Marco is er niet op de luchthaven: Danny vertelt wat er in Manilla gebeurde

Engels transcript

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

I landed in Manila from Hanoi on a hot, sticky evening with a backpack, a cheap SIM card, and no real plan beyond seeing the city and meeting Marco.

I was 26, and by then, Thailand, Vietnam, Japan, and Korea were already behind me.

I was used to night buses, changing plans, and trusting that things would work out.

We had met earlier in Asia, and he had promised to show me Manila.

But when I came out with my bag, there was no Marco.

I walked past the taxi drivers and the families with cardboard signs, looking for his face.

Nothing.

I checked my phone.

No messages.

I called him once, twice, three times.

It rang and rang, then went to voicemail.

I told myself he was just late.

Traffic in Manila was famous, and maybe his shift had run over.

I sat down in a small coffee shop near the exit and bought a bottle of water.

My good mood was still there, but it had a small crack in it now.

I found Danny's number, the one Marco had given me in case of trouble.

Danny answered quickly.

He sounded surprised to hear from me, and then strange, but he said he would come to the airport.

I ordered a coffee and waited.

Anna?

Anna over here.

Danny, thank God.

I've been watching that door for 40 minutes.

Sorry, the traffic on EDSA, you don't want to know.

I came as fast as I could.

It's fine.

Sit down.

Do you want a coffee?

Something cold?

You look like you're about to pass out.

No, no. I can't drink anything.

Thank you.

Okay, so where is he?

Is Marco sick?

Did something happen at work?

Anna.

Because he sent me a photo of this hall two days ago.

He was joking he'd stand here with a stupid sign with my name on it.

That's Marco.

He doesn't just not show up.

I know.

I know he doesn't.

So?

He's not coming.

He can't come.

What does that mean, he can't come?

He was taken this morning.

The police came to our flat.

Around 6, maybe half past 6, I was still in bed.

The police?

Yes.

Danny, that's not funny.

Do I look like I'm joking?

Look at me.

Okay, okay, I'm sorry.

Just slow down.

What happened?

Did he get into a fight?

Did he do something stupid?

I don't think so.

I really don't think so.

But they took him out in front of me, and they took his laptop, and they took papers from his desk.

They were in our flat for maybe two hours.

Every drawer.

My room, too.

That's a mistake.

It has to be.

Marco works in a call center.

He pays his rent.

He sends money to his mother in the province.

He's the most boring person I met in six months of traveling.

He goes to bed at ten.

I know what Marco is.

Then what are they saying?

What did they tell you?

Almost nothing.

Nobody tells me anything.

I'm not family.

I'm not a lawyer.

I just stood in the corner with my hands up while they put his laptop in a plastic bag.

But I heard them talking to each other.

Something about accounts.

Something about people paying for work that doesn't exist online.

And his name is on it.

His name is on what?

I don't know exactly.

That's the truth.

I heard the word estafa and I heard the word scam and then they told me to be quiet.

Right.

Okay.

I'm going there.

Right now.

Where is he?

Which station?

Marco was supposed to wait for me in the arrivals hall.

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

Anna, no. Not tonight.

Why not?

I'm not going to sit in a hostel and look at my phone.

I flew here to see him.

If he's in a cell somewhere, I want to see him.

Because at 9 at night, you'll get a locked door and a guard who tells you to come back tomorrow.

That the best case The worst case you a foreigner with no lawyer no reason to be there shouting in a police station and somebody decides you interesting I not going to shout Everybody says that before they shout So what, I do nothing?

You sleep.

And at 7 in the morning, I pick you up and we go together.

I'll wait with you.

All day if we have to.

You'll come with me?

I said I would.

I'm saying it now.

Even though you're scared?

I'm very scared.

That's why I'm sitting here sweating in an airport coffee shop instead of being at home.

They wrote down my name too, Ana.

My name.

I live in that flat.

My laptop is next to his on the same desk.

So yes, I'm scared.

And I'm still going to take you.

I'm sorry.

I didn't mean—I'm not trying to make this about me.

I know.

You're not.

You're the only person who called me.

He gave me your number in Hanoi months ago.

If anything happens in Manila, call Danny.

I thought it was a joke, like in case I lose my wallet.

Marco likes to be prepared.

He's like that.

Always has a plan for other people and never one for himself.

That's him exactly.

Look, there's a small place near the station.

Cheap rooms, they don't ask questions.

I'll drop you there now, you sleep, and I'll be outside at 7.

I haven't booked anything.

I was going to stay with Marco.

I know.

He told me.

