مصاحبه کار خانگی به انگلیسی: وقتی کارفرما پاسپورت می‌خواهد

متن انگلیسی

Addis Ababa Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much, just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home, watching how I move.

Their faces in my eyes They flicker in the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor Good morning, I was told to come before noon My name is Sela Mawit.

Come in, come in.

Don't stand in the door.

So you are the girl from Ethiopia.

How old are you?

Twenty-one.

Twenty-one.

And you have worked in a house before?

In my country, I worked in a shoe factory.

But I can clean, I can cook, I can wash.

I learned fast.

Everyone says that.

Let me tell you the conditions, and then you tell me yes or no. There is no negotiating after.

900 dirhams a month.

You live here.

You eat here.

Your room is here.

900.

The work is from 6 in the morning to 6 in the evening, sometimes longer if there are guests, one day off in the week.

And I don't want to hear about your cousins, your friends, your problems.

My house is quiet.

Yes, madam.

About the money.

The first salary comes after three months.

That is the trial period.

After that, every month, on time.

I am a serious woman.

I pay my people.

Three months without salary?

Madam, I have to send money home.

My mother...

Everyone has a mother.

Do you think you are the first girl who comes to my door?

I feed you, I give you a bed, and I wait three months to see if you are a worker or a lazy girl who cries.

That is fair.

And after the three months, the 900 is full?

Nothing is taken out?

Nothing is taken out.

Now, your papers.

Your visa is a tourist visa, yes?

Yes.

It ends in 10 days.

I know.

I saw it.

So we must do the residence visa quickly.

Before it ends, or you will be here illegally.

And I can't help a girl like that.

Give me your passport, and I will send it with the agent tomorrow morning.

You want to keep my passport?

For the visa.

It doesn't work with a photocopy, Habibti.

The passport goes to the office and it comes back with the stamp.

Two weeks, maybe three.

And if I need it before?

Why would you need it?

You will be here working.

Read this and sign.

It says the house rules.

No visitors, no telephone at the table, and no going out at night alone.

It is in Arabic, but it is not difficult.

I can't read Arabic.

Then I am reading it to you.

That is what I just did.

Sign at the bottom.

Madam, one thing.

If I give my passport, I have nothing in my hand.

You have a bed, a plate, and a job.

That is more than you had this morning.

In ten days, your visa is finished.

Then what?

You go back to Ethiopia with nothing, or you stay here in my house, and in three months, you send your mother money.

Choose.

And the passport comes back to me after the stamp?

It comes back Everything comes back in this house if the girl is honest Are you honest Yes Then we understand each other Sign here and here Okay Your passport It in my bag I have it Give it to me Good Now go and wash your hands The kitchen is at the back.

There is laundry from yesterday.

Welcome to the house, Salamowit.

Four months passed in the villa in Al-Bersha.

Salamowit woke at five, started work at six, and finished at eight in the evening.

She slept in a small room beside the laundry where the machines hummed through the wall.

She washed clothes for the family, cooked rice and stew, cleaned bathrooms, and carried shopping from the car.

Her salary came on time once, then late, then only in part.

Madame Fatima always had a reason—the bank, the agent, the visa papers.

At home in Addis, her mother called about the sister's school fees and their grandmother's medicine.

Selamowit could not say no. She borrowed from Messeret and sent three hundred dirhams when she could, then borrowed again.

Davit began coming to the villa for business with Madame Fatima.

He was quiet and well-dressed, and he watched Selamowit more than the other men did.

He asked her name and where she was from.

She answered shortly, but she remembered his calm voice.

By the fifth month, she was tired enough to listen.

Sit down, Salamawit.

There is no hurry today.

It is your day off, yes?

One day.

Sunday.

Then we drink coffee and we talk like people, not like a worker and a businessman.

What will you have?

The cake with the pistachio is good here?

Just coffee, please.

Thank you.

You were thin.

In that villa, do they feed you?

They feed me.

But not enough and not on time.

Madam Fatima told me herself she pays her girls when the business pays.

