Tokyo'da Otomat Şaşkınlığı: Yabancıyla İngilizce Sohbet

İngilizce metin

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

I had been living in Tokyo for three weeks, and I still could not understand the vending machines.

They sold hot coffee, cold coffee, soup, ties, and something that looked like a small plastic egg.

I loved the city, but every day brought a new small confusion.

On Tuesday morning, I stood in front of a machine near my apartment.

I wanted water.

The machine had 40 buttons, and every button had a different picture.

I pressed one button, and the machine made a happy sound.

A can of hot corn soup fell out.

Okay, I said to the machine.

That is not water, but thank you.

A man in a gray suit stopped next to me.

He looked at the soup in my hand and smiled.

He wished me a good morning and asked if I was having soup for breakfast.

I told him I had wanted water, but the machine chose for me.

He said the machine knows what I need, that it is very wise.

I asked if it was and reminded him that yesterday it gave me a small towel.

He said that was also wise because you never know when you need a towel.

I laughed.

The man bought a can of coffee and walked away.

I drank the soup on a bench in the small park.

It was warm and sweet, and I had to admit it was better than water.

At lunch, I met my friend Yuki at a ramen shop.

Yuki was a student who practiced English with me, and I practiced Japanese with her.

We were both bad at each other's language, which made us perfect friends.

She asked how my morning was and told me I looked like a person who had fought a machine I said I had that the machine won and that I had soup for breakfast She said corn soup was normal there and that sometimes she had soup and rice and called it breakfast I told her that in my country breakfast is bread and coffee Simple with no surprises.

She said surprises are good, that today the machine gave me soup, and tomorrow it would give me a tie.

I said I do not wear ties.

She said then it would give you a tie and you would start a new fashion.

We ordered ramen.

I tried to eat with chopsticks, and the noodles kept escaping.

Yuki watched me with a kind smile.

She said I was improving, and that last week I ate with a spoon.

I said last week I was hungry, and today I was proud.

She said proud and hungry was a good combination.

I told her that in my country, we say a hungry person is an honest person.

She said that in her country, we say even a hungry person should not drop noodles on their shirt.

I looked down.

There was a small spot of soup on my white shirt.

I sighed and said the machine gave me a towel yesterday and I did not bring it.

She said, see, the machine knew, and that I should listen to machines.

After lunch, I walked to the train station.

I had a job interview at a small English school.

I was nervous, and my shirt had a soup spot.

I tried to hide the spot with my bag, but the bag was too small.

On the train, an old woman sat next to me.

She looked at my shirt and opened her handbag.

She took out a small packet of wet tissues and gave it to me, without a word.

I thanked her and said it was very kind.

She said you had a spot and I had tissues, and it was simple.

I told her she was like the vending machine, that she knew what I needed.

She said the vending machine was smarter than her because it never runs out of tissues.

I cleaned my shirt.

The spot was still there, but it was smaller.

I felt better.

I thanked her and told her I had an interview today.

She asked if it was for a job.

I said yes, that I wanted to teach English.

She said then I must smile because a smile is the best shirt.

I smiled.

She nodded and got off at the next station.

At the interview, I met the school director, Mr. Tanaka.

He was a small man with big glasses and a very serious face He asked me to sit down He asked why I wanted to teach English in Japan I said because I love this country and because I want to help people communicate.

He said good, and asked if I could explain the difference between I have been and I have gone.

I said yes, that I have been to Japan means I visited Japan, and I have gone to Japan means I am in Japan now, or I went and I am still there.

He said correct.

Then he asked what I would do if a student falls asleep in my class.

I said I would ask them to stand up and teach the next sentence.

He said interesting, and asked what if they refuse.

I said then I would let them sleep, because a sleeping student is a quiet student.

Mr. Tanaka laughed for the first time.

His serious face broke into a wide smile.

He said I had humor and that it was important, because students learn better when they laugh.

I said I hoped so and that I laugh at myself every day.

He said then I would be a great teacher and asked when I could start.

I asked if tomorrow was possible.

He said tomorrow was good, but first I should buy a new shirt.

I looked at my soup spot and laughed.

I told him the vending machine gave me soup, the train lady gave me a tissue, and now he was giving me advice.

that everyone was taking care of me.

He said that is Japan, that we take care of each other, even the machines.

I left the school with a new job and a small smile.