He was going to give you his room and sleep on the sofa and complain about it for a week.

God, that idiot.

Yeah.

Okay, okay, fine.

Seven o'clock.

But Danny, one thing.

If he did something and you know about it, tell me now, not tomorrow.

Now.

I'd rather be angry tonight than stupid tomorrow.

He didn't do it.

I'm not saying he's a saint.

He's stubborn and he's bad with money.

But stealing from strangers on the internet?

He'd cry.

He cried at a video about a dog last month.

That's true.

He really did.

So tomorrow we go and we listen to what they actually say, and then we find him someone who knows the law, because I don't.

I have some money saved.

Not much, but some.

Let's not spend it in the dark.

Let's find out what we're paying for first.

Fine, but I want it said out loud.

I'm not leaving him in there, whatever this is.

Then we agree.

Come on, finish your coffee, I'll get the car.

And Anna, don't talk to anyone at the station tomorrow before I get there.

Not the guard, not the man at the desk.

Nobody.

You think I'll say something stupid?

I think you'll say something honest.

In this building, that's the same thing.

Then I'll keep my mouth shut and let you do the talking.

That's the first sensible thing anybody said all day.

The next morning, Danny was outside the cheap rooms at 7.

exactly as he promised, with two cups of coffee and a face that had not slept.

We drove to the police station in silence, past jeepneys and wet markets, and people starting their day as if nothing had happened.

The station was hot and crowded, and we sat on a plastic bench for hours.

Danny did the talking, like he said he would.

I kept my mouth shut and watched the clock and the guards and the door that never opened.

Around lunchtime, a clerk finally told us something.

Marco was being held temporarily, and the case was about online fraud, people paying for work that did not exist.

His name was on the papers.

I asked what that meant, and the clerk shrugged and said the investigation was ongoing.

Danny put a hand on my arm before I could say anything honest.

We waited more.

Late in the afternoon, a different officer called us over and said we could have a short visit.

Twenty minutes, maybe less.

I felt my stomach drop.

I had been waiting all day to hear something.

And now that I had it, I was scared of what Marco would look like.

Danny squeezed my shoulder and said he would be right outside.

A guard led me down a corridor to the visitation room.

I took a breath and walked in.

Margo?

Hey, it's me.

It's Anna.

You came.

You actually came.

Of course I came.

I've been downstairs since 10 this morning, sitting on a plastic bench watching a door.

Sit down.

Sit.

God, look at you.

Have you slept at all Maybe two hours The floor is concrete and the light never goes off and there are nine of us in that room Anna I sorry about the airport I'm so sorry.

You must have stood there like...

I stood there for 40 minutes with a bottle of water in my hand, waiting for a stupid sign with my name on it.

But that's not important now.

Danny told me what he saw.

Police in the flat at half past six, laptop in a plastic bag, papers off your desk.

Danny spoke to you?

He came to the airport.

He was sweating through his shirt.

He couldn't sit still.

He said they searched his room too and took his laptop and his phone.

They did.

His room, my room, the kitchen, even the cupboard under the sink.

He has nothing to do with any of it, Anna.

Nothing.

I know.

He's outside right now, in the corridor, pretending to read a notice on the wall so the guard thinks he's nobody.

He told me not to say a single word to anyone in this building, so I've been sitting on my hands all day.

He's right.

Listen to Danny, not to me.

I'd rather listen to you.

Twenty minutes, that's what they gave us, and I don't know if we get more.

So talk.

What do they say you did?

Estafa.

Swindling.

They say I was part of a group taking money from people online.

Filipinos working abroad, mostly.

Seafarers, nurses in Dubai, people sending money home to their families.

They were promised jobs.

Placement fees, paperwork, a job waiting for them in Manila.

They paid.

There were no jobs.

And your name is in the middle of it.

My name is on the account.

My name is on the receipt forms.

There's one form with a signature that looks like mine.

I stared at the photocopy this morning for an hour and my hands were shaking.

Does it look like yours because it is yours?

No, Anna, no. It's close.

It's close enough that I'd have to look twice.

And I've been signing my name for 26 years.

Then how?

How does somebody put your name on an account?

Through work.

I'm on the phones eight hours a day.

Every agent has an ID, a login, an email with our surname on it.

There's a man on my team, Rico.

He's senior.

He's been there four years.

He trained me.

When his laptop died in June, he asked to borrow mine for a week.

I said yes.

Of course I said yes.

He was my trainer.

And you never got it back.

I got it back.

That's the thing.

It came back clean.

It worked fine.

I used it until Tuesday when the police took it.