That is not a salary.

That is a game.

And you were the one losing.

I don't want to talk about her house.

Good.

Then we talk about you.

How old are you?

Twenty-one.

Twenty-one.

When I was twenty-one, I had nothing either.

I sold cloth from a box beside the road in Addis.

Now I have two shops and a warehouse in Karama.

Do you know how I did it?

You worked hard.

I worked hard, yes, but also when somebody opened a door for me, I walked through it.

That is what I want to say to you today.

There is a door.

What door?

I know you have no money.

Everybody in that house knows.

Your mother calls.

You cry afterwards.

then you borrow from the girl in Deira, and your visa is finished or something is wrong with it.

Am I right?

How do you know about my visa?

Fatima tells me everything when she wants a better price on my cloth.

Don't look at me like that.

Dubai is a small city.

So, what door?

I will pay what you owe.

Not to Fatima, to your friend, and to anyone else.

I will make you a real work visa in my company.

Two years.

I will rent a flat in Alnida.

One bedroom, a kitchen, a window that opens.

You will not wash another woman's clothes.

And what do I do for this?

Clean your shops?

Sell your cloth?

I come and live with me.

Live with you?

I have a wife in Addis.

She knows how I live here.

It is allowed for us.

A second wife, a flat, a paper that says you are legal.

Many men do it.

You would be safe, and I am not a man who shouts.

And if I say no?

Then you say no. I don't take things from people.

I told you, I am offering a door.

You look through it, or you don't.

You want to buy me.

I want to help a girl who is alone, and I am honest about what I want.

That is more than most men will give you.

Look at your hands.

You are twenty-one, and your hands are like my mother's.

You don't know me.

I know enough.

I know you send money home and keep nothing.

I know you sit in the back of the bus and count the buildings.

You don't have to answer me today.

Think Drink your coffee Nobody has ever said anything like this to me Because nobody looked A pretty girl always finds someone to help her But she must choose well.

That is all.

Choose well.

I have to go back before it gets dark.

She counts the hours.

Take this for the taxi.

No, take it.

It is nothing.

Thank you.

Donlit, everything I have, my papers, everything, is in her drawer.

Do you understand what I'm saying?

I understand.

I'll think.

I promise I'll think.

Madam Fatima, I need to talk to you.

It is important.

Not now.

I have guests in the salon.

The coffee is cold.

Make new coffee.

The coffee can wait.

I want my passport and my salary.

Four months.

You did not pay me for four months.

Lower your voice in my house.

I am not shouting.

I am asking.

My passport, please.

Your passport is with the agent.

For the visa, you know this.

I gave it to you five months ago.

The visa is done.

I have the card in my bag.

So the passport is not with any agent.

It is in your drawer, the top one, on the left, under the bank papers.

You went into my drawer?

I clean that room every day.

I never opened it, but I know where you keep things.

Everyone in this house knows.

Careful.

You are a maid in my house, not my sister.

I gave you a bed.

I gave you food.

You eat from my kitchen.

I am a maid, yes.

I cook, I clean, I wash, twelve hours every day.

I sleep next to the laundry.

I am not your sister.

but I am not your thing either.

You want to leave?

Fine, go.

But if you leave without one month's notice, I will report you.

Run away.

The police will find you.

They will stop your visa.

You will not work in Dubai again, not in any house, not in any shop.

You will report me?

And what will you tell them about the passport in your drawer, about the salary you did not pay?

I have the paper you gave me.

I have the dates.

That paper says nothing.

It is in Arabic.

You cannot even read it.

I cannot read it, but I can call the MOHRE line.

I can say, Madam Fatima has my passport in her drawer.

I can say, she pays me 900 dirhams for 12 hours.

I can say, four months, no money.

They listen to that.

They have people who listen.

You would do that.

I do not want to.

I want my passport and my money, and I will go.

Quiet.

No police.

No M-O-H-R-E.

Just go.

You think you are smart.

No. I think I am tired.

I have two sisters in Addis.

