Rozmowa o pracę w Dubaju po angielsku: warunki i paszport

Transkrypt angielski

Addis Ababa Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much, just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home, watching how I move.

Their faces in my eyes They flicker in the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor Good morning, I was told to come before noon My name is Sela Mawit.

Come in, come in.

Don't stand in the door.

So you are the girl from Ethiopia.

How old are you?

Twenty-one.

Twenty-one.

And you have worked in a house before?

In my country, I worked in a shoe factory.

But I can clean, I can cook, I can wash.

I learned fast.

Everyone says that.

Let me tell you the conditions, and then you tell me yes or no. There is no negotiating after.

900 dirhams a month.

You live here.

You eat here.

Your room is here.

900.

The work is from 6 in the morning to 6 in the evening, sometimes longer if there are guests, one day off in the week.

And I don't want to hear about your cousins, your friends, your problems.

My house is quiet.

Yes, madam.

About the money.

The first salary comes after three months.

That is the trial period.

After that, every month, on time.

I am a serious woman.

I pay my people.

Three months without salary?

Madam, I have to send money home.

My mother...

Everyone has a mother.

Do you think you are the first girl who comes to my door?

I feed you, I give you a bed, and I wait three months to see if you are a worker or a lazy girl who cries.

That is fair.

And after the three months, the 900 is full?

Nothing is taken out?

Nothing is taken out.

Now, your papers.

Your visa is a tourist visa, yes?

Yes.

It ends in 10 days.

I know.

I saw it.

So we must do the residence visa quickly.

Before it ends, or you will be here illegally.

And I can't help a girl like that.

Give me your passport, and I will send it with the agent tomorrow morning.

You want to keep my passport?

For the visa.

It doesn't work with a photocopy, Habibti.

The passport goes to the office and it comes back with the stamp.

Two weeks, maybe three.

And if I need it before?

Why would you need it?

You will be here working.

Read this and sign.

It says the house rules.

No visitors, no telephone at the table, and no going out at night alone.

It is in Arabic, but it is not difficult.

I can't read Arabic.

Then I am reading it to you.

That is what I just did.

Sign at the bottom.

Madam, one thing.

If I give my passport, I have nothing in my hand.

You have a bed, a plate, and a job.

That is more than you had this morning.

In ten days, your visa is finished.

Then what?

You go back to Ethiopia with nothing, or you stay here in my house, and in three months, you send your mother money.

Choose.

And the passport comes back to me after the stamp?

It comes back Everything comes back in this house if the girl is honest Are you honest Yes Then we understand each other Sign here and here Okay Your passport It in my bag I have it Give it to me Good Now go and wash your hands The kitchen is at the back.

There is laundry from yesterday.

Welcome to the house, Salamowit.

Four months passed in the villa in Al-Bersha.

Salamowit woke at five, started work at six, and finished at eight in the evening.

She slept in a small room beside the laundry where the machines hummed through the wall.

She washed clothes for the family, cooked rice and stew, cleaned bathrooms, and carried shopping from the car.

Her salary came on time once, then late, then only in part.

Madame Fatima always had a reason—the bank, the agent, the visa papers.

At home in Addis, her mother called about the sister's school fees and their grandmother's medicine.

Selamowit could not say no. She borrowed from Messeret and sent three hundred dirhams when she could, then borrowed again.

Davit began coming to the villa for business with Madame Fatima.

He was quiet and well-dressed, and he watched Selamowit more than the other men did.

He asked her name and where she was from.

She answered shortly, but she remembered his calm voice.

By the fifth month, she was tired enough to listen.

Sit down, Salamawit.

There is no hurry today.

It is your day off, yes?

One day.

Sunday.

Then we drink coffee and we talk like people, not like a worker and a businessman.

What will you have?

The cake with the pistachio is good here?

Just coffee, please.

Thank you.

You were thin.

In that villa, do they feed you?

They feed me.