But in those days, he had my machine, my login, my files.

And in July, he asked me to sign an endorsement form for a client.

Just one sheet.

He said the client needed it fast and the manager was already gone home.

And you signed it without reading it.

I signed it without reading it.

It was a Tuesday.

Everybody signs everything in that office.

I didn't even look at the second page, and the second page had my name typed at the bottom of a payment schedule.

Okay, okay.

One more question, and I want you to be straight with me, because I'd rather be angry now than stupid later.

Was there money in your account?

Yes, 4,000 pesos in May.

Rico said it was a reimbursement for my internet bill because I worked from home two weeks when the office Wi-Fi was down.

I believed him because my internet bill was about that.

And I spent it, Anna.

I didn't check.

I didn't ask again.

I just spent it on groceries and a new pair of shoes.

4,000 pesos.

About $70.

I know how it sounds.

It sounds like you, Marco.

That's the problem.

It sounds exactly like you.

I know.

I'm not going to sit here and tell you it's fine.

It's not fine.

But $70 and a signature you didn't read is not a scam.

Not the kind they're describing.

So what do we do?

I kept things.

That's why I need you.

What things?

Two weeks ago, I started to feel strange.

Rico asked me for my login again, and when I said no, he got quiet with me.

And then somebody in the office said there had been a complaint about one of our accounts.

So I printed everything.

The old group chat from the team, screenshots, the endorsement form, a copy of the contract with the client's real signature on it.

It's not my signature, Anna.

It's somebody else's, and it's in the same file.

Where is it Because they took everything from the flat Your laptop your papers your notebooks Not there I put it in a brown envelope and I put it in my locker at the gym behind my old running shoes because I was scared to keep it at home I thought I was being stupid I thought I was making a movie in my head.

Which gym?

Which locker?

Gold's, the one on the second floor of the mall across from the office.

Men's changing room, locker 14.

It's a padlock with a key.

Here.

Anna.

Take it.

Quick.

The guard is watching the clock, not us.

If he sees me take this.

He won't.

Put your hand flat on the table.

There.

Okay.

Okay.

I've got it.

It's in my fist.

God, my heart is going like a bird.

14.

Say it back to me.

Locker 14.

Gold's second floor.

Men's changing room behind the shoes.

I've got it.

And the lawyer.

That's the other thing.

My family already spoke to someone, a lawyer, before I was even moved here.

Attorney Lisa Salazar.

Her office is on Taft Avenue, two streets from the big church.

I don't have the number because my phone is evidence, but Dani can find her.

She has a page.

She has an office.

She'll be listed.

What do I tell her?

Tell her I'm here and I've said nothing.

Tell her there's an envelope.

Tell her about Rico and the borrowed laptop in the form.

And tell her I'm scared, Anna.

Tell her that, too.

Because it's the truth, and I'd rather she knew what she's walking into.

What does she cost?

I don't know.

My mother talked to her, so she's already spoken to my mother, and that means it's not nothing.

The first conversation was free, my mother said.

After that, I don't know.

I don't have money in there with me.

I don't even have a wallet.

I have some savings.

Not a lot.

Six months on night buses and cheap rooms.

So, you know, some.

I can't ask you for that.

You didn't ask.

But let's find out what it costs before I hand over anything.

Danny says the same.

Danny's a better friend than I deserve.

He's terrified, by the way.

He wants you to know that.

He said his name is written down somewhere too, and he's still going to the lawyer with me.

That's Danny.

He complains for an hour, and then he does the right thing.

Listen to me.

Tomorrow morning, I go to the gym, then the lawyer's office, and I don't stop until somebody with a desk and a stamp has heard the whole story.

But I need you to do something in here.

And it's the hardest one.

Don't talk.

Not to the other men.

Not to the officers who are nice to you.

Nobody.

If someone puts a paper in front of you, you read every line twice.

And you sign nothing.

What if they make me?

Then you say, I want my lawyer.

And you say it again.

Can you do that?

I can do that.

Say it for me.

I want my lawyer.

I want my lawyer.

Good.

That's it.

That's the whole job in here.

Anna, I keep thinking this is a mistake, and in a week somebody will say sorry, wrong man, and I'll walk out and we'll laugh about it at a bar.

And then I remember the signature on that form, and I remember how quiet Rico was when I said no to him, and I stopped laughing.

I'm not going to promise you it's a mistake because I don't know yet, but I flew here to see you, and I'm not getting back on a plane with you still in this building.

That's not me being brave.

That's just the fact of it.

You came for a holiday.

