Merkato verlaten. De prijs van hoop

Engels transcript

Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much, just closed doors and empty promises I kept going for the little girls back home Watching how I move Their faces in my mind flicker In the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor At 5.50 in the morning, Mercato was already awake.

Selamahuit stood at the bus stop with her small bag and watched the sellers open their stalls.

She was 21.

She had finished high school and for two years she had worked in a Chinese shoe company for 4500 bir a month.

The money was not enough, but it was regular.

She lived with her mother, Almaz, and her two younger sisters in two small rooms.

Her father had left long ago, so no one else paid the rent or the food.

Every morning Selamawit passed the same billboard.

It showed a tall hotel and a woman in a white dress.

The billboard promised work in Dubai and a good salary.

Selamawit looked at it every day and did the same math.

Rent, food, school for her sisters, bus, shoes.

If she saved every extra bir, how many months for a ticket?

The number changed in her head.

Then there was the visa, the agent, the first weeks before salary.

She did not know those costs, and that was the problem.

The dream had a price, but she could not see the whole price yet.

She only knew she could not stay at 4,500 bir forever.

The bus came, and Selamuit got on.

She had not told her mother yet, but she had already decided to leave the factory.

She wanted to ask Hana about Dubai.

Mama, sit down.

I have to tell you something.

You're late.

The girls are asleep.

What happened?

I quit the factory today.

You did what?

I quit, and I'm going to Dubai.

Hana found me a job in a salon.

A real salon.

Hana?

The one who came back with a new phone?

Yes.

She says the salary is 1,500 dirhams.

That's more than three times what I make here.

And the ticket?

The visa?

The first month before you get paid?

Hana is handling it.

She knows the agent.

Agents take money.

We don't have money.

I know, but I can't stay here.

The rent is late.

The girls need shoes.

The school wants the fee next month.

So you run?

Do you know what happened to Tazita?

She went to Saudi.

Two years, no call.

Her mother still lights a candle.

And Sineet, she came back sick and with nothing.

I'm not Tazita.

I'm not Sineet.

Every girl says that.

Hana says the salon is in Dira.

She has a friend there.

I can share a room.

Share a room with who?

Strangers?

You don't know them.

Hana knows them.

She says they Ethiopian Hana says Hana says what does Hana get She gets a commission That normal Normal for her not for you Hana says I will wash hair and do nails.

Clean work.

Not like the factory.

Clean work in a strange country.

Mama, I will send you half my salary every month.

Half.

You can pay the school.

You can pay the Equib.

The Equib is not a bank.

It's the neighbor's money.

If you don't pay, they come to me.

I will pay.

I promise.

Promises are easy in the kitchen.

I'm not asking for your permission.

I'm telling you.

I already quit.

Then why are you telling me?

Because you are my mother and because I am afraid.

Afraid is good.

Afraid keeps you alive.

I need your help.

The ticket, the visa, Hana needs 80,000 beer for the agent.

80,000?

I have 12,000 saved.

I need the rest.

You want me to give you the Equib money?

The money for the girls' school?

It's a loan.

I'll pay it back from Dubai.

If you don't come back?

I will come back.

With money.

You don't know that.

I know I can't stay here.

Mama, look at me.

I'm 21.

I work all day and I have nothing.

I want to help you.

I want the girls to finish school.

Do you think I don't want that?

Then help me.

I have 20,000 beer.

It's for the Equib.

The women will ask.

Tell them it's for the shop.

I don't lie.

Then tell them nothing, please.

You will send half.

Half.

Every month.

And you will call me every week.

Every week.

If you don't call, I will go to Hana's mother.

I will call.

Take the money.

Keep it hidden.

Don't tell the girls.

Don't tell anyone.

Thank you, Mama.

Don't thank me.

Just come back.

I will.

Hana, I came as fast as I could.

You said you had news.

I do.

Sit down.

You look tired.

I am tired.

I quit the factory.

My mother gave me the Akub money.

Now I need the truth.

The truth is good.

The salon is in Daira, a cosmetic salon.

Clean work, good customers.

What will I do there?

Hair, nails, maybe simple makeup.

They will teach you.

The salary is 1500 dirhams.

Every month?

Every month, plus tips if you are polite.

And the visa?

Three weeks, maybe less.

The agent is fast.

How much for the agent?

80,000 burr.

80,000?

Hana, that is a lot.

