why?

Because then she knows you have somewhere to go.

If she knows that, she will not keep you.

She will throw you out.

So, I'm alone.

You are not alone.

You are with me.

But she cannot know that.

Okay.

I will call her tomorrow.

Tomorrow.

First sleep.

You will need a clear head.

Messerette?

Yes?

Thank you for not lying to me.

Don't thank me, just be careful.

I wore back.

But nobody handed me much.

Just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home.

Watching how I move.

Their faces in my mind flicker.

In the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters, carrying their hopes in my worn bag.

But nobody handed me much, just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home, watching how I move.

Their faces in my eyes A flicker in the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor

Bu dilde metin

Addis Ababa beni büyüttü

Tozlu sokaklar ve injera

Dubai bir sonraki zor ders oldu

Hep cam kuleler ve soğuk para

Kız kardeşlerimi kaldırmaya çalışarak geldim

Umutlarını yıpranmış çantamda taşıyarak

Ama kimse bana fazla bir şey vermedi, sadece kapalı kapılar ve boş vaatler

Memleketteki küçük kızlar için devam ettim

Nasıl hareket ettiğimi izliyorlar

Yüzleri aklımda titreşiyor

Çöl sıcağında

Başardım, ayaklarımı buldum, ayaklarımı buldum

Cilalı mermer zeminde

Sabah 5.50'de Mercato çoktan uyanmıştı.

Selamahuit küçük çantasıyla durakta durdu

ve satıcıların tezgahlarını açmasını izledi.

21 yaşındaydı. Liseyi bitirmişti ve iki yıl boyunca bir Çin ayakkabı şirketinde ayda 4500 birr için çalışmıştı.

Para yeterli değildi, ama düzenliydi.

Annesi Almaz ve iki küçük kız kardeşiyle iki küçük odada yaşıyordu.

Babası çok önce gitmişti, bu yüzden kirayı ya da yemeği başka kimse ödemiyordu.

Her sabah Selamawit aynı reklam panosunun önünden geçerdi.

Panoda uzun bir otel ve beyaz elbiseli bir kadın vardı.

Pano Dubai'de iş ve iyi bir maaş vaat ediyordu.

Selamawit her gün ona bakardı ve aynı hesabı yapardı.

Kira, yemek, kız kardeşleri için okul, otobüs, ayakkabı.

Her ekstra birri biriktirse, bir bilet için kaç ay?

Sayı kafasında değişirdi.

Sonra vize, acente, maaştan önceki ilk haftalar vardı.

Bu masrafları bilmiyordu ve sorun da buydu.

Hayalin bir bedeli vardı, ama henüz tüm bedeli göremiyordu.

Sadece 4.500 birr'de sonsuza kadar kalamayacağını biliyordu.

Otobüs geldi ve Selamuit bindi.

Annesine henüz söylememişti, ama fabrikadan ayrılmaya çoktan karar vermişti.

Hana'ya Dubai'yi sormak istiyordu.

Anne, otur. Sana bir şey söylemem lazım.

Geç kaldın. Kızlar uyuyor. Ne oldu?

Bugün fabrikadan ayrıldım.

Ne yaptın?

Ayrıldım ve Dubai'ye gidiyorum.

Hana bana bir salonda iş buldu. Gerçek bir salon.

Hana? Yeni telefonla dönen mi?

Evet. Maaşın 1.500 dirhem olduğunu söylüyor. Bu burada kazandığımın üç katından fazla.

Ya bilet? Vize? Maaş almadan önceki ilk ay?

Hana hallediyor. Acenteyi tanıyor.

Acenteler para alır. Bizde para yok.

Biliyorum, ama burada kalamam. Kira gecikti. Kızların ayakkabıya ihtiyacı var. Okul gelecek ay ücret istiyor.

Yani kaçıyorsun?

Tazita'ya ne olduğunu biliyor musun?

Suudi Arabistan'a gitti.

İki yıl, arama yok.

Annesi hâlâ mum yakıyor.

Ve Sineet, hasta ve hiçbir şey olmadan döndü.

Ben Tazita değilim.

Ben Sineet değilim.

Her kız öyle söyler.

Hana salonun Dira'da olduğunu söylüyor.