Beaches, old churches, cheap mangoes.

I know what I came for.

I'll get to it.

But the holiday can wait a week.

Anna, don't tell my mother yet.

Not until there's something real to tell her.

She'll sit in front of the church all day and she has a bad hip.

Okay.

Nothing to your mother yet.

And eat something, please.

You look like you've been on the bench since 10 in the morning.

I have.

Danny's been feeding me crackers out of a machine, so I'm basically a pigeon now.

That sounds like Danny.

The guard's standing up.

I think that's my 20 minutes.

Anna, thank you.

I know that's a small word for it.

Keep it.

You can owe me a proper one.

Locker 14.

I'll be back, Marco.

As soon as they let me in that door, I'll be back.

I'll be here.

Yeah, I know.

That's the problem.

New Dialogues and Stories Every Day, available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

Transcript in deze taal

Elke dag nieuwe dialogen en verhalen. Beschikbaar in 21 ondertiteltalen.

Je kunt al deze dialogen zin voor zin oefenen met de interactieve speler op onze website. Link in de beschrijving.

Ik landde in Manilla vanuit Hanoi op een hete, plakkerige avond met een rugzak, een goedkope simkaart en geen echt plan verder dan de stad zien en Marco ontmoeten.

Ik was 26, en tegen die tijd had ik Thailand, Vietnam, Japan en Korea al achter me.

Ik was gewend aan nachtbussen, plannen veranderen en erop vertrouwen dat het wel goed zou komen.

We hadden elkaar eerder in Azië ontmoet, en hij had beloofd me Manilla te laten zien.

Maar toen ik met mijn tas naar buiten kwam, was er geen Marco.

Ik liep langs de taxichauffeurs en de families met kartonnen borden, op zoek naar zijn gezicht.

Niets.

Ik keek op mijn telefoon.

Geen berichten.

Ik belde hem één keer, twee keer, drie keer.

Het ging maar over en toen naar de voicemail.

Ik zei tegen mezelf dat hij gewoon laat was.

Het verkeer in Manilla was berucht, en misschien was zijn dienst uitgelopen.

Ik ging zitten in een klein koffietentje bij de uitgang en kocht een flesje water.

Mijn goede humeur was er nog steeds, maar er zat nu een klein barstje in.

Ik zocht Danny's nummer, degene die Marco me had gegeven voor het geval er problemen waren.

Danny nam snel op.

Hij klonk verrast om van me te horen, en toen vreemd, maar hij zei dat hij naar de luchthaven zou komen.

Ik bestelde een koffie en wachtte.

Anna? Anna, hier.

Danny, godzijdank.

Ik heb al 40 minuten naar die deur zitten kijken.

Sorry, het verkeer op EDSA, dat wil je niet weten.

Ik ben zo snel gekomen als ik kon.

Het is goed.

Ga zitten.

Wil je een koffie?

Iets kouds?

Je ziet eruit alsof je elk moment flauw kunt vallen.

Nee, nee.

Ik kan niets drinken.

Dank je.

Oké, dus waar is hij?

Is Marco ziek?

Is er iets gebeurd op het werk?

Anna.

Want hij stuurde me twee dagen geleden een foto van deze hal.

Hij maakte een grapje dat hij hier zou staan met een stom bord met mijn naam erop.

Dat is Marco. Hij komt niet zomaar niet opdagen.

Ik weet het. Ik weet dat hij dat niet doet.

Dus?

Hij komt niet. Hij kan niet komen.

Wat betekent dat, hij kan niet komen?

Hij is vanochtend meegenomen. De politie kwam naar ons appartement.

Rond 6, misschien half 7, ik lag nog in bed.

De politie?

Ja.

Danny, dat is niet grappig.

Zie ik eruit alsof ik een grapje maak? Kijk naar me.

Oké, oké, het spijt me. Doe gewoon rustig aan.

Wat is er gebeurd? Heeft hij gevochten? Heeft hij iets stoms gedaan?

Ik denk het niet. Ik denk het echt niet.

Maar ze hebben hem voor mijn ogen meegenomen, en ze hebben zijn laptop meegenomen, en ze hebben papieren van zijn bureau meegenomen.

Ze waren ongeveer twee uur in ons appartement.

Elke la. Mijn kamer ook.

Dat is een vergissing. Dat moet wel.

Marco werkt in een callcenter. Hij betaalt zijn huur. Hij stuurt geld naar zijn moeder in de provincie.

Hij is de saaiste persoon die ik in zes maanden reizen heb ontmoet.

Hij gaat om tien uur naar bed.