It is Dubai.

Nothing is cheap.

But after two months, you will earn it back.

I have 32,000.

It is everything.

My savings and my mother's money.

Give me what you have now.

I will talk to the agent.

He knows me.

And the rest?

I will fix it.

You are like my sister.

I don't want you to lose this chance.

My mother is afraid.

She says, girls go and do not come back.

Girls who don't listen get problems.

You will listen to me.

Don't talk to strangers at the airport.

Don't sign papers you don't understand.

Keep your money close.

Will I get a receipt for this money?

A receipt?

Salamowit, we grew up on the same street.

Since when do we need paper between us?

Your mother says always take paper.

Your mother has never left Mercado.

This is how it works here.

The agent doesn't give receipts.

He gives visas.

So everything is arranged?

Everything is arranged.

The salon is waiting.

The visa is coming.

You just need to be ready.

When do I pay the rest?

Later, before you fly.

I will call you.

Promise me, Hana.

No surprises.

No surprises You will send money home and your mother will be proud I promised her half my salary every month Then you will send half You will see In one year, you will laugh at this day.

I hope so.

Here is the money.

Count it.

I trust you, but I will count it.

Good.

32,000.

That is all I have.

It is enough for now.

Keep your phone on.

I will call you about the visa.

And the salon?

What is the name?

I will send you everything.

The name, the address, the agent's number.

Don't worry.

I am not worried.

I'm just...

I don't know.

That's normal.

Go home, pack light, be ready in three weeks.

Three weeks.

Three weeks.

And, Salamowit, don't tell people too much.

Everyone will want a favor.

I won't.

Thank you, Hana.

Don't thank me yet.

Thank me in Dubai.

Six weeks later, Hana came back to Mercado with a new phone and a tourist visa, not the work visa she had promised.

She said the rules changed at the last minute, and that in Dubai, everything was arranged on the ground, not on paper.

Silamawit wanted to shout, but Hana already had the money, and the flight was the only thing left that felt real.

She packed one bag, took $200, and the number Hana gave her, and flew to Dubai alone.

At the airport, nobody answered that number.

She called twice, then sat on a plastic chair until the hall almost emptied.

A taxi finally drove her to Dara, past gold shops and narrow streets that smelled of cardamom and dust.

The room was above a shop, rented by Messeret, a friend of a friend of Hana's.

Sela Mawit paid the driver, held her bag against her chest, and climbed the dark stairs.

Her tourist visa was good for 20 days.

She had no salon, no salary, and no one waiting for her at the top.

This is the room.

Your bed is there, by the window.

The bathroom is at the end of the hall.

We share it with two other women.

It is smaller than I thought.

Dubai is small when you have little money.

Sit.

You look like you are going to fall.

I have been awake for two days.

Then listen first, sleep later.

Did Hana tell you the name of the salon?

She said she would send it.

She said everything was arranged.

There is no salon.

I asked around.

There is no salon with that name in Dara.

Hana gave you a story.

She is my friend.

We grew up on the same street.

Friends get commissioned too.

She brought you here.

Someone paid her for that.

Maybe the agent.

Maybe the salon that does not exist.

I gave her all my money.

How much?

Everything.

My mother's Ekub money.

80,000 beer.

Then she is not your friend.

She is a business.

And the work visa?

Look at your passport.

What does it say?

Tourist.

20 days.

Tourist visa.

You cannot work on it.

If they catch you, you pay a fine.

Maybe jail.

Maybe they send you home and you cannot come back.

Hana said the work visa was coming.

Hana said.

Hana said.

Hana is gone.

You are here.

You have 20 days.

What can I do?

First, count what you have.

Money, phone, passport.

$200.

That is one week.

Maybe 10 days if you eat like me.

How do you live?

I pay 700 dirhams for this bed.

Food is 200.

Every month.

I clean houses.

Cash.

No paper.

My visa expired eight months ago.

I am here, but I am not here.

You understand?

You are illegal.

I am invisible.

There is a difference.

You still have 20 days.

Use them.

For what?

A woman in Al-Barsha is looking for a cleaner.

She wants someone to live in the house.

Permanent.

A cleaner?

It is work.

It is a room.

it is not a salon what is her name madam fatima she has money she has a big villa She also has rules What rules She will ask for your passport For the visa she will say For the visa That is what they say Then the passport stays in her drawer, not in your hand.