My mother is sick with worry.

I send them money when I have it.

I have nothing now, so I need what is mine.

You are a small girl from Mercado.

Who will believe you?

Maybe nobody, but I can try.

And if they come, they will look in the drawer.

They will look at the other passports.

I think there are other passports.

Wait here.

Don't move.

Here, your passport.

And this, 1,500 deer hams.

That is all I have for you.

Take it and be out of my house by morning, before the driver comes.

This is not four months.

That's what you get.

Take it or leave it.

And do not come back, do not call.

If anyone asks, you left on your own.

I understand.

Good.

Now get out of my kitchen.

By dawn, Selama Witt was back in Daira, climbing the narrow stairs above the shop with her bag in one hand, and her passport in the other.

Messeret opened the door without a word took the bag and put tea on the small stove The 1 dirhams would keep Selamawit for three weeks if she was careful and she counted them twice before she sat down Then she called her mother and said, Everything is fine, Mama.

The work is good.

I will send something soon.

She could not tell the truth, not yet.

When the call ended, she sat on the edge of the bed with the phone in her lap.

Two numbers shone on the screen, Daweets and the labor offices.

She looked at them for a long time and said quietly, I have to do something.

Addis Ababa raised me.

Dusty streets and injera.

Dubai was the next hard lesson.

All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty promises I kept going For the little girls back home Watching how I move Their faces in my mind Flickle in the desert heat I made it through, I found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty bronzes I kept going For the little girls back home Watching how I move Their faces in my eyes A flicker in the desert heat I made it through, I found, I found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty bronzes I kept going For the little girls back home Watching how I move The faces in my eyes The flicker In the desert heat I made it through I found my, found my footing On the polished marble floor

متن به این زبان

آدیس آبابا

آدیس آبابا مرا بزرگ کرد

خیابان‌های خاکی و اینجرا

دبی درس سخت بعدی بود

همه برج‌های شیشه‌ای و پول سرد

آمدم تا خواهرانم را بالا بکشم

امیدشان را در کیف کهنه‌ام حمل می‌کردم

اما هیچ‌کس چیز زیادی به من نداد، فقط درهای بسته و وعده‌های پوچ.

برای دختران کوچک خانه ادامه دادم، تماشا می‌کردند چطور حرکت می‌کنم.

صورتشان در چشمانم

در گرمای صحرا سوسو می‌زنند

از پسش برآمدم، جای پایم را پیدا کردم، جای پایم را پیدا کردم

روی کف سنگ مرمر صیقلی

صبح بخیر، به من گفتند قبل از ظهر بیایم

اسم من سلا ماویت است.

بیا داخل، بیا داخل. در doorway نایست.

پس تو دختری از اتیوپی هستی. چند سالت است؟

بیست و یک.

بیست و یک. و قبلاً در خانه‌ای کار کرده‌ای؟

در کشورم، در کارخانه کفش کار می‌کردم.

اما می‌توانم تمیز کنم، می‌توانم آشپزی کنم، می‌توانم بشویم. سریع یاد گرفتم.

همه این را می‌گویند.

بگذار شرایط را بگویم، بعد تو بگو بله یا نه.

بعد از آن چانه‌زنی نیست.

ماهی ۹۰۰ درهم.

اینجا زندگی می‌کنی.

اینجا غذا می‌خوری.

اتاقت اینجاست.

۹۰۰.

کار از ۶ صبح تا ۶ عصر است،

گاهی بیشتر اگر مهمان باشد،

هفته‌ای یک روز تعطیل.

و نمی‌خواهم درباره پسرعموهایت، دوستانت، مشکلاتت بشنوم.

خانه من ساکت است.

بله، خانم.

درباره پول.

اولین حقوق بعد از سه ماه می‌آید.

آن دوره آزمایشی است.

بعد از آن، هر ماه، سر وقت.

من زن جدی هستم.

به مردمم پول می‌دهم.

سه ماه بدون حقوق؟

خانم، باید پول به خانه بفرستم.