Ik weet wat Marco is.

Wat zeggen ze dan? Wat hebben ze je verteld?

Bijna niets. Niemand vertelt me iets.

Ik ben geen familie. Ik ben geen advocaat.

Ik stond gewoon in de hoek met mijn handen omhoog terwijl ze zijn laptop in een plastic zak stopten.

Maar ik hoorde ze met elkaar praten.

Iets over rekeningen.

Iets over mensen die betalen voor werk dat niet online bestaat.

En zijn naam staat erop.

Zijn naam staat waarop?

Ik weet niet precies. Dat is de waarheid.

Ik hoorde het woord estafa en ik hoorde het woord scam en toen zeiden ze dat ik stil moest zijn.

Juist. Oké. Ik ga erheen. Nu meteen. Waar is hij? Welk bureau?

Marco zou op me wachten in de aankomsthal.

Elke dag nieuwe dialogen en verhalen. Beschikbaar in 21 ondertiteltalen.

Je kunt al deze dialogen zin voor zin oefenen met de interactieve speler op onze website.

Link in de beschrijving.

Anna, nee. Niet vanavond.

Waarom niet? Ik ga niet in een hostel zitten en naar mijn telefoon kijken. Ik ben hierheen gevlogen om hem te zien.

Als hij ergens in een cel zit, wil ik hem zien.

Omdat je om 9 uur 's avonds een gesloten deur krijgt en een bewaker die zegt dat je morgen moet terugkomen.

Dat is het beste geval. Het slechtste geval: jij, een buitenlander zonder advocaat, zonder reden om daar te zijn, schreeuwend in een politiebureau, en iemand besluit dat je interessant bent. Ik ga niet schreeuwen. Iedereen zegt dat voordat ze schreeuwen.

Dus wat, ik doe niets?

Je slaapt.

En om 7 uur 's ochtends haal ik je op en gaan we samen.

Ik wacht met je.

De hele dag als het moet.

Je gaat met me mee?

Ik zei dat ik het zou doen.

Ik zeg het nu.

Ook al ben je bang?

Ik ben heel bang.

Daarom zit ik hier te zweten in een koffietentje op de luchthaven in plaats van thuis te zijn.

Ze hebben mijn naam ook opgeschreven, Ana.

Mijn naam.

Ik woon in dat appartement.

Mijn laptop staat naast de zijne op hetzelfde bureau.

Dus ja, ik ben bang.

En ik breng je nog steeds.

Het spijt me.

Ik bedoelde niet—ik probeer dit niet over mezelf te maken.

Ik weet het.

Dat doe je niet.

Je bent de enige persoon die me heeft gebeld.

Hij gaf me je nummer maanden geleden in Hanoi.

Als er iets gebeurt in Manilla, bel Danny.

Ik dacht dat het een grapje was, zoals voor het geval ik mijn portemonnee verlies.

Marco is graag voorbereid.

Zo is hij.

Altijd een plan voor andere mensen en nooit een voor zichzelf.

Dat is precies hem.

Kijk, er is een klein plekje bij het station.

Goedkope kamers, ze stellen geen vragen.

Ik breng je er nu heen, jij slaapt, en ik sta om 7 uur buiten.

Ik heb niets geboekt.

Ik zou bij Marco blijven.

Ik weet het.

Hij heeft het me verteld.

Hij zou je zijn kamer geven en op de bank slapen en er een week over klagen.

God, die idioot.

Ja.

Oké, oké, prima.

Zeven uur.

Maar Danny, één ding.

Als hij iets heeft gedaan en jij weet ervan, vertel het me nu, niet morgen.

Nu.

Ik ben liever boos vanavond dan stom morgen.

Hij heeft het niet gedaan.

Ik zeg niet dat hij een heilige is.

Hij is koppig en hij is slecht met geld.

Maar stelen van vreemden op het internet?

Hij zou huilen.

Hij huilde vorige maand om een video over een hond.

Dat is waar. Hij deed het echt.

Dus morgen gaan we en luisteren we naar wat ze echt zeggen,

en dan zoeken we iemand voor hem die de wet kent, want ik niet.

Ik heb wat geld gespaard. Niet veel, maar wat.

Laten we het niet in het donker uitgeven. Laten we eerst uitzoeken waarvoor we betalen.

Prima, maar ik wil het hardop gezegd hebben. Ik laat hem daar niet achter, wat dit ook is.

Dan zijn we het eens.

Kom, drink je koffie op, ik haal de auto.

En Anna, praat morgen met niemand op het bureau voordat ik er ben.