Orada bir arkadaşı varmış.

Bir odayı paylaşabilirim.

Kiminle odayı paylaşacaksın?

Yabancılarla mı?

Onları tanımıyorsun.

Hana tanıyor.

Etiyopyalı olduklarını söylüyor Hana söylüyor Hana söylüyor Hana ne alıyor Komisyon alıyor Bu normal Onun için normal senin için değil

Hana saç yıkayacağımı ve tırnak yapacağımı söylüyor. Temiz iş. Fabrika gibi değil.

Yabancı bir ülkede temiz iş.

Anne, maaşımın yarısını her ay sana göndereceğim. Yarısını. Okulu ödeyebilirsin. Ekub'u ödeyebilirsin.

Ekub bir banka değil.

Komşunun parası.

Ödemezsen bana gelirler.

Ödeyeceğim.

Söz veriyorum.

Mutfakta söz vermek kolaydır.

İzin istemiyorum.

Sana söylüyorum.

Çoktan ayrıldım.

O zaman neden bana söylüyorsun?

Çünkü sen benim annemsin ve çünkü korkuyorum.

Korkmak iyidir.

Korku seni hayatta tutar.

Yardımına ihtiyacım var.

Bilet, vize, Hana'nın acente için 80.000 birr'e ihtiyacı var.

80.000?

12.000 biriktirdim.

Geri kalanına ihtiyacım var.

Benden Ekub parasını mı istiyorsun?

Kızların okul parasını mı?

Bu bir borç.

Dubai'den geri ödeyeceğim.

Ya dönmezsen?

Döneceğim.

Parayla.

Bunu bilmiyorsun.

Burada kalamayacağımı biliyorum.

Anne, bana bak. 21 yaşındayım. Bütün gün çalışıyorum ve hiçbir şeyim yok. Sana yardım etmek istiyorum. Kızların okulu bitirmesini istiyorum.

Benim bunu istemediğimi mi sanıyorsun?

O zaman bana yardım et.

20.000 birr'im var. Ekub için. Kadınlar soracak.

Onlara dükkan için olduğunu söyle.

Yalan söylemem.

O zaman onlara hiçbir şey söyleme, lütfen.

Yarısını göndereceksin. Yarısını. Her ay.

Ve beni her hafta arayacaksın. Her hafta.

Aramazsan Hana'nın annesine giderim.

Arayacağım.

Parayı al. Gizli tut. Kızlara söyleme. Kimseye söyleme.

Teşekkür ederim, anne.

Bana teşekkür etme. Sadece dön.

Döneceğim.

Hana, elimden geldiğince hızlı geldim. Haberin olduğunu söyledin.

Var. Otur. Yorgun görünüyorsun.

Yorgunum. Fabrikadan ayrıldım. Annem bana Akub parasını verdi. Şimdi gerçeğe ihtiyacım var.

Gerçek iyidir. Salon Daira'da, bir kozmetik salonu. Temiz iş, iyi müşteriler.

Orada ne yapacağım?

Saç, tırnak, belki basit makyaj. Sana öğretecekler. Maaş 1500 dirhem.

Her ay mı?

Her ay, ayrıca kibar olursan bahşişler.

Ya vize?

Üç hafta, belki daha az. Acente hızlı.

Acente için ne kadar?

80.000 burr.

80.000? Hana, bu çok fazla.

Burası Dubai. Hiçbir şey ucuz değil. Ama iki ay sonra geri kazanacaksın.

32.000'im var. Her şeyim. Birikimlerim ve annemin parası.

Şimdi neyin varsa bana ver.

Acenteyle konuşacağım.

Beni tanıyor.

Ya geri kalanı?

Ben hallederim.

Sen benim kız kardeşim gibisin.

Bu şansı kaybetmeni istemiyorum.

Annem korkuyor.

Kızlar gider ve geri dönmez, diyor.

Dinlemeyen kızların başına bela gelir.

Beni dinleyeceksin.

Havaalanında yabancılarla konuşma.

Anlamadığın kağıtları imzalama.

Paranı yakınında tut.

Bu para için makbuz alacak mıyım?

Makbuz mu? Salamowit, aynı sokakta büyüdük. Ne zamandan beri aramızda kağıda ihtiyacımız var?