مادرم...

همه مادر دارند.

فکر می‌کنی اولین دختری هستی که به در من می‌آید؟

به تو غذا می‌دهم، تخت می‌دهم،

و سه ماه صبر می‌کنم تا ببینم کارگری یا دختر تنبلی که گریه می‌کند.

این منصفانه است.

و بعد از سه ماه، ۹۰۰ کامل است؟

چیزی کم نمی‌شود؟

چیزی کم نمی‌شود.

حالا، مدارکت.

ویزایت ویزای توریستی است، بله؟

بله.

۱۰ روز دیگر تمام می‌شود.

می‌دانم.

دیدم.

پس باید سریع ویزای اقامت را بگیریم.

قبل از اینکه تمام شود، وگرنه غیرقانونی اینجا خواهی بود.

و من نمی‌توانم به دختری مثل آن کمک کنم.

پاسپورتت را بده، و فردا صبح با نماینده می‌فرستم.

می‌خواهی پاسپورتم را نگه داری؟

برای ویزا.

با کپی کار نمی‌کند، حبیبتی.

پاسپورت به دفتر می‌رود و با مهر برمی‌گردد.

دو هفته، شاید سه.

و اگر قبل از آن لازمش داشته باشم؟

چرا لازمش داشته باشی؟

اینجا کار خواهی کرد.

این را بخوان و امضا کن.

قوانین خانه را می‌گوید.

بدون مهمان، بدون تلفن سر میز، و بدون بیرون رفتن شبانه تنها.

به عربی است، اما سخت نیست.

نمی‌توانم عربی بخوانم.

پس من برایت می‌خوانم.

همین کاری است که کردم. پایین امضا کن.

خانم، یک چیز. اگر پاسپورتم را بدهم، چیزی در دست ندارم.

یک تخت، یک بشقاب، و یک کار داری. این بیشتر از چیزی است که امروز صبح داشتی.

در ده روز، ویزایت تمام می‌شود. بعد چه؟

با هیچی به اتیوپی برمی‌گردی، یا اینجا در خانه من می‌مانی،

و در سه ماه، برای مادرت پول می‌فرستی. انتخاب کن.

و پاسپورت بعد از مهر به من برمی‌گردد؟

برمی‌گردد همه چیز در این خانه برمی‌گردد اگر دختر صادق باشد آیا صادق هستی بله پس همدیگر را می‌فهمیم اینجا و اینجا امضا کن باشه پاسپورتت در کیفم است دارمش بده به من خوب حالا برو دستانت را بشور آشپزخانه در

عقب است. لباس‌های دیروز هست. به خانه خوش آمدی، سلامویت. چهار ماه در

ویلای البرشا گذشت. سلامویت ساعت پنج بیدار می‌شد، ساعت شش کار را شروع می‌کرد، و ساعت هشت شب تمام می‌کرد.

در اتاق کوچکی کنار لباسشویی می‌خوابید جایی که ماشین‌ها از دیوار همهمه می‌کردند.

برای خانواده لباس می‌شست، برنج و خورش می‌پخت، حمام‌ها را تمیز می‌کرد، و خریدها را

از ماشین حمل می‌کرد. حقوقش یک بار سر وقت آمد، بعد دیر، بعد فقط قسمتی. خانم فاطمه همیشه

دلیلی داشت—بانک، نماینده، مدارک ویزا. در خانه در آدیس، مادرش درباره

شهریه خواهرش و داروی مادربزرگشان زنگ می‌زد. سلامویت نمی‌توانست نه بگوید. از مسرت

قرض می‌گرفت و وقتی می‌توانست سیصد درهم می‌فرستاد، بعد دوباره قرض می‌گرفت. داوید شروع کرد به آمدن

به ویلا برای کار با خانم فاطمه. ساکت و خوش‌لباس بود، و سلامویت را

بیشتر از مردهای دیگر نگاه می‌کرد. اسمش را پرسید و از کجا آمده. کوتاه جواب داد،

اما صدای آرامش را به یاد داشت. تا ماه پنجم، آنقدر خسته بود که گوش کند.