Niet met de bewaker, niet met de man aan de balie.

Niemand.

Denk je dat ik iets stoms zal zeggen?

Ik denk dat je iets eerlijks zult zeggen.

In dit gebouw is dat hetzelfde.

Dan houd ik mijn mond en laat jou praten.

Dat is het eerste verstandige dat iemand vandaag heeft gezegd.

De volgende ochtend stond Danny om 7 uur buiten de goedkope kamers.

precies zoals hij had beloofd, met twee bekers koffie en een gezicht dat niet had geslapen.

We reden in stilte naar het politiebureau, langs jeepneys en natte markten,

en mensen die hun dag begonnen alsof er niets was gebeurd.

Het bureau was heet en druk, en we zaten uren op een plastic bank.

Danny deed het praten, zoals hij had gezegd.

Ik hield mijn mond en keek naar de klok en de bewakers en de deur die nooit openging.

Rond lunchtijd vertelde een klerk ons eindelijk iets.

Marco werd tijdelijk vastgehouden, en de zaak ging over online fraude,

mensen die betalen voor werk dat niet bestond.

Zijn naam stond op de papieren.

Ik vroeg wat dat betekende, en de klerk haalde zijn schouders op en zei dat het onderzoek gaande was.

Danny legde een hand op mijn arm voordat ik iets eerlijks kon zeggen.

We wachtten meer.

Laat in de middag riep een andere agent ons en zei dat we een kort bezoek mochten hebben.

Twintig minuten, misschien minder.

Ik voelde mijn maag omdraaien.

Ik had de hele dag gewacht om iets te horen.

En nu ik het had, was ik bang voor hoe Marco eruit zou zien.

Danny kneep in mijn schouder en zei dat hij buiten zou zijn.

Een bewaker leidde me door een gang naar de bezoekersruimte.

Ik haalde adem en liep naar binnen.

Margo?

Hé, ik ben het.

Het is Anna.

Je bent gekomen.

Je bent echt gekomen.

Natuurlijk ben ik gekomen.

Ik ben sinds 10 uur vanochtend beneden, zittend op een plastic bank naar een deur te kijken.

Ga zitten.

Zit.

God, kijk naar je.

Heb je überhaupt geslapen? Misschien twee uur. De vloer is beton en het licht gaat nooit uit en we zijn met zijn negenen in die kamer. Anna, het spijt me van de luchthaven.

Het spijt me zo.

Je moet daar hebben gestaan als...

Ik stond daar 40 minuten met een flesje water in mijn hand, te wachten op een stom bord met mijn naam erop.

Maar dat is nu niet belangrijk.

Danny vertelde me wat hij zag.

Politie in het appartement om half 7, laptop in een plastic zak, papieren van je bureau.

Danny heeft met je gesproken?

Hij kwam naar de luchthaven. Hij zweette door zijn shirt heen. Hij kon niet stilzitten.

Hij zei dat ze zijn kamer ook hebben doorzocht en zijn laptop en zijn telefoon hebben meegenomen.

Dat hebben ze gedaan. Zijn kamer, mijn kamer, de keuken, zelfs het kastje onder de gootsteen.

Hij heeft er niets mee te maken, Anna. Niets.

Ik weet het. Hij is nu buiten, in de gang, doet alsof hij een mededeling aan de muur leest zodat de bewaker denkt dat hij niemand is.

Hij zei dat ik geen woord tegen iemand in dit gebouw mocht zeggen, dus ik heb de hele dag op mijn handen gezeten.

Hij heeft gelijk. Luister naar Danny, niet naar mij.

Ik luister liever naar jou. Twintig minuten, dat hebben ze ons gegeven, en ik weet niet of we meer krijgen. Dus praat. Wat zeggen ze dat je hebt gedaan?

Estafa. Oplichting.

Ze zeggen dat ik deel uitmaakte van een groep die geld van mensen online afnam.

Vooral Filipijnen die in het buitenland werken.

Zeelieden, verpleegkundigen in Dubai, mensen die geld naar hun families sturen.

Hun werden banen beloofd.

Plaatsingskosten, papierwerk, een baan die op hen wachtte in Manilla.

Ze betaalden. Er waren geen banen.

En jouw naam staat er middenin.

Mijn naam staat op de rekening.

Mijn naam staat op de ontvangstformulieren.

Er is één formulier met een handtekening die op de mijne lijkt.

Ik staarde vanochtend een uur naar de fotokopie en mijn handen trilden.

Lijkt het op de jouwe omdat het de jouwe is?