I walked past the same vending machine near my apartment.

I stopped and looked at it.

I told it that it won, but that tomorrow I wanted water.

I pressed a button.

The machine made a happy sound.

A can of cold coffee fell out.

I said, close enough.

I opened the coffee and sat on the bench in the park.

The sun was warm and the city was loud and busy.

I felt happy.

I had a job, a friend, and a strange relationship with a machine.

Tomorrow I would start teaching.

Today I would drink coffee and watch people.

A small boy walked by with his mother.

He pointed at me and said something in Japanese.

His mother smiled and bowed to me.

I bowed back.

I did not know what they said, but I understood the smile I thought maybe I didn need to understand everything that maybe I just needed to say yes to the soup I finished my coffee and went home to prepare for my first class In my bag, I put a small towel, a packet of tissues, and a can of corn soup.

I was ready for anything.

The next morning, I stood in front of my first class.

Six students looked at me with curious eyes.

I took a deep breath.

I said good morning, that my name was Anna, that I was from Canada, and that yesterday a vending machine gave me soup for breakfast.

The students laughed.

I smiled.

I knew it was going to be a good day.

After class, Yuki was waiting outside.

She asked how it was and if anyone fell asleep.

I said no, but that one student asked me why I had a soup spot on my shirt.

She asked what I said.

I told her it was a fashion from my country.

She asked if they believed me.

I said they wrote it down in their notebooks.

Yuki laughed so hard she had to hold the wall.

She said I was a dangerous teacher.

I said I was a teacher who learns from machines.

We walked to the ramen shop together.

I ordered the same ramen as yesterday.

This time, I did not drop any noodles on my shirt.

Yuki said I did it, that there was no spot.

I said I was improving.

She said next week I could try a fork.

I said one step at a time.

We ate and talked about the next day, the next class, and the next small adventure.

I did not know what the vending machine would give me tomorrow, but I knew it would be something, and I was ready to say thank you.

That night, I wrote in my notebook, Japan, day 22.

I have a job, a friend, and a machine that knows me better than I know myself.

Tomorrow, I will buy a tie just in case.

I closed the notebook and went to sleep.

In the morning, the machine would be waiting, and so would the soup.

New dialogues and stories every day, available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

Bu dilde metin

Her gün yeni diyaloglar ve hikayeler. 21 altyazı dilinde mevcut.

Tüm bu diyalogları web sitemizdeki interaktif oynatıcıyı kullanarak cümle cümle pratik yapabilirsiniz.

Bağlantı açıklamada. Tokyo'da üç haftadır yaşıyordum ve hâlâ

otomatları anlayamıyordum. Sıcak kahve, soğuk kahve, çorba, kravat

ve küçük plastik bir yumurtaya benzeyen bir şey satıyorlardı. Şehri seviyordum ama her gün yeni bir

küçük kafa karışıklığı getiriyordu. Salı sabahı apartmanımın yakınındaki bir makinenin önünde durdum.

Su istiyordum. Makinenin 40 düğmesi vardı ve her düğmede farklı bir resim vardı.

Bir düğmeye bastım ve makine mutlu bir ses çıkardı. Bir kutu sıcak mısır çorbası düştü.

Tamam, dedim makineye. Bu su değil ama teşekkürler.

Gri takım elbiseli bir adam yanımda durdu. Elindeki çorbaya baktı ve gülümsedi.

Bana günaydın diledi ve kahvaltıda çorba içip içmediğimi sordu.

Ona su istediğimi ama makinenin benim için seçtiğini söyledim.

Makinenin neye ihtiyacım olduğunu bildiğini, çok bilge olduğunu söyledi.

Öyle mi diye sordum ve dün bana küçük bir havlu verdiğini hatırlattım.

Bunun da bilgece olduğunu söyledi çünkü ne zaman havl uya ihtiyacın olacağını asla bilemezsin.

Güldüm.

Adam bir kutu kahve aldı ve uzaklaştı.

Çorbayı küçük parktaki bir bankta içtim.

Sıcak ve tatlıydı ve sudan daha iyi olduğunu kabul etmek zorundaydım.