Annen her zaman kağıt al der.

Annen Mercado'dan hiç ayrılmadı. Burada işler böyle yürür. Acente makbuz vermez. Vize verir.

Yani her şey ayarlandı mı?

Her şey ayarlandı. Salon bekliyor. Vize geliyor. Sadece hazır olman lazım.

Geri kalanı ne zaman ödeyeceğim?

Sonra, uçmadan önce.

Seni arayacağım.

Bana söz ver, Hana.

Sürpriz yok.

Sürpriz yok Eve para göndereceksin ve annen gurur duyacak Ona her ay maaşımın yarısını söz verdim O zaman yarısını göndereceksin Göreceksin

Bir yıl içinde bu güne güleceksin.

Umarım.

İşte para.

Say.

Sana güveniyorum, ama sayacağım.

İyi.

32.000.

Sahip olduğum her şey bu.

Şimdilik yeterli.

Telefonunu açık tut.

Vize hakkında seni arayacağım.

Ya salon?

Adı ne? Sana her şeyi göndereceğim. Adı, adresi, acentenin numarasını. Endişelenme.

Endişelenmiyorum. Sadece... bilmiyorum.

Bu normal. Eve git, hafif eşya al, üç hafta içinde hazır ol.

Üç hafta.

Üç hafta. Ve Salamowit, insanlara çok fazla şey söyleme. Herkes bir iyilik isteyecek.

Söylemem. Teşekkür ederim, Hana.

Henüz bana teşekkür etme. Dubai'de teşekkür et.

Altı hafta sonra Hana Mercado'ya yeni bir telefonla ve söz verdiği çalışma vizesi değil, turist vizesiyle döndü.

Kuralların son dakikada değiştiğini ve Dubai'de her şeyin kağıt üzerinde değil, yerinde ayarlandığını söyledi.

Silamawit bağırmak istedi, ama Hana parayı çoktan almıştı ve uçuş gerçek hissettiren tek şeydi.

Bir çanta hazırladı, 200 dolar ve Hana'nın verdiği numarayı aldı ve tek başına Dubai'ye uçtu.

Havaalanında o numaraya kimse cevap vermedi.

İki kez aradı, sonra salon neredeyse boşalana kadar plastik bir sandalyede oturdu.

Sonunda bir taksi onu Dara'ya götürdü, altın dükkanlarının ve kakule ile toz kokan dar sokakların yanından geçerek.

Oda bir dükkanın üstündeydi, Hana'nın bir arkadaşının arkadaşı olan Messeret tarafından kiralanmıştı.

Sela Mawit şoföre ödedi, çantasını göğsüne bastırdı ve karanlık merdivenleri tırmandı.

Turist vizesi 20 gün geçerliydi.

Salonu yoktu, maaşı yoktu ve tepede onu bekleyen kimse yoktu.

Bu oda. Yatağın orada, pencerenin yanında.

Banyo koridorun sonunda. İki kadınla daha paylaşıyoruz.

Düşündüğümden daha küçük.

Az paran olduğunda Dubai küçüktür. Otur.

Düşecek gibi görünüyorsun.

İki gündür uyanığım.

O zaman önce dinle, sonra uyu.

Hana sana salonun adını söyledi mi?

Göndereceğini söyledi.

Her şeyin ayarlandığını söyledi.

Salon yok.

Etrafı sordum.

Dara'da o isimde bir salon yok.

Hana sana bir hikaye anlattı.

O benim arkadaşım.

Aynı sokakta büyüdük.

Arkadaşlar da komisyon alır.

Seni buraya o getirdi.

Bunun için birileri ona para ödedi.

Belki acente.

Belki var olmayan salon.

Bütün paramı ona verdim.

Ne kadar?

Her şeyi.

Annemin Ekub parasını.

80.000 birr.

O zaman o senin arkadaşın değil.

O bir iş.

Ya çalışma vizesi?

Pasaportuna bak.

Ne yazıyor?

Turist.

20 gün.

Turist vizesi.

Onunla çalışamazsın.

Seni yakalarlarsa ceza ödersin.

Belki hapis.

Belki seni eve gönderirler ve geri dönemezsin.