Nee, Anna, nee. Het lijkt erop. Het lijkt er genoeg op dat ik twee keer zou moeten kijken.

En ik zet al 26 jaar mijn naam.

Hoe dan? Hoe zet iemand jouw naam op een rekening?

Via het werk. Ik zit acht uur per dag aan de telefoon.

Elke agent heeft een ID, een login, een e-mail met onze achternaam erin.

Er is een man in mijn team, Rico. Hij is senior. Hij zit er al vier jaar. Hij heeft me opgeleid.

Toen zijn laptop in juni kapotging, vroeg hij of hij de mijne een week mocht lenen. Ik zei ja. Natuurlijk zei ik ja. Hij was mijn trainer.

En je hebt hem nooit teruggekregen.

Ik kreeg hem terug. Dat is het juist. Hij kwam schoon terug. Hij werkte prima. Ik gebruikte hem tot dinsdag toen de politie hem meenam.

Maar in die dagen had hij mijn machine, mijn login, mijn bestanden.

En in juli vroeg hij me een endorsementsformulier voor een klant te ondertekenen.

Gewoon één vel.

Hij zei dat de klant het snel nodig had en de manager al naar huis was.

En je hebt het ondertekend zonder het te lezen.

Ik heb het ondertekend zonder het te lezen.

Het was een dinsdag.

In dat kantoor ondertekent iedereen alles.

Ik heb niet eens naar de tweede pagina gekeken,

en op de tweede pagina stond mijn naam getypt onderaan een betalingsschema.

Oké, oké.

Nog één vraag, en ik wil dat je eerlijk tegen me bent,

want ik ben liever nu boos dan later dom.

Stond er geld op je rekening?

Ja, 4.000 peso in mei.

Rico zei dat het een vergoeding was voor mijn internetrekening

omdat ik twee weken thuis had gewerkt toen de wifi op kantoor uitlag.

Ik geloofde hem omdat mijn internetrekening ongeveer zo hoog was.

En ik heb het uitgegeven, Anna.

Ik heb het niet gecontroleerd.

Ik heb niet opnieuw gevraagd.

Ik heb het gewoon uitgegeven aan boodschappen en een nieuw paar schoenen.

4.000 peso.

Ongeveer $70. Ik weet hoe het klinkt.

Het klinkt zoals jij, Marco. Dat is het probleem. Het klinkt precies zoals jij.

Ik weet het.

Ik ga hier niet zitten en je vertellen dat het goed is. Het is niet goed.

Maar $70 en een handtekening die je niet hebt gelezen is geen scam. Niet het soort dat zij beschrijven.

Dus wat doen we?

Ik heb dingen bewaard. Daarom heb ik jou nodig.

Wat voor dingen?

Twee weken geleden begon ik me vreemd te voelen.

Rico vroeg me weer om mijn login, en toen ik nee zei, werd hij stil tegen me.

En toen zei iemand op kantoor dat er een klacht was geweest over een van onze accounts.

Dus ik heb alles geprint.

De oude groepschat van het team, screenshots, het endossementsformulier,

een kopie van het contract met de echte handtekening van de cliënt erop.

Het is niet mijn handtekening, Anna.

Het is die van iemand anders, en het zit in hetzelfde dossier.

Waar is het? Want ze hebben alles uit het appartement meegenomen. Je laptop, je papieren, je notitieboekjes. Niet daar. Ik heb het in een bruine envelop gedaan en in mijn kluisje in de sportschool gelegd, achter mijn oude hardloopschoenen, omdat ik bang was om het thuis te bewaren. Ik dacht dat ik dom bezig was.

Ik dacht dat ik een film in mijn hoofd aan het maken was.

Welke sportschool?

Welk kluisje?

Gold's, die op de tweede verdieping van het winkelcentrum tegenover het kantoor.

Herenkleedkamer, kluisje 14.

Het is een hangslot met een sleutel.

Hier.

Anna.

Pak het.

Snel.

De bewaker kijkt naar de klok, niet naar ons.

Als hij ziet dat ik dit aanneem.

Dat doet hij niet.

Leg je hand plat op de tafel.

Zo.

Oké.

Oké.

Ik heb het.

Het zit in mijn vuist.

God, mijn hart gaat tekeer als een vogel.

14.

Zeg het tegen me terug.

Kluisje 14.

Gold's tweede verdieping.

Herenkleedkamer achter de schoenen.

Ik heb het.

En de advocaat.

Dat is het andere.

Mijn familie heeft al met iemand gesproken, een advocaat, nog voordat ik hierheen werd gebracht.

