Werken als huishoudster in Dubai: geeft Selamawit haar paspoort af?

Engels transcript

Addis Ababa Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much, just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home, watching how I move.

Their faces in my eyes They flicker in the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor Good morning, I was told to come before noon My name is Sela Mawit.

Come in, come in.

Don't stand in the door.

So you are the girl from Ethiopia.

How old are you?

Twenty-one.

Twenty-one.

And you have worked in a house before?

In my country, I worked in a shoe factory.

But I can clean, I can cook, I can wash.

I learned fast.

Everyone says that.

Let me tell you the conditions, and then you tell me yes or no. There is no negotiating after.

900 dirhams a month.

You live here.

You eat here.

Your room is here.

900.

The work is from 6 in the morning to 6 in the evening, sometimes longer if there are guests, one day off in the week.

And I don't want to hear about your cousins, your friends, your problems.

My house is quiet.

Yes, madam.

About the money.

The first salary comes after three months.

That is the trial period.

After that, every month, on time.

I am a serious woman.

I pay my people.

Three months without salary?

Madam, I have to send money home.

My mother...

Everyone has a mother.

Do you think you are the first girl who comes to my door?

I feed you, I give you a bed, and I wait three months to see if you are a worker or a lazy girl who cries.

That is fair.

And after the three months, the 900 is full?

Nothing is taken out?

Nothing is taken out.

Now, your papers.

Your visa is a tourist visa, yes?

Yes.

It ends in 10 days.

I know.

I saw it.

So we must do the residence visa quickly.

Before it ends, or you will be here illegally.

And I can't help a girl like that.

Give me your passport, and I will send it with the agent tomorrow morning.

You want to keep my passport?

For the visa.

It doesn't work with a photocopy, Habibti.

The passport goes to the office and it comes back with the stamp.

Two weeks, maybe three.

And if I need it before?

Why would you need it?

You will be here working.

Read this and sign.

It says the house rules.

No visitors, no telephone at the table, and no going out at night alone.

It is in Arabic, but it is not difficult.

I can't read Arabic.

Then I am reading it to you.

That is what I just did.

Sign at the bottom.

Madam, one thing.

If I give my passport, I have nothing in my hand.

You have a bed, a plate, and a job.

That is more than you had this morning.

In ten days, your visa is finished.

Then what?

You go back to Ethiopia with nothing, or you stay here in my house, and in three months, you send your mother money.

Choose.

And the passport comes back to me after the stamp?

It comes back Everything comes back in this house if the girl is honest Are you honest Yes Then we understand each other Sign here and here Okay Your passport It in my bag I have it Give it to me Good Now go and wash your hands The kitchen is at the back.

There is laundry from yesterday.

Welcome to the house, Salamowit.

Four months passed in the villa in Al-Bersha.

Salamowit woke at five, started work at six, and finished at eight in the evening.

She slept in a small room beside the laundry where the machines hummed through the wall.

She washed clothes for the family, cooked rice and stew, cleaned bathrooms, and carried shopping from the car.

Her salary came on time once, then late, then only in part.

Madame Fatima always had a reason—the bank, the agent, the visa papers.

At home in Addis, her mother called about the sister's school fees and their grandmother's medicine.

Selamowit could not say no. She borrowed from Messeret and sent three hundred dirhams when she could, then borrowed again.

Davit began coming to the villa for business with Madame Fatima.

He was quiet and well-dressed, and he watched Selamowit more than the other men did.

He asked her name and where she was from.

She answered shortly, but she remembered his calm voice.

By the fifth month, she was tired enough to listen.

Sit down, Salamawit.

There is no hurry today.

It is your day off, yes?

One day.

Sunday.

Then we drink coffee and we talk like people, not like a worker and a businessman.

What will you have?

The cake with the pistachio is good here?

Just coffee, please.

Thank you.

You were thin.

In that villa, do they feed you?

They feed me.

But not enough and not on time.

Madam Fatima told me herself she pays her girls when the business pays.

That is not a salary.

That is a game.

And you were the one losing.

I don't want to talk about her house.

Good.

Then we talk about you.

How old are you?

Twenty-one.

Twenty-one.

When I was twenty-one, I had nothing either.

I sold cloth from a box beside the road in Addis.