بنشین، سلامویت. امروز عجله‌ای نیست. روز تعطیلت است، بله؟

یک روز. یکشنبه.

پس قهوه می‌خوریم و مثل آدم‌ها حرف می‌زنیم، نه مثل یک کارگر و یک تاجر.

چه می‌خوری؟ کیک با پسته اینجا خوب است؟

فقط قهوه، لطفاً. ممنون.

لاغر بودی. در آن ویلا، به تو غذا می‌دهند؟

غذا می‌دهند.

اما نه کافی و نه سر وقت.

خانم فاطمه خودش به من گفت وقتی کار پول می‌دهد به دخترهایش پول می‌دهد.

این حقوق نیست. این بازی است. و تو بازنده بودی.

نمی‌خواهم درباره خانه‌اش حرف بزنم.

خوب. پس درباره تو حرف می‌زنیم. چند سالت است؟

بیست و یک.

بیست و یک. وقتی من بیست و یک ساله بودم، من هم هیچی نداشتم.

از یک جعبه کنار جاده در آدیس پارچه می‌فروختم.

حالا دو مغازه و یک انبار در کرمه دارم.

می‌دانی چطور کردم؟

سخت کار کردی.

سخت کار کردم، بله، اما همچنین وقتی کسی دری برایم باز کرد، از آن گذشتم.

این چیزی است که می‌خواهم امروز به تو بگویم.

یک در هست.

چه دری؟

می‌دانم پول نداری.

همه در آن خانه می‌دانند.

مادرت زنگ می‌زند.

بعدش گریه می‌کنی.

بعد از دختر در دیره قرض می‌گیری، و ویزایت تمام شده یا مشکلی دارد.

درست است؟

از کجا درباره ویزای من می‌دانی؟

فاطمه همه چیز را به من می‌گوید وقتی قیمت بهتری برای پارچه‌ام می‌خواهد.

اینطور نگاهم نکن. دبی شهر کوچکی است.

پس، چه دری؟

آنچه بدهکاری را می‌پردازم. نه به فاطمه، به دوستت، و به هر کس دیگر.

برایت در شرکت خودم ویزای کار واقعی درست می‌کنم. دو سال.

آپارتمانی در النیده اجاره می‌کنم. یک اتاق خواب، یک آشپزخانه، پنجره‌ای که باز می‌شود.

دیگر لباس زن دیگری را نمی‌شویی.

و برای این چه کار می‌کنم؟ مغازه‌هایت را تمیز کنم؟ پارچه‌ات را بفروشم؟

بیا و با من زندگی کن.

با تو زندگی کنم؟

من در آدیس زن دارم. او می‌داند من اینجا چطور زندگی می‌کنم.

برای ما مجاز است. زن دوم، یک آپارتمان، کاغذی که می‌گوید قانونی هستی.

خیلی از مردها این کار را می‌کنند.

در امان خواهی بود، و من مردی نیستم که داد بزند.

و اگر نه بگویم؟

پس نه می‌گویی.

من از مردم چیز نمی‌گیرم.

بهت گفتم، دارم در پیشنهاد می‌دهم.

از آن نگاه می‌کنی، یا نمی‌کنی.

می‌خواهی مرا بخری.

می‌خواهم به دختری که تنهاست کمک کنم، و درباره آنچه می‌خواهم صادق هستم.

این بیشتر از چیزی است که بیشتر مردها به تو می‌دهند.

به دستانت نگاه کن.

بیست و یک سالت است، و دستانت مثل دست‌های مادرم است.

مرا نمی‌شناسی.

به اندازه کافی می‌دانم.

می‌دانم پول به خانه می‌فرستی و هیچی نگه نمی‌داری.

می‌دانم در عقب اتوبوس می‌نشینی و ساختمان‌ها را می‌شماری.

لازم نیست امروز جوابم را بدهی.