Advocaat Lisa Salazar.

Haar kantoor is aan Taft Avenue, twee straten van de grote kerk.

Ik heb het nummer niet omdat mijn telefoon bewijs is, maar Dani kan haar vinden.

Ze heeft een pagina.

Ze heeft een kantoor.

Ze staat vast in het telefoonboek.

Wat zeg ik tegen haar?

Zeg haar dat ik hier ben en dat ik niets heb gezegd.

Zeg haar dat er een envelop is.

Vertel haar over Rico en de geleende laptop op het formulier.

En zeg haar dat ik bang ben, Anna.

Zeg haar dat ook.

Want het is de waarheid, en ik wil liever dat ze weet waar ze aan begint.

Wat kost ze?

Ik weet het niet.

Mijn moeder heeft met haar gesproken, dus ze heeft al met mijn moeder gesproken, en dat betekent dat het niet niets is.

Het eerste gesprek was gratis, zei mijn moeder.

Daarna weet ik het niet.

Ik heb daar geen geld bij me.

Ik heb niet eens een portemonnee.

Ik heb wat spaargeld.

Niet veel.

Zes maanden nachtbussen en goedkope kamers.

Dus, je weet wel, wat.

Ik kan je dat niet vragen.

Je hebt het niet gevraagd.

Maar laten we eerst uitzoeken wat het kost voordat ik iets overhandig.

Danny zegt hetzelfde.

Danny is een betere vriend dan ik verdien.

Hij is doodsbang, trouwens.

Hij wil dat je dat weet.

Hij zei dat zijn naam ook ergens staat opgeschreven, en hij gaat nog steeds met me mee naar de advocaat.

Dat is Danny.

Hij klaagt een uur lang, en dan doet hij het juiste.

Luister naar me.

Morgenochtend ga ik naar de sportschool, dan naar het kantoor van de advocaat,

en ik stop niet tot iemand met een bureau en een stempel het hele verhaal heeft gehoord.

Maar ik wil dat je hier iets doet.

En het is het moeilijkste.

Praat niet.

Niet tegen de andere mannen.

Niet tegen de agenten die aardig tegen je zijn.

Niemand.

Als iemand een papier voor je neerlegt, lees je elke regel twee keer.

En je ondertekent niets.

Wat als ze me dwingen?

Dan zeg je: ik wil mijn advocaat.

En je zegt het opnieuw.

Kun je dat doen?

Dat kan ik doen.

Zeg het voor me.

Ik wil mijn advocaat.

Ik wil mijn advocaat.

Goed.

Dat is het.

Dat is het hele werk hier binnen.

Anna, ik blijf denken dat dit een vergissing is, en dat iemand over een week sorry zegt, verkeerde man,

en dat ik naar buiten loop en we erom lachen in een bar.

En dan herinner ik me de handtekening op dat formulier,

en ik herinner me hoe stil Rico was toen ik nee tegen hem zei, en dan stop ik met lachen.

Ik ga je niet beloven dat het een vergissing is, want dat weet ik nog niet,

maar ik ben hierheen gevlogen om jou te zien, en ik stap niet weer in een vliegtuig terwijl jij nog in dit gebouw zit.

Dat is niet ik die dapper ben. Dat is gewoon een feit.

Je kwam voor vakantie. Stranden, oude kerken, goedkope mango's.

Ik weet waarvoor ik kwam. Ik kom er wel aan toe. Maar de vakantie kan een week wachten.

Anna, zeg het nog niet tegen mijn moeder. Niet tot er iets echts te vertellen is.

Ze zit de hele dag voor de kerk en ze heeft een slechte heup.

Oké. Nog niets tegen je moeder.

En eet iets, alsjeblieft. Je ziet eruit alsof je sinds tien uur vanochtend op de bank hebt gezeten.

Dat heb ik ook. Danny voert me crackers uit een automaat, dus ik ben nu basically een duif.

Dat klinkt als Danny.

De bewaker staat op. Ik denk dat mijn 20 minuten om zijn.

Anna, dank je. Ik weet dat dat een klein woord is ervoor.

Hou het. Je kunt me een fatsoenlijk woord schuldig zijn. Kluisje 14. Ik kom terug, Marco.

Zodra ze me door die deur laten, kom ik terug.

Ik zal hier zijn.

Ja, ik weet het. Dat is het probleem.

Elke dag nieuwe dialogen en verhalen, beschikbaar in 21 ondertiteltalen.

Je kunt al deze dialogen zin voor zin oefenen met de interactieve speler op

onze website.

Link in de beschrijving.