But not enough and not on time.

Madam Fatima told me herself she pays her girls when the business pays.

That is not a salary.

That is a game.

And you were the one losing.

I don't want to talk about her house.

Good.

Then we talk about you.

How old are you?

Twenty-one.

Twenty-one.

When I was twenty-one, I had nothing either.

I sold cloth from a box beside the road in Addis.

Now I have two shops and a warehouse in Karama.

Do you know how I did it?

You worked hard.

I worked hard, yes, but also when somebody opened a door for me, I walked through it.

That is what I want to say to you today.

There is a door.

What door?

I know you have no money.

Everybody in that house knows.

Your mother calls.

You cry afterwards.

then you borrow from the girl in Deira, and your visa is finished or something is wrong with it.

Am I right?

How do you know about my visa?

Fatima tells me everything when she wants a better price on my cloth.

Don't look at me like that.

Dubai is a small city.

So, what door?

I will pay what you owe.

Not to Fatima, to your friend, and to anyone else.

I will make you a real work visa in my company.

Two years.

I will rent a flat in Alnida.

One bedroom, a kitchen, a window that opens.

You will not wash another woman's clothes.

And what do I do for this?

Clean your shops?

Sell your cloth?

I come and live with me.

Live with you?

I have a wife in Addis.

She knows how I live here.

It is allowed for us.

A second wife, a flat, a paper that says you are legal.

Many men do it.

You would be safe, and I am not a man who shouts.

And if I say no?

Then you say no. I don't take things from people.

I told you, I am offering a door.

You look through it, or you don't.

You want to buy me.

I want to help a girl who is alone, and I am honest about what I want.

That is more than most men will give you.

Look at your hands.

You are twenty-one, and your hands are like my mother's.

You don't know me.

I know enough.

I know you send money home and keep nothing.

I know you sit in the back of the bus and count the buildings.

You don't have to answer me today.

Think Drink your coffee Nobody has ever said anything like this to me Because nobody looked A pretty girl always finds someone to help her But she must choose well.

That is all.

Choose well.

I have to go back before it gets dark.

She counts the hours.

Take this for the taxi.

No, take it.

It is nothing.

Thank you.

Donlit, everything I have, my papers, everything, is in her drawer.

Do you understand what I'm saying?

I understand.

I'll think.

I promise I'll think.

Madam Fatima, I need to talk to you.

It is important.

Not now.

I have guests in the salon.

The coffee is cold.

Make new coffee.

The coffee can wait.

I want my passport and my salary.

Four months.

You did not pay me for four months.

Lower your voice in my house.

I am not shouting.

I am asking.

My passport, please.

Your passport is with the agent.

For the visa, you know this.

I gave it to you five months ago.

The visa is done.

I have the card in my bag.

So the passport is not with any agent.

It is in your drawer, the top one, on the left, under the bank papers.

You went into my drawer?

I clean that room every day.

I never opened it, but I know where you keep things.

Everyone in this house knows.

Careful.

You are a maid in my house, not my sister.

I gave you a bed.

I gave you food.

You eat from my kitchen.

I am a maid, yes.

I cook, I clean, I wash, twelve hours every day.

I sleep next to the laundry.

I am not your sister.

but I am not your thing either.

You want to leave?

Fine, go.

But if you leave without one month's notice, I will report you.

Run away.

The police will find you.

They will stop your visa.

You will not work in Dubai again, not in any house, not in any shop.

You will report me?

And what will you tell them about the passport in your drawer, about the salary you did not pay?

I have the paper you gave me.

I have the dates.

That paper says nothing.

It is in Arabic.

You cannot even read it.

I cannot read it, but I can call the MOHRE line.

I can say, Madam Fatima has my passport in her drawer.

I can say, she pays me 900 dirhams for 12 hours.

I can say, four months, no money.

They listen to that.

They have people who listen.

You would do that.

I do not want to.