Hana çalışma vizesinin geleceğini söyledi.

Hana söyledi.

Hana söyledi.

Hana gitti.

Sen buradasın.

20 günün var.

Ne yapabilirim?

Önce neyin olduğunu say.

Para, telefon, pasaport.

200 dolar.

Bu bir hafta.

Benim gibi yersen belki 10 gün.

Nasıl yaşıyorsun?

Bu yatak için 700 dirhem ödüyorum.

Yemek 200.

Her ay.

Ev temizliyorum.

Nakit.

Kağıt yok.

Vizemin süresi sekiz ay önce doldu.

Buradayım, ama burada değilim.

Anlıyor musun?

Yasadışısın.

Ben görünmezim.

Bir fark var.

Hâlâ 20 günün var.

Onları kullan.

Ne için?

Al-Barsha'da bir kadın temizlikçi arıyor.

Evde yaşayacak birini istiyor.

Kalıcı.

Temizlikçi mi?

Bu iş.

Bu bir oda.

bu bir salon değil onun adı ne madam fatima parası var büyük bir villası var Onun da kuralları var Ne kuralları Pasaportunu isteyecek Vize için diyecek Vize için Böyle söylerler

O zaman pasaport onun çekmecesinde kalır, senin elinde değil. Ne kadar süre? O karar verene kadar.

Sorun bu. Pasaportunu verdiğinde misafir değilsin. Malsın. Gidemem

eve. Annem benim için borç aldı. Kız kardeşlerimin okul ücretlerine ihtiyacı var. Biliyorum. Bu yüzden sana

gerçeği söylüyorum. Seni korkutmak için değil. Seni hazırlamak için. Başka bir yol var mı? Her zaman başka bir yol vardır.

Her zaman iyi bir yol değil. Etiyopya kilisesine gidebilirsin. Yardım isteyebilirsin. Burada uyuyabilirsin

ve nakit iş arayabilirsin. Ama 20 günün var. Ve vize bitmeden iş bulamazsam?

O zaman benim gibi olursun. Görünmez. Görünmez olmak istemiyorum. O zaman evi al. Odayı al.

Başını öne eğ ve her dirhemi say. Bana numarayı ver. Bu gece düşün. Uyu. Sabah

hâlâ aç olacaksın, ama daha iyi düşüneceksin. Şimdi düşünüyorum. Bana numarayı ver.

Tamam, ama söylediklerimi hatırla. Pasaport kağıt değil. O senin kapın. Hatırlayacağım.

Ve Salamowit, ona burada bir arkadaşın olduğunu söyleme.

Ona beni tanıdığını söyleme.

Neden?

Çünkü o zaman gidecek bir yerin olduğunu bilir.

Bunu bilirse seni tutmaz.

Seni kapı dışarı eder.

Yani yalnızım.

Yalnız değilsin.

Benimlesin.

Ama o bunu bilemez.

Tamam.

Onu yarın arayacağım.

Yarın.

Önce uyu.

Berrak bir kafaya ihtiyacın olacak.

Messerette?

Evet?

Bana yalan söylemediğin için teşekkür ederim.

Bana teşekkür etme, sadece dikkatli ol.

Geri döndüm.

Ama kimse bana fazla bir şey vermedi.

Sadece kapalı kapılar ve boş vaatler.

Memleketteki küçük kızlar için devam ettim.

Nasıl hareket ettiğimi izliyorlar.

Yüzleri zihnimde titreşiyor.

Çöl sıcağında

Başardım, buldum, dengemi buldum

Cilalı mermer zeminde

Addis Ababa beni büyüttü

Tozlu sokaklar ve injera

Dubai bir sonraki zor ders oldu

Cam kuleler ve soğuk nakit dolu

Kız kardeşlerimi kaldırmaya çalışarak geldim, umutlarını yıpranmış çantama koyarak.

Ama kimse bana fazla bir şey vermedi, sadece kapalı kapılar ve boş vaatler.

Memleketteki küçük kızlar için devam ettim, nasıl hareket ettiğimi izliyorlar.

Yüzleri gözlerimde

Çöl sıcağında bir titreşim

Başardım, buldum, dengemi buldum

Cilalı mermer zeminde