Now I have two shops and a warehouse in Karama.

Do you know how I did it?

You worked hard.

I worked hard, yes, but also when somebody opened a door for me, I walked through it.

That is what I want to say to you today.

There is a door.

What door?

I know you have no money.

Everybody in that house knows.

Your mother calls.

You cry afterwards.

then you borrow from the girl in Deira, and your visa is finished or something is wrong with it.

Am I right?

How do you know about my visa?

Fatima tells me everything when she wants a better price on my cloth.

Don't look at me like that.

Dubai is a small city.

So, what door?

I will pay what you owe.

Not to Fatima, to your friend, and to anyone else.

I will make you a real work visa in my company.

Two years.

I will rent a flat in Alnida.

One bedroom, a kitchen, a window that opens.

You will not wash another woman's clothes.

And what do I do for this?

Clean your shops?

Sell your cloth?

I come and live with me.

Live with you?

I have a wife in Addis.

She knows how I live here.

It is allowed for us.

A second wife, a flat, a paper that says you are legal.

Many men do it.

You would be safe, and I am not a man who shouts.

And if I say no?

Then you say no. I don't take things from people.

I told you, I am offering a door.

You look through it, or you don't.

You want to buy me.

I want to help a girl who is alone, and I am honest about what I want.

That is more than most men will give you.

Look at your hands.

You are twenty-one, and your hands are like my mother's.

You don't know me.

I know enough.

I know you send money home and keep nothing.

I know you sit in the back of the bus and count the buildings.

You don't have to answer me today.

Think Drink your coffee Nobody has ever said anything like this to me Because nobody looked A pretty girl always finds someone to help her But she must choose well.

That is all.

Choose well.

I have to go back before it gets dark.

She counts the hours.

Take this for the taxi.

No, take it.

It is nothing.

Thank you.

Donlit, everything I have, my papers, everything, is in her drawer.

Do you understand what I'm saying?

I understand.

I'll think.

I promise I'll think.

Madam Fatima, I need to talk to you.

It is important.

Not now.

I have guests in the salon.

The coffee is cold.

Make new coffee.

The coffee can wait.

I want my passport and my salary.

Four months.

You did not pay me for four months.

Lower your voice in my house.

I am not shouting.

I am asking.

My passport, please.

Your passport is with the agent.

For the visa, you know this.

I gave it to you five months ago.

The visa is done.

I have the card in my bag.

So the passport is not with any agent.

It is in your drawer, the top one, on the left, under the bank papers.

You went into my drawer?

I clean that room every day.

I never opened it, but I know where you keep things.

Everyone in this house knows.

Careful.

You are a maid in my house, not my sister.

I gave you a bed.

I gave you food.

You eat from my kitchen.

I am a maid, yes.

I cook, I clean, I wash, twelve hours every day.

I sleep next to the laundry.

I am not your sister.

but I am not your thing either.

You want to leave?

Fine, go.

But if you leave without one month's notice, I will report you.

Run away.

The police will find you.

They will stop your visa.

You will not work in Dubai again, not in any house, not in any shop.

You will report me?

And what will you tell them about the passport in your drawer, about the salary you did not pay?

I have the paper you gave me.

I have the dates.

That paper says nothing.

It is in Arabic.

You cannot even read it.

I cannot read it, but I can call the MOHRE line.

I can say, Madam Fatima has my passport in her drawer.

I can say, she pays me 900 dirhams for 12 hours.

I can say, four months, no money.

They listen to that.

They have people who listen.

You would do that.

I do not want to.

I want my passport and my money, and I will go.

Quiet.

No police.

No M-O-H-R-E.

Just go.

You think you are smart.

No. I think I am tired.

I have two sisters in Addis.

My mother is sick with worry.

I send them money when I have it.

I have nothing now, so I need what is mine.

You are a small girl from Mercado.

Who will believe you?

Maybe nobody, but I can try.

And if they come, they will look in the drawer.

They will look at the other passports.

I think there are other passports.

Wait here.

Don't move.

Here, your passport.

And this, 1,500 deer hams.

That is all I have for you.

Take it and be out of my house by morning, before the driver comes.

This is not four months.

That's what you get.

Take it or leave it.

And do not come back, do not call.

If anyone asks, you left on your own.