I want my passport and my money, and I will go.

Quiet.

No police.

No M-O-H-R-E.

Just go.

You think you are smart.

No. I think I am tired.

I have two sisters in Addis.

My mother is sick with worry.

I send them money when I have it.

I have nothing now, so I need what is mine.

You are a small girl from Mercado.

Who will believe you?

Maybe nobody, but I can try.

And if they come, they will look in the drawer.

They will look at the other passports.

I think there are other passports.

Wait here.

Don't move.

Here, your passport.

And this, 1,500 deer hams.

That is all I have for you.

Take it and be out of my house by morning, before the driver comes.

This is not four months.

That's what you get.

Take it or leave it.

And do not come back, do not call.

If anyone asks, you left on your own.

I understand.

Good.

Now get out of my kitchen.

By dawn, Selama Witt was back in Daira, climbing the narrow stairs above the shop with her bag in one hand, and her passport in the other.

Messeret opened the door without a word took the bag and put tea on the small stove The 1 dirhams would keep Selamawit for three weeks if she was careful and she counted them twice before she sat down Then she called her mother and said, Everything is fine, Mama.

The work is good.

I will send something soon.

She could not tell the truth, not yet.

When the call ended, she sat on the edge of the bed with the phone in her lap.

Two numbers shone on the screen, Daweets and the labor offices.

She looked at them for a long time and said quietly, I have to do something.

Addis Ababa raised me.

Dusty streets and injera.

Dubai was the next hard lesson.

All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty promises I kept going For the little girls back home Watching how I move Their faces in my mind Flickle in the desert heat I made it through, I found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty bronzes I kept going For the little girls back home Watching how I move Their faces in my eyes A flicker in the desert heat I made it through, I found, I found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty bronzes I kept going For the little girls back home Watching how I move The faces in my eyes The flicker In the desert heat I made it through I found my, found my footing On the polished marble floor

Transkrypt w tym języku

Addis Abeba

Addis Abeba mnie wychowała

Zakurzone ulice i injera

Dubaj był następną trudną lekcją

Same szklane wieże i zimna gotówka

Przyjechałam, próbując podnieść moje siostry

Niosąc ich nadzieje w mojej znoszonej torbie

Ale nikt mi wiele nie podał, tylko zamknięte drzwi i puste obietnice.

Szłam dalej dla małych dziewczynek w domu, patrzących, jak się poruszam.

Ich twarze w moich oczach

Migoczą w pustynnym upale

Przetrwałam, znalazłam moje, znalazłam moje oparcie

Na wypolerowanej marmurowej podłodze

Dzień dobry, kazano mi przyjść przed południem

Nazywam się Sela Mawit.

Wejdź, wejdź. Nie stój w drzwiach.

Więc jesteś tą dziewczyną z Etiopii. Ile masz lat?

Dwadzieścia jeden.

Dwadzieścia jeden. A pracowałaś już wcześniej w domu?

W moim kraju pracowałam w fabryce butów.

Ale umiem sprzątać, umiem gotować, umiem prać. Uczyłam się szybko.

Wszyscy tak mówią.

Pozwól, że powiem ci warunki, a potem powiesz mi tak albo nie.

Potem nie ma negocjacji.

900 dirhamów miesięcznie.

Mieszkasz tutaj.

Jesz tutaj.

Twój pokój jest tutaj.

900.

Praca jest od 6 rano do 6 wieczorem,

czasem dłużej, jeśli są goście,

jeden dzień wolnego w tygodniu.

I nie chcę słyszeć o twoich kuzynkach, twoich przyjaciołach, twoich problemach.

Mój dom jest cichy.

Tak, proszę pani.

Co do pieniędzy.

Pierwsza pensja przychodzi po trzech miesiącach.

To okres próbny.

Potem co miesiąc, na czas.

Jestem poważną kobietą.

Płacę moim ludziom.