For how long?

Until she decides.

That is the problem.

When you give your passport, you are not a guest.

You are property.

I can't go home.

My mother borrowed money for me.

My sisters need school fees.

I know.

That is why I'm telling you the truth.

Not to scare you.

To make you ready.

Is there another way?

There is always another way.

Not always a good one.

You can go to the Ethiopian church.

You can ask for help.

You can sleep here and look for cash work.

But you have 20 days.

And if I don't find work before the visa ends?

Then you are like me.

Invisible.

I don't want to be invisible.

Then take the house.

Take the room.

Keep your head down and count every dirham.

Give me the number.

Think tonight.

Sleep.

In the morning you will still be hungry, but you will think better.

I am thinking now.

Give me the number.

Okay, but remember what I said.

The passport is not paper.

It is your door.

I will remember.

And, Salamowit, do not tell her you have a friend here.

Do not tell her you know me.

Why?

Because then she knows you have somewhere to go.

If she knows that, she will not keep you.

She will throw you out.

So, I'm alone.

You are not alone.

You are with me.

But she cannot know that.

Okay.

I will call her tomorrow.

Tomorrow.

First sleep.

You will need a clear head.

Messerette?

Yes?

Thank you for not lying to me.

Don't thank me, just be careful.

I wore back.

But nobody handed me much.

Just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home.

Watching how I move.

Their faces in my mind flicker.

In the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters, carrying their hopes in my worn bag.

But nobody handed me much, just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home, watching how I move.

Their faces in my eyes A flicker in the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor

Transcript in deze taal

Addis Abeba heeft me grootgebracht

Stoffige straten en injera

Dubai was de volgende harde les

Allemaal glazen torens en koud geld

Ik kwam om mijn zussen vooruit te helpen

Ik droeg hun hoop in mijn versleten tas

Maar niemand gaf me veel, alleen gesloten deuren en loze beloftes

Ik ging door voor de kleine meisjes thuis

Kijk hoe ik me beweeg

Hun gezichten flitsen door mijn gedachten

In de woestijnhitte

Ik heb het gehaald, ik vond mijn, vond mijn houvast

Op de gepolijste marmeren vloer

Om 5.50 uur 's ochtends was Mercato al wakker.

Selamahuit stond bij de bushalte met haar kleine tas

en keek hoe de verkopers hun kraampjes openden.

Ze was 21. Ze had de middelbare school afgemaakt en twee jaar lang had ze in een Chinees schoenenbedrijf gewerkt voor 4500 bir per maand.

Het geld was niet genoeg, maar het was regelmatig.

Ze woonde met haar moeder, Almaz, en haar twee jongere zussen in twee kleine kamers.

Haar vader was lang geleden vertrokken, dus niemand anders betaalde de huur of het eten.

Elke ochtend kwam Selamawit langs hetzelfde reclamebord.

Er stond een hoog hotel op en een vrouw in een witte jurk.

Het reclamebord beloofde werk in Dubai en een goed salaris.

Selamawit keek er elke dag naar en maakte dezelfde rekensom.

Huur, eten, school voor haar zussen, bus, schoenen.

Als ze elke extra bir spaarde, hoeveel maanden voor een ticket?

Het getal veranderde in haar hoofd.

Dan was er nog het visum, de agent, de eerste weken voor het salaris.

Ze kende die kosten niet, en dat was het probleem.

De droom had een prijs, maar ze kon de hele prijs nog niet zien.

Ze wist alleen dat ze niet voor altijd bij 4.500 bir kon blijven.

De bus kwam, en Selamuit stapte in.

Ze had het haar moeder nog niet verteld, maar ze had al besloten de fabriek te verlaten.

Ze wilde Hana vragen naar Dubai.

Mama, ga zitten. Ik moet je iets vertellen.

Je bent laat. De meisjes slapen. Wat is er gebeurd?

Ik heb vandaag de fabriek opgezegd.

Je hebt wat gedaan?

Ik heb opgezegd, en ik ga naar Dubai.

Hana heeft een baan voor me gevonden in een salon. Een echte salon.

Hana? Die met een nieuwe telefoon terugkwam?

Ja. Ze zegt dat het salaris 1.500 dirham is. Dat is meer dan drie keer wat ik hier verdien.

En het ticket? Het visum? De eerste maand voor je betaald krijgt?