I understand.

Good.

Now get out of my kitchen.

By dawn, Selama Witt was back in Daira, climbing the narrow stairs above the shop with her bag in one hand, and her passport in the other.

Messeret opened the door without a word took the bag and put tea on the small stove The 1 dirhams would keep Selamawit for three weeks if she was careful and she counted them twice before she sat down Then she called her mother and said, Everything is fine, Mama.

The work is good.

I will send something soon.

She could not tell the truth, not yet.

When the call ended, she sat on the edge of the bed with the phone in her lap.

Two numbers shone on the screen, Daweets and the labor offices.

She looked at them for a long time and said quietly, I have to do something.

Addis Ababa raised me.

Dusty streets and injera.

Dubai was the next hard lesson.

All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty promises I kept going For the little girls back home Watching how I move Their faces in my mind Flickle in the desert heat I made it through, I found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty bronzes I kept going For the little girls back home Watching how I move Their faces in my eyes A flicker in the desert heat I made it through, I found, I found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty bronzes I kept going For the little girls back home Watching how I move The faces in my eyes The flicker In the desert heat I made it through I found my, found my footing On the polished marble floor

Transcript in deze taal

Addis Abeba

Addis Abeba heeft me grootgebracht

Stoffige straten en injera

Dubai was de volgende harde les

Allemaal glazen torens en koud geld

Ik kwam om mijn zussen vooruit te helpen

Ik droeg hun hoop in mijn versleten tas

Maar niemand gaf me veel, alleen gesloten deuren en loze beloftes.

Ik bleef doorgaan voor de kleine meisjes thuis, die zien hoe ik me beweeg.

Hun gezichten in mijn ogen

Ze flikkeren in de woestijnhitte

Ik heb het gehaald, ik vond mijn, vond mijn houvast

Op de gepolijste marmeren vloer

Goedemorgen, mij werd gezegd dat ik voor de middag moest komen

Mijn naam is Sela Mawit.

Kom binnen, kom binnen. Blijf niet in de deuropening staan.

Dus jij bent het meisje uit Ethiopië. Hoe oud ben je?

Eenentwintig.

Eenentwintig. En je hebt eerder in een huis gewerkt?

In mijn land werkte ik in een schoenenfabriek.

Maar ik kan schoonmaken, ik kan koken, ik kan wassen. Ik heb het snel geleerd.

Iedereen zegt dat.

Laat me je de voorwaarden vertellen, en dan zeg je ja of nee.

Daarna wordt er niet onderhandeld.

900 dirham per maand.

Je woont hier.

Je eet hier.

Je kamer is hier.

900.

Het werk is van 6 uur 's ochtends tot 6 uur 's avonds,

soms langer als er gasten zijn,

één dag per week vrij.

En ik wil niet horen over je neven, je vrienden, je problemen.

Mijn huis is stil.

Ja, mevrouw.

Over het geld.

Het eerste salaris komt na drie maanden.

Dat is de proeftijd.

Daarna, elke maand, op tijd.

Ik ben een serieuze vrouw.

Ik betaal mijn mensen.

Drie maanden zonder salaris?

Mevrouw, ik moet geld naar huis sturen.

Mijn moeder...

Iedereen heeft een moeder.

Denk je dat je het eerste meisje bent dat aan mijn deur komt?

Ik voed je, ik geef je een bed,

en ik wacht drie maanden om te zien of je een werkster bent of een lui meisje dat huilt.

Dat is eerlijk.

En na die drie maanden, is de 900 volledig?

Wordt er niets afgetrokken?

Er wordt niets afgetrokken.

Nu, je papieren.

Je visum is een toeristenvisum, ja?

Ja.

Het eindigt over 10 dagen.

Ik weet het.

Ik heb het gezien.

Dus we moeten snel het verblijfsvisum regelen.

Voordat het eindigt, anders ben je hier illegaal.

En ik kan een meisje zoals dat niet helpen.

Geef me je paspoort, en ik stuur het morgenochtend met de agent mee.

Wil je mijn paspoort houden?

Voor het visum.

Het werkt niet met een fotokopie, Habibti.

Het paspoort gaat naar het kantoor en komt terug met de stempel.

Twee weken, misschien drie.