Öğle yemeğinde arkadaşım Yuki ile bir ramen dükkanında buluştum. Yuki benimle İngilizce pratik yapan bir öğrenciydi

ve ben de onunla Japonca pratik yapıyordum. İkimiz de birbirimizin dilinde kötüydük, bu da bizi

mükemmel arkadaşlar yapıyordu. Sabahımın nasıl geçtiğini sordu ve bana bir makineyle savaşmış birine benzediğimi söyledi

Savaştığımı, makinenin kazandığını ve kahvaltıda çorba içtiğimi söyledim. Mısır çorbasının orada normal olduğunu ve bazen çorba ile pilav yiyip buna kahvaltı dediğini söyledi. Ona benim ülkemde kahvaltının ekmek ve kahve olduğunu söyledim. Sade

sürprizsiz. Sürprizlerin iyi olduğunu, bugün makinenin bana çorba verdiğini

ve yarın bana bir kravat vereceğini söyledi. Kravat takmadığımı söyledim. O zaman sana bir

kravat verir ve yeni bir moda başlatırsın dedi. Ramen sipariş ettik. Çubuklarla yemeye çalıştım

ve erişteler kaçmaya devam etti. Yuki bana nazik bir gülümsemeyle baktı. Geliştiğimi söyledi

ve geçen hafta kaşıkla yediğimi söyledi. Geçen hafta aç olduğumu ve bugün gururlu olduğumu söyledim.

Gururlu ve aç olmanın iyi bir kombinasyon olduğunu söyledi. Ona benim ülkemde aç bir

insanın dürüst bir insan olduğunu söylediğimizi söyledim. Onun ülkesinde aç bir insanın bile

erişteleri gömleğine düşürmemesi gerektiğini söylediklerini söyledi. Aşağı baktım. Beyaz gömleğimde küçük bir çorba lekesi vardı.

İç çektim ve makinenin dün bana havlu verdiğini ama getirmediğimi söyledim.

Gördün mü, makine biliyordu dedi ve makineleri dinlemem gerektiğini söyledi.

Öğle yemeğinden sonra tren istasyonuna yürüdüm. Küçük bir İngilizce okulunda iş görüşmem vardı.

Gergindim ve gömleğimde çorba lekesi vardı.

Lekeyi çantamla saklamaya çalıştım ama çanta çok küçüktü.

Trende yaşlı bir kadın yanıma oturdu.

Gömleğime baktı ve el çantasını açtı.

Küçük bir paket ıslak mendil çıkardı ve tek kelime etmeden bana verdi.

Teşekkür ettim ve çok nazik olduğunu söyledim.

Senin bir leken vardı ve benim mendilim vardı, bu kadar basit dedi.

Ona otomat gibi olduğunu, neye ihtiyacım olduğunu bildiğini söyledim.

Otomatın kendisinden daha akıllı olduğunu çünkü asla mendili bitmediğini söyledi.

Gömleğimi temizledim.

Leke hâlâ oradaydı ama daha küçüktü.

Daha iyi hissettim.

Ona teşekkür ettim ve bugün bir görüşmem olduğunu söyledim.

İş için mi diye sordu.

Evet dedim, İngilizce öğretmek istiyordum.

O zaman gülümsemelisin çünkü gülümseme en iyi gömlektir dedi.

Gülümsedim.

Başını salladı ve bir sonraki istasyonda indi.

Görüşmede okul müdürü Bay Tanaka ile tanıştım.

Büyük gözlüklü ve çok ciddi yüzlü küçük bir adamdı. Oturmamı istedi. Japonya'da neden İngilizce öğretmek istediğimi sordu. Bu ülkeyi sevdiğim için ve insanların

iletişim kurmasına yardımcı olmak istediğim için dedim. Güzel dedi ve "I have been" ile "I

have gone" arasındaki farkı açıklayıp açıklayamayacağımı sordu. Evet dedim, "I have been to Japan" Japonya'yı ziyaret ettim demek, "I have gone to Japan"

ise şu an Japonya'dayım ya da gittim ve hâlâ oradayım demek. Doğru dedi. Sonra bir öğrenci

sınıfta uyuyakalırsa ne yapacağımı sordu. Ayağa kalkmalarını isteyeceğimi ve bir sonraki

cümleyi öğreteceğimi söyledim. İlginç dedi ve ya reddederlerse diye sordu. O zaman uyumalarına izin veririm dedim

çünkü uyuyan bir öğrenci sessiz bir öğrencidir. Bay Tanaka ilk kez güldü. Ciddi

yüzü geniş bir gülümsemeye dönüştü. Mizahım olduğunu ve bunun önemli olduğunu söyledi çünkü öğrenciler

güldüklerinde daha iyi öğrenirler. Umarım dedim ve her gün kendime güldüğümü söyledim. O zaman

harika bir öğretmen olursun dedi ve ne zaman başlayabileceğimi sordu. Yarın mümkün mü diye sordum. Yarın

iyi dedi ama önce yeni bir gömlek almalıymışım. Çorba lekeme baktım ve güldüm. Ona

otomatın bana çorba verdiğini, trendeki kadının bana mendil verdiğini ve şimdi onun bana tavsiye verdiğini söyledim.