فکر کن قهوه‌ات را بخور هیچ‌کس تا حالا چنین چیزی به من نگفته چون هیچ‌کس نگاه نکرد دختر زیبا همیشه کسی را پیدا می‌کند که کمکش کند

اما باید خوب انتخاب کند.

همین. خوب انتخاب کن.

باید قبل از تاریک شدن برگردم.

ساعت‌ها را می‌شمارد.

این را برای تاکسی بگیر.

نه، بگیرش. چیزی نیست.

ممنون.

دونلیت، هر چه دارم، مدارکم، همه چیز، در کشوی اوست.

می‌فهمی چه می‌گویم؟

می‌فهمم.

فکر می‌کنم. قول می‌دهم فکر کنم.

خانم فاطمه، باید با شما حرف بزنم. مهم است.

حالا نه. در سالن مهمان دارم. قهوه سرد است. قهوه تازه درست کن.

قهوه می‌تواند صبر کند. پاسپورتم و حقوقم را می‌خواهم. چهار ماه. چهار ماه به من پول ندادی.

صدایت را در خانه من پایین بیاور.

داد نمی‌زنم. می‌پرسم. پاسپورتم، لطفاً.

پاسپورتت پیش نماینده است. برای ویزا، این را می‌دانی.

پنج ماه پیش بهت دادم. ویزا تمام شده. کارت را در کیفم دارم.

پس پاسپورت پیش هیچ نماینده‌ای نیست. در کشوی توست، بالایی، سمت چپ، زیر کاغذهای بانکی.

رفتی در کشوی من؟

هر روز آن اتاق را تمیز می‌کنم.

هیچ‌وقت بازش نکردم، اما می‌دانم چیزها را کجا نگه می‌داری.

همه در این خانه می‌دانند.

مراقب باش.

تو در خانه من خدمتکاری، نه خواهرم.

به تو تخت دادم.

به تو غذا دادم.

از آشپزخانه من می‌خوری.

من خدمتکارم، بله.

آشپزی می‌کنم، تمیز می‌کنم، می‌شویم، هر روز دوازده ساعت.

کنار لباسشویی می‌خوابم.

من خواهرت نیستم.

اما چیز تو هم نیستم.

می‌خواهی بروی؟ خوب، برو.

اما اگر بدون یک ماه اطلاع بروی،

گزارش می‌دهم. فرار کن.

پلیس پیدایت می‌کند.

ویزایت را متوقف می‌کنند.

دیگر در دبی کار نخواهی کرد،

نه در هیچ خانه‌ای، نه در هیچ مغازه‌ای.

گزارش می‌دهی؟

و چه به آنها می‌گویی درباره پاسپورت در کشویت،

درباره حقوقی که ندادی؟

کاغذی که دادی را دارم.

تاریخ‌ها را دارم.

آن کاغذ هیچی نمی‌گوید.

به عربی است.

حتی نمی‌توانی بخوانی.

نمی‌توانم بخوانم، اما می‌توانم به خط MOHRE زنگ بزنم.

می‌توانم بگویم، خانم فاطمه پاسپورت مرا در کشویش دارد.

می‌توانم بگویم، برای ۱۲ ساعت ۹۰۰ درهم به من می‌دهد.

می‌توانم بگویم، چهار ماه، بدون پول.

آنها به این گوش می‌دهند.

آنها آدم‌هایی دارند که گوش می‌دهند.

این کار را می‌کنی.

نمی‌خواهم.

پاسپورتم و پولم را می‌خواهم، و می‌روم.

ساکت.

بدون پلیس.

بدون م-و-ه-ر-ه.

فقط برو.

فکر می‌کنی باهوشی.

نه.

فکر می‌کنم خسته‌ام.

دو خواهر در آدیس دارم.

مادرم از نگرانی بیمار است.

وقتی دارم برایشان پول می‌فرستم.

حالا هیچی ندارم، پس آنچه مال من است را می‌خواهم.