En als ik het eerder nodig heb?

Waarom zou je het nodig hebben?

Je zult hier werken.

Lees dit en teken.

Er staan de huisregels in.

Geen bezoek, geen telefoon aan tafel, en 's nachts niet alleen naar buiten.

Het is in het Arabisch, maar het is niet moeilijk.

Ik kan geen Arabisch lezen.

Dan lees ik het je voor.

Dat is wat ik net deed. Teken onderaan.

Mevrouw, één ding. Als ik mijn paspoort geef, heb ik niets in mijn hand.

Je hebt een bed, een bord en een baan. Dat is meer dan je vanmorgen had.

Over tien dagen is je visum afgelopen. En dan?

Je gaat met niets terug naar Ethiopië, of je blijft hier in mijn huis,

en over drie maanden stuur je je moeder geld. Kies.

En het paspoort komt na de stempel bij mij terug?

Het komt terug. Alles komt terug in dit huis als het meisje eerlijk is. Ben je eerlijk? Ja. Dan begrijpen we elkaar. Teken hier en hier. Oké. Je paspoort. Het zit in mijn tas. Ik heb het. Geef het me. Goed. Ga nu je handen wassen. De keuken is aan de

achterkant. Er is wasgoed van gisteren. Welkom in het huis, Salamowit. Vier maanden verstreken in de

villa in Al-Bersha. Salamowit werd wakker om vijf uur, begon om zes uur te werken en was om acht uur 's avonds klaar.

Ze sliep in een klein kamertje naast de wasruimte waar de machines door de muur zoemden.

Ze waste kleren voor het gezin, kookte rijst en stoofpot, maakte badkamers schoon en droeg boodschappen

van de auto. Haar salaris kwam één keer op tijd, dan laat, dan slechts gedeeltelijk. Mevrouw Fatima had altijd

een reden—de bank, de agent, de visumpapieren. Thuis in Addis belde haar moeder over de

schoolkosten van haar zus en de medicijnen van hun grootmoeder. Selamowit kon geen nee zeggen. Ze leende

van Messeret en stuurde driehonderd dirham wanneer ze kon, en leende dan weer. Davit begon naar

de villa te komen voor zaken met mevrouw Fatima. Hij was stil en goed gekleed, en hij keek naar Selamowit

meer dan de andere mannen deden. Hij vroeg haar naam en waar ze vandaan kwam. Ze antwoordde kort,

maar ze herinnerde zich zijn kalme stem. Tegen de vijfde maand was ze moe genoeg om te luisteren.

Ga zitten, Salamawit. Er is geen haast vandaag. Het is je vrije dag, ja?

Eén dag. Zondag.

Dan drinken we koffie en praten we als mensen, niet als een werkster en een zakenman.

Wat wil je hebben? De cake met pistache is hier goed?

Alleen koffie, alstublieft. Dank u.

Je was mager. In die villa, voeden ze je?

Ze voeden me.

Maar niet genoeg en niet op tijd.

Mevrouw Fatima vertelde me zelf dat ze haar meisjes betaalt wanneer het bedrijf betaalt.

Dat is geen salaris. Dat is een spel. En jij was degene die verloor.

Ik wil niet over haar huis praten.

Goed. Dan praten we over jou. Hoe oud ben je?

Eenentwintig.

Eenentwintig. Toen ik eenentwintig was, had ik ook niets.

Ik verkocht stof uit een doos naast de weg in Addis.

Nu heb ik twee winkels en een magazijn in Karama.

Weet je hoe ik dat deed?

Je hebt hard gewerkt.

Ik heb hard gewerkt, ja, maar ook toen iemand een deur voor me opende, liep ik erdoorheen.

Dat is wat ik je vandaag wil zeggen.

Er is een deur.

Welke deur?

Ik weet dat je geen geld hebt.

Iedereen in dat huis weet het.

Je moeder belt.

Je huilt daarna.

dan leen je van het meisje in Deira, en je visum is afgelopen of er is iets mis mee.

Heb ik gelijk?

Hoe weet je van mijn visum?

Fatima vertelt me alles wanneer ze een betere prijs wil voor mijn stof.

Kijk me niet zo aan. Dubai is een kleine stad.

Dus, welke deur?