Hana regelt het. Ze kent de agent.

Agenten nemen geld. Wij hebben geen geld.

Ik weet het, maar ik kan hier niet blijven. De huur is te laat. De meisjes hebben schoenen nodig. De school wil volgende maand het geld.

Dus je vlucht?

Weet je wat er met Tazita is gebeurd?

Ze ging naar Saoedi-Arabië.

Twee jaar, geen telefoontje.

Haar moeder steekt nog steeds een kaars aan.

En Sineet, die kwam ziek terug en met niets.

Ik ben Tazita niet.

Ik ben Sineet niet.

Elk meisje zegt dat.

Hana zegt dat de salon in Dira is.

Ze heeft daar een vriendin.

Ik kan een kamer delen.

Een kamer delen met wie?

Vreemden?

Je kent ze niet.

Hana kent ze.

Ze zegt dat ze Ethiopisch zijn Hana zegt Hana zegt wat krijgt Hana Zij krijgt een commissie Dat is normaal Normaal voor haar niet voor jou

Hana zegt dat ik haar was en nagels doe. Schoon werk. Niet zoals de fabriek.

Schoon werk in een vreemd land.

Mama, ik stuur je elke maand de helft van mijn salaris. De helft. Je kunt de school betalen. Je kunt de Equib betalen.

De Equib is geen bank.

Het is het geld van de buurvrouw.

Als je niet betaalt, komen ze naar mij.

Ik zal betalen.

Ik beloof het.

Beloftes zijn makkelijk in de keuken.

Ik vraag niet om je toestemming.

Ik vertel het je.

Ik heb al opgezegd.

Waarom vertel je het me dan?

Omdat je mijn moeder bent en omdat ik bang ben.

Bang zijn is goed.

Bang zijn houdt je in leven.

Ik heb je hulp nodig.

Het ticket, het visum, Hana heeft 80.000 bir nodig voor de agent.

80.000?

Ik heb 12.000 gespaard.

Ik heb de rest nodig.

Je wilt dat ik je het Equib-geld geef?

Het geld voor de school van de meisjes?

Het is een lening.

Ik betaal het terug vanuit Dubai.

En als je niet terugkomt?

Ik kom terug.

Met geld.

Dat weet je niet.

Ik weet dat ik hier niet kan blijven.

Mama, kijk naar me. Ik ben 21. Ik werk de hele dag en ik heb niets. Ik wil je helpen. Ik wil dat de meisjes hun school afmaken.

Denk je dat ik dat niet wil?

Help me dan.

Ik heb 20.000 bir. Het is voor de Equib. De vrouwen zullen vragen stellen.

Zeg dat het voor de winkel is.

Ik lieg niet.

Zeg dan niets, alsjeblieft.

Je stuurt de helft. De helft. Elke maand.

En je belt me elke week. Elke week.

Als je niet belt, ga ik naar Hana's moeder.

Ik bel.

Neem het geld. Houd het verborgen. Vertel het de meisjes niet. Vertel het niemand.

Dank je, Mama.

Dank me niet. Kom gewoon terug.

Dat zal ik doen.

Hana, ik kwam zo snel als ik kon. Je zei dat je nieuws had.

Dat heb ik. Ga zitten. Je ziet er moe uit.

Ik ben moe. Ik heb de fabriek opgezegd. Mijn moeder gaf me het Akub-geld. Nu heb ik de waarheid nodig.

De waarheid is goed. De salon is in Daira, een cosmeticasalон. Schoon werk, goede klanten.

Wat ga ik daar doen?

Haar, nagels, misschien eenvoudige make-up. Ze leren het je. Het salaris is 1500 dirham.

Elke maand?

Elke maand, plus fooien als je beleefd bent.

En het visum?

Drie weken, misschien minder. De agent is snel.

Hoeveel voor de agent?

80.000 birr.

80.000? Hana, dat is veel.

Het is Dubai. Niets is goedkoop. Maar na twee maanden heb je het terugverdiend.

Ik heb 32.000. Het is alles. Mijn spaargeld en het geld van mijn moeder.

Geef me wat je nu hebt.

Ik zal met de agent praten.

Hij kent me.

En de rest?

Ik regel het.

Je bent als mijn zus.

Ik wil niet dat je deze kans verliest.

Mijn moeder is bang.

Ze zegt, meisjes gaan en komen niet terug.