تو دختر کوچکی از مرکاتو هستی. چه کسی باورت می‌کند؟

شاید هیچ‌کس، اما می‌توانم تلاش کنم. و اگر بیایند، در کشو را نگاه می‌کنند.

به پاسپورت‌های دیگر نگاه می‌کنند. فکر می‌کنم پاسپورت‌های دیگر هم هست.

اینجا منتظر بمان. تکان نخور.

بگیر، پاسپورتت. و این، ۱,۵۰۰ درهم. این همه چیزی است که برایت دارم.

بگیرش و تا صبح از خانه من بیرون باش، قبل از اینکه راننده بیاید.

این چهار ماه نیست.

این چیزی است که می‌گیری. بگیر یا ولش کن.

و برنگرد، زنگ نزن.

اگر کسی پرسید، خودت رفتی.

می‌فهمم.

خوب. حالا از آشپزخانه من بیرون برو.

تا سپیده‌دم، سلاما ویت در دیره بود،

از پله‌های باریک بالای مغازه بالا می‌رفت با کیفش در یک دست،

و پاسپورتش در دست دیگر.

مسرت در را بدون حرفی باز کرد کیف را گرفت و چای روی اجاق کوچک گذاشت ۱ درهم سلامویت را سه هفته نگه می‌داشت اگر مراقب بود و دو بار شمردشان قبل از اینکه بنشیند بعد به

مادرش زنگ زد و گفت، همه چیز خوب است، مامان. کار خوب است. به زودی چیزی می‌فرستم.

نمی‌توانست حقیقت را بگوید، نه هنوز. وقتی تماس تمام شد، لبه تخت نشست

با تلفن در دامنش.

دو شماره روی صفحه می‌درخشید،

داوید و دفترهای کار.

مدت زیادی به آنها نگاه کرد

و آرام گفت،

باید کاری بکنم.

آدیس آبابا مرا بزرگ کرد.

خیابان‌های خاکی و اینجرا.

دبی درس سخت بعدی بود.

همه برج‌های شیشه‌ای و پول سرد

آمدم تا خواهرانم را بالا بکشم

امیدهایشان را در کیف فرسوده‌ام حمل می‌کردم

اما هیچ‌کس چیز زیادی به من نداد

فقط درهای بسته و وعده‌های پوچ

ادامه دادم

برای دخترکان کوچک در وطن

که تماشا می‌کنند چگونه حرکت می‌کنم

چهره‌هایشان در ذهنم

در گرمای صحرا سوسو می‌زند

از آن گذشتم، جای پایم را یافتم

روی کف سنگ مرمر صیقلی

آدیس آبابا مرا بزرگ کرد

خیابان‌های خاکی و اینجرا

دبی درس سخت بعدی بود

همه برج‌های شیشه‌ای و پول سرد

آمدم تا خواهرانم را بالا بکشم

امیدهایشان را در کیف فرسوده‌ام حمل می‌کردم

اما هیچ‌کس چیز زیادی به من نداد

فقط درهای بسته و برنزهای خالی

ادامه دادم

برای دخترکان کوچک در وطن

که تماشا می‌کنند چگونه حرکت می‌کنم

چهره‌هایشان در چشمانم

سوسویی در گرمای صحرا

از آن گذشتم، یافتم، جای پایم را یافتم

روی کف سنگ مرمر صیقلی

آدیس آبابا مرا بزرگ کرد

خیابان‌های خاکی و اینجرا

دبی درس سخت بعدی بود

همه برج‌های شیشه‌ای و پول سرد

آمدم تا خواهرانم را بالا بکشم

امیدهایشان را در کیف فرسوده‌ام حمل می‌کردم

اما هیچ‌کس چیز زیادی به من نداد

فقط درهای بسته و برنزهای خالی

ادامه دادم

برای دخترکان کوچک در وطن

که تماشا می‌کنند چگونه حرکت می‌کنم

چهره‌ها در چشمانم

سوسو

در گرمای صحرا

از آن گذشتم

یافتم، جای پایم را یافتم

روی کف سنگ مرمر صیقلی