Ik betaal wat je schuldig bent. Niet aan Fatima, aan je vriendin, en aan wie dan ook.

Ik maak een echt werkvisum voor je in mijn bedrijf. Twee jaar.

Ik huur een flat in Alnida. Eén slaapkamer, een keuken, een raam dat opengaat.

Je wast niet meer de kleren van een andere vrouw.

En wat doe ik daarvoor? Je winkels schoonmaken? Je stof verkopen?

Ik kom en woon bij me.

Bij je wonen?

Ik heb een vrouw in Addis. Ze weet hoe ik hier leef.

Het is toegestaan voor ons. Een tweede vrouw, een flat, een papier dat zegt dat je legaal bent.

Veel mannen doen het.

Je zou veilig zijn, en ik ben geen man die schreeuwt.

En als ik nee zeg?

Dan zeg je nee.

Ik neem geen dingen van mensen af.

Ik zei je, ik bied een deur aan.

Je kijkt erdoorheen, of niet.

Je wilt me kopen.

Ik wil een meisje helpen dat alleen is, en ik ben eerlijk over wat ik wil.

Dat is meer dan de meeste mannen je zullen geven.

Kijk naar je handen.

Je bent eenentwintig, en je handen zijn als die van mijn moeder.

Je kent me niet.

Ik weet genoeg.

Ik weet dat je geld naar huis stuurt en niets houdt.

Ik weet dat je achter in de bus zit en de gebouwen telt.

Je hoeft me vandaag geen antwoord te geven.

Denk na. Drink je koffie. Niemand heeft ooit zoiets tegen me gezegd. Omdat niemand keek. Een mooi meisje vindt altijd iemand die haar helpt

Maar ze moet goed kiezen.

Dat is alles. Kies goed.

Ik moet terug voordat het donker wordt.

Ze telt de uren.

Neem dit voor de taxi.

Nee, neem het. Het is niets.

Dank u.

Donlit, alles wat ik heb, mijn papieren, alles, zit in haar la.

Begrijp je wat ik zeg?

Ik begrijp het.

Ik zal nadenken. Ik beloof dat ik zal nadenken.

Mevrouw Fatima, ik moet met u praten. Het is belangrijk.

Niet nu. Ik heb gasten in de salon. De koffie is koud. Zet nieuwe koffie.

De koffie kan wachten. Ik wil mijn paspoort en mijn salaris. Vier maanden. U heeft me vier maanden niet betaald.

Praat zachter in mijn huis.

Ik schreeuw niet. Ik vraag het. Mijn paspoort, alstublieft.

Je paspoort is bij de agent. Voor het visum, dat weet je.

Ik gaf het je vijf maanden geleden. Het visum is klaar. Ik heb de kaart in mijn tas.

Dus het paspoort is niet bij een agent. Het zit in uw la, de bovenste, links, onder de bankpapieren.

Ben je in mijn la geweest?

Ik maak die kamer elke dag schoon.

Ik heb hem nooit opengemaakt, maar ik weet waar u dingen bewaart.

Iedereen in dit huis weet het.

Voorzichtig.

Je bent een dienstmeisje in mijn huis, niet mijn zus.

Ik gaf je een bed.

Ik gaf je eten.

Je eet uit mijn keuken.

Ik ben een dienstmeisje, ja.

Ik kook, ik maak schoon, ik was, twaalf uur per dag.

Ik slaap naast de wasruimte.

Ik ben niet je zus.

maar ik ben ook niet jouw ding.

Je wilt weggaan? Prima, ga.

Maar als je weggaat zonder een maand opzegtermijn,

zal ik je aangeven. Wegloopster.

De politie zal je vinden.

Ze zullen je visum stopzetten.

Je zult niet meer in Dubai werken,

niet in welk huis dan ook, niet in welke winkel dan ook.

U zult mij aangeven?

En wat zult u hun vertellen over het paspoort in uw la,

over het salaris dat u niet heeft betaald?

Ik heb het papier dat u me gaf.

Ik heb de data.

Dat papier zegt niets.

Het is in het Arabisch.

Je kunt het niet eens lezen.

Ik kan het niet lezen, maar ik kan de MOHRE-lijn bellen.

Ik kan zeggen, mevrouw Fatima heeft mijn paspoort in haar la.