Herkes benimle ilgileniyordu. Japonya bu dedi, birbirimizle ilgileniriz,

makineler bile. Okuldan yeni bir iş ve küçük bir gülümsemeyle ayrıldım. Apartmanımın yakınındaki

aynı otomatın önünden geçtim. Durup ona baktım. Ona kazandığını ama

yarın su istediğimi söyledim. Bir düğmeye bastım. Makine mutlu bir ses çıkardı. Bir kutu soğuk kahve

düştü. Yeterince yakın dedim. Kahveyi açtım ve parktaki bankta oturdum. Güneş

sıcaktı ve şehir gürültülü ve hareketliydi. Mutlu hissettim. Bir işim, bir arkadaşım ve bir makineyle

garip bir ilişkim vardı. Yarın öğretmenliğe başlayacaktım. Bugün kahve içip

insanları izleyecektim. Küçük bir çocuk annesiyle yanımdan geçti. Beni işaret etti ve

Japonca bir şey söyledi. Annesi gülümsedi ve bana eğildi. Ben de karşılık verdim. Ne dediklerini bilmiyordum

ama gülümsemeyi anladım. Belki her şeyi anlamam gerekmediğini, belki sadece çorbaya evet demem gerektiğini düşündüm. Kahvemi bitirdim ve ilk dersime hazırlanmak için eve gittim

Çantama küçük bir havlu, bir paket mendil ve bir kutu mısır çorbası koydum. Her şeye

hazırdım. Ertesi sabah ilk sınıfımın önünde durdum. Altı öğrenci bana

meraklı gözlerle baktı. Derin bir nefes aldım. Günaydın dedim, adım Anna, Kanada'danım

ve dün bir otomat bana kahvaltıda çorba verdi. Öğrenciler güldü. Ben

gülümsedim. İyi bir gün olacağını biliyordum. Dersten sonra Yuki dışarıda bekliyordu. Nasıl geçtiğini ve

kimsenin uyuyakalıp kalmadığını sordu. Hayır dedim ama bir öğrenci bana neden gömleğimde çorba

lekesi olduğunu sordu. Ne dediğimi sordu. Onlara bunun ülkemden bir moda olduğunu söyledim. Bana inandılar mı diye sordu.

Defterlerine yazdıklarını söyledim. Yuki o kadar çok güldü ki

duvara tutunmak zorunda kaldı. Tehlikeli bir öğretmen olduğumu söyledi. Ben makinelerden öğrenen bir öğretmenim dedim.

Birlikte ramen dükkanına yürüdük. Dünküyle aynı rameni sipariş ettim. Bu sefer gömleğime

hiç erişte düşürmedim. Yuki başardığımı, leke olmadığını söyledi. Gelişiyorum dedim.

Gelecek hafta çatalla deneyebileceğimi söyledi. Bir adım her seferinde dedim. Yedik ve ertesi

gün, ertesi ders ve ertesi küçük macera hakkında konuştuk. Otomatın yarın bana ne vereceğini

bilmiyordum ama bir şey olacağını biliyordum ve teşekkür etmeye hazırdım. O gece

defterime yazdım, Japonya, 22. gün. Bir işim, bir arkadaşım ve beni kendimden

daha iyi tanıyan bir makinem var. Yarın, ne olur ne olmaz diye bir kravat alacağım. Defteri kapattım ve

uyudum. Sabah makine bekliyor olacaktı ve çorba da öyle.

Her gün yeni diyaloglar ve hikayeler, 21 altyazı dilinde mevcut.

Tüm bu diyalogları web sitemizdeki interaktif oynatıcıyı kullanarak

cümle cümle pratik yapabilirsiniz.

Bağlantı açıklamada.