Meisjes die niet luisteren krijgen problemen.

Je zult naar me luisteren.

Praat niet met vreemden op het vliegveld.

Onderteken geen papieren die je niet begrijpt.

Houd je geld dichtbij.

Krijg ik een bonnetje voor dit geld?

Een bonnetje? Salamowit, we zijn op dezelfde straat opgegroeid. Sinds wanneer hebben wij papier tussen ons nodig?

Je moeder zegt altijd: neem papier.

Je moeder is nooit uit Mercado weggegaan. Zo werkt het hier. De agent geeft geen bonnetjes. Hij geeft visa.

Dus alles is geregeld?

Alles is geregeld. De salon wacht. Het visum komt. Je hoeft alleen maar klaar te zijn.

Wanneer betaal ik de rest?

Later, voor je vliegt.

Ik bel je.

Beloof het me, Hana.

Geen verrassingen.

Geen verrassingen Je stuurt geld naar huis en je moeder zal trots zijn Ik beloofde haar de helft van mijn salaris elke maand Dan stuur je de helft Je zult het zien

Over een jaar lach je om deze dag.

Ik hoop het.

Hier is het geld.

Tel het.

Ik vertrouw je, maar ik tel het.

Goed.

32.000.

Dat is alles wat ik heb.

Het is voor nu genoeg.

Houd je telefoon aan.

Ik bel je over het visum.

En de salon?

Hoe heet die? Ik stuur je alles. De naam, het adres, het nummer van de agent. Maak je geen zorgen.

Ik maak me geen zorgen. Ik ben gewoon... ik weet het niet.

Dat is normaal. Ga naar huis, pak licht, wees klaar over drie weken.

Drie weken.

Drie weken. En, Salamowit, vertel mensen niet te veel. Iedereen zal een gunst willen.

Dat zal ik niet. Dank je, Hana.

Dank me nog niet. Dank me in Dubai.

Zes weken later kwam Hana terug naar Mercado met een nieuwe telefoon en een toeristenvisum, niet het werkvisum dat ze had beloofd.

Ze zei dat de regels op het laatste moment waren veranderd, en dat in Dubai alles ter plaatse werd geregeld, niet op papier.

Silamawit wilde schreeuwen, maar Hana had het geld al, en de vlucht was het enige dat nog echt aanvoelde.

Ze pakte één tas, nam $200, en het nummer dat Hana haar gaf, en vloog alleen naar Dubai.

Op het vliegveld nam niemand dat nummer op.

Ze belde twee keer, en ging toen op een plastic stoel zitten tot de hal bijna leeg was.

Een taxi bracht haar uiteindelijk naar Dara, langs goudwinkels en smalle straatjes die naar kardemom en stof roken.

De kamer was boven een winkel, gehuurd door Messeret, een vriendin van een vriendin van Hana.

Sela Mawit betaalde de chauffeur, hield haar tas tegen haar borst, en klom de donkere trap op.

Haar toeristenvisum was 20 dagen geldig.

Ze had geen salon, geen salaris, en niemand die boven op haar wachtte.

Dit is de kamer. Je bed is daar, bij het raam.

De badkamer is aan het einde van de gang. We delen hem met twee andere vrouwen.

Het is kleiner dan ik dacht.

Dubai is klein als je weinig geld hebt. Ga zitten.

Je ziet eruit alsof je gaat vallen.

Ik ben al twee dagen wakker.

Luister dan eerst, slaap later.

Heeft Hana je de naam van de salon verteld?

Ze zei dat ze het zou sturen.

Ze zei dat alles geregeld was.

Er is geen salon.

Ik heb rondgevraagd.

Er is geen salon met die naam in Dara.

Hana heeft je een verhaal gegeven.

Ze is mijn vriendin.

We zijn op dezelfde straat opgegroeid.

Vrienden krijgen ook commissie.

Zij heeft je hierheen gebracht.

Iemand heeft haar daarvoor betaald.

Misschien de agent.

Misschien de salon die niet bestaat.

Ik heb haar al mijn geld gegeven.

Hoeveel?

Alles.

Het Ekub-geld van mijn moeder.

80.000 bir.

Dan is ze je vriendin niet.

Ze is een bedrijf.

En het werkvisum?

Kijk naar je paspoort.

Wat staat er?

Toerist.

20 dagen.

Toeristenvisum.