Ik kan zeggen, ze betaalt me 900 dirham voor 12 uur.

Ik kan zeggen, vier maanden, geen geld.

Ze luisteren daarnaar.

Ze hebben mensen die luisteren.

Dat zou je doen.

Ik wil het niet.

Ik wil mijn paspoort en mijn geld, en ik ga.

Stil.

Geen politie.

Geen M-O-H-R-E.

Ga gewoon.

Je denkt dat je slim bent.

Nee.

Ik denk dat ik moe ben.

Ik heb twee zussen in Addis.

Mijn moeder is ziek van zorgen.

Ik stuur hun geld wanneer ik het heb.

Ik heb nu niets, dus ik heb nodig wat van mij is.

Je bent een klein meisje uit Mercado. Wie zal je geloven?

Misschien niemand, maar ik kan het proberen. En als ze komen, zullen ze in de la kijken.

Ze zullen naar de andere paspoorten kijken. Ik denk dat er andere paspoorten zijn.

Wacht hier. Beweeg niet.

Hier, je paspoort. En dit, 1.500 dirham. Dat is alles wat ik voor je heb.

Neem het en wees tegen de ochtend uit mijn huis, voordat de chauffeur komt.

Dit is geen vier maanden.

Dat is wat je krijgt. Neem het of laat het.

En kom niet terug, bel niet.

Als iemand vraagt, ben je uit jezelf weggegaan.

Ik begrijp het.

Goed. Nu uit mijn keuken.

Tegen zonsopgang was Selama Witt terug in Daira,

terwijl ze de smalle trap boven de winkel beklom met haar tas in de ene hand,

en haar paspoort in de andere.

Messeret opende de deur zonder een woord, nam de tas en zette thee op het kleine fornuis. De 1 dirham zou Selamawit drie weken op de been houden als ze voorzichtig was, en ze telde ze twee keer voordat ze ging zitten. Toen belde ze haar

moeder en zei: Alles is goed, mama. Het werk is goed. Ik stuur snel iets.

Ze kon de waarheid niet vertellen, nog niet. Toen het gesprek eindigde, zat ze op de rand van het bed

met de telefoon op haar schoot.

Twee nummers glansden op het scherm,

Daweets en de arbeidskantoren.

Ze keek er lang naar

en zei zachtjes:

Ik moet iets doen.

Addis Abeba heeft me grootgebracht.

Stoffige straten en injera.

Dubai was de volgende harde les.

Allemaal glazen torens en koud geld

Ik kwam om mijn zussen op te tillen

Hun hoop dragend in mijn versleten tas

Maar niemand reikte me veel aan

Alleen gesloten deuren en loze beloftes

Ik bleef doorgaan

Voor de kleine meisjes thuis

Die zien hoe ik me beweeg

Hun gezichten in mijn gedachten

Flakkerend in de woestijnhitte

Ik heb het gehaald, ik vond mijn voet aan de grond

Op de gepolijste marmeren vloer

Addis Abeba heeft me grootgebracht

Stoffige straten en injera

Dubai was de volgende harde les

Allemaal glazen torens en koud geld

Ik kwam om mijn zussen op te tillen

Hun hoop dragend in mijn versleten tas

Maar niemand reikte me veel aan

Alleen gesloten deuren en lege bronzen

Ik bleef doorgaan

Voor de kleine meisjes thuis

Die zien hoe ik me beweeg

Hun gezichten in mijn ogen

Een flakkering in de woestijnhitte

Ik heb het gehaald, ik vond, ik vond mijn voet aan de grond

Op de gepolijste marmeren vloer

Addis Abeba heeft me grootgebracht

Stoffige straten en injera

Dubai was de volgende harde les

Allemaal glazen torens en koud geld

Ik kwam om mijn zussen op te tillen

Hun hoop dragend in mijn versleten tas

Maar niemand reikte me veel aan

Alleen gesloten deuren en lege bronzen

Ik bleef doorgaan

Voor de kleine meisjes thuis

Die zien hoe ik me beweeg

De gezichten in mijn ogen

De flakkering

In de woestijnhitte

Ik heb het gehaald

Ik vond mijn, vond mijn voet aan de grond

Op de gepolijste marmeren vloer