Je kunt daar niet mee werken.

Als ze je pakken, betaal je een boete.

Misschien de gevangenis.

Misschien sturen ze je naar huis en kun je niet terugkomen.

Hana zei dat het werkvisum kwam.

Hana zei.

Hana zei.

Hana is weg.

Jij bent hier.

Je hebt 20 dagen.

Wat kan ik doen?

Eerst tellen wat je hebt.

Geld, telefoon, paspoort.

$200.

Dat is één week.

Misschien 10 dagen als je eet zoals ik.

Hoe leef jij?

Ik betaal 700 dirham voor dit bed.

Eten is 200.

Elke maand.

Ik maak huizen schoon.

Contant.

Geen papier.

Mijn visum is acht maanden geleden verlopen.

Ik ben hier, maar ik ben hier niet.

Begrijp je?

Je bent illegaal.

Ik ben onzichtbaar.

Er is een verschil.

Je hebt nog 20 dagen.

Gebruik ze.

Waarvoor?

Een vrouw in Al-Barsha zoekt een schoonmaakster.

Ze wil iemand die in het huis woont.

Permanent.

Een schoonmaakster?

Het is werk.

Het is een kamer.

het is geen salon hoe heet ze mevrouw fatima ze heeft geld ze heeft een grote villa Ze heeft ook regels Welke regels Ze zal om je paspoort vragen Voor het visum zal ze zeggen Voor het visum Dat zeggen ze

Dan blijft het paspoort in haar la, niet in jouw hand. Voor hoe lang? Tot zij beslist.

Dat is het probleem. Als je je paspoort geeft, ben je geen gast. Je bent eigendom. Ik kan niet naar

huis. Mijn moeder heeft geld geleend voor mij. Mijn zussen hebben schoolgeld nodig. Ik weet het. Daarom vertel ik

je de waarheid. Niet om je bang te maken. Om je klaar te maken. Is er een andere manier? Er is altijd een andere manier.

Niet altijd een goede. Je kunt naar de Ethiopische kerk gaan. Je kunt om hulp vragen. Je kunt hier slapen

en contant werk zoeken. Maar je hebt 20 dagen. En als ik geen werk vind voor het visum afloopt?

Dan ben je zoals ik. Onzichtbaar. Ik wil niet onzichtbaar zijn. Neem dan het huis. Neem de kamer.

Houd je hoofd omlaag en tel elke dirham. Geef me het nummer. Denk vannacht na. Slaap. In de ochtend

zul je nog steeds honger hebben, maar je zult beter denken. Ik denk nu na. Geef me het nummer.

Oké, maar onthoud wat ik zei. Het paspoort is geen papier. Het is jouw deur. Ik zal het onthouden.

En, Salamowit, vertel haar niet dat je hier een vriend hebt.

Vertel haar niet dat je mij kent.

Waarom?

Want dan weet ze dat je ergens heen kunt.

Als ze dat weet, houdt ze je niet.

Ze gooit je eruit.

Dus ik ben alleen.

Je bent niet alleen.

Je bent bij mij.

Maar dat mag zij niet weten.

Oké.

Ik bel haar morgen.

Morgen.

Eerst slapen.

Je zult een helder hoofd nodig hebben.

Messerette?

Ja?

Dank je dat je niet tegen me hebt gelogen.

Dank me niet, wees gewoon voorzichtig.

Ik droeg terug.

Maar niemand reikte me veel aan.

Alleen gesloten deuren en lege beloftes.

Ik ging door voor de kleine meisjes thuis.

Kijk hoe ik beweeg.

Hun gezichten flikkeren in mijn gedachten.

In de woestijnhitte

Ik kwam erdoorheen, ik vond mijn, vond mijn houvast

Op de gepolijste marmeren vloer

Addis Abeba voedde mij op

Stoffige straten en injera

Dubai was de volgende harde les

Allemaal glazen torens en koud contant geld

Ik kwam om mijn zussen op te tillen, hun hoop dragend in mijn versleten tas.

Maar niemand reikte me veel aan, alleen gesloten deuren en lege beloftes.

Ik ging door voor de kleine meisjes thuis, kijkend hoe ik beweeg.

Hun gezichten in mijn ogen

Een flikkering in de woestijnhitte

Ik kwam erdoorheen, ik vond mijn, vond mijn houvast

Op de gepolijste marmeren vloer