Trzy miesiące bez pensji?

Proszę pani, muszę wysyłać pieniądze do domu.

Moja matka...

Każdy ma matkę.

Myślisz, że jesteś pierwszą dziewczyną, która przychodzi do moich drzwi?

Karmię cię, daję ci łóżko,

i czekam trzy miesiące, żeby zobaczyć, czy jesteś pracownicą, czy leniwą dziewczyną, która płacze.

To jest sprawiedliwe.

A po trzech miesiącach te 900 są pełne?

Nic nie jest potrącane?

Nic nie jest potrącane.

Teraz twoje papiery.

Twoja wiza jest wizą turystyczną, tak?

Tak.

Kończy się za 10 dni.

Wiem.

Widziałam.

Więc musimy szybko zrobić wizę pobytową.

Zanim się skończy, bo inaczej będziesz tu nielegalnie.

A ja nie mogę pomóc takiej dziewczynie.

Daj mi swój paszport, a wyślę go z agentem jutro rano.

Chce pani zatrzymać mój paszport?

Dla wizy.

To nie działa z fotokopią, Habibti.

Paszport idzie do biura i wraca ze stemplem.

Dwa tygodnie, może trzy.

A jeśli będę go potrzebować wcześniej?

Dlaczego miałabyś go potrzebować?

Będziesz tu pracować.

Przeczytaj to i podpisz.

Tu są zasady domu.

Bez gości, bez telefonu przy stole i bez wychodzenia w nocy samotnie.

To jest po arabsku, ale nie jest trudne.

Nie umiem czytać po arabsku.

Więc ci to czytam.

To właśnie zrobiłam. Podpisz na dole.

Proszę pani, jedno. Jeśli dam paszport, nie mam nic w ręku.

Masz łóżko, talerz i pracę. To więcej, niż miałaś dziś rano.

Za dziesięć dni twoja wiza się skończy. Co wtedy?

Wracasz do Etiopii z niczym albo zostajesz tutaj w moim domu,

a za trzy miesiące wyślesz matce pieniądze. Wybieraj.

A paszport wróci do mnie po stemplu?

Wróci. Wszystko wraca w tym domu, jeśli dziewczyna jest uczciwa. Jesteś uczciwa? Tak. To się rozumiemy. Podpisz tu i tu. Dobrze. Twój paszport. W mojej torbie. Mam go. Daj mi go. Dobrze. A teraz idź umyj ręce. Kuchnia jest z tyłu. Jest pranie z wczoraj. Witaj w domu, Salamowit. Minęły cztery miesiące w willi w Al-Bersha. Salamowit wstawała o piątej, zaczynała pracę o szóstej i kończyła o ósmej wieczorem.

z powrotem. Jest pranie z wczoraj. Witaj w domu, Salamowit. Cztery miesiące minęły w

willi w Al-Bersha. Salamowit budziła się o piątej, zaczynała pracę o szóstej, a kończyła o ósmej wieczorem.

Spała w małym pokoju obok pralni, gdzie maszyny buczały przez ścianę.

Prała ubrania dla rodziny, gotowała ryż i gulasz, czyściła łazienki i nosiła zakupy z samochodu.

Jej pensja przyszła na czas raz, potem późno, potem tylko częściowo. Madame Fatima zawsze miała powód — bank, agent, papiery wizowe. W domu w Addis jej matka dzwoniła o czesne siostry i lekarstwa dla babci. Selamowit nie mogła odmówić. Pożyczała od Messeret i wysyłała trzysta dirhamów, kiedy mogła, potem pożyczała znowu. Davit zaczął przychodzić do willi w interesach z Madame Fatimą. Był cichy i dobrze ubrany, i patrzył na Selamowit bardziej niż inni mężczyźni. Zapytał ją o imię i skąd jest. Odpowiedziała krótko, ale zapamiętała jego spokojny głos. W piątym miesiącu była dość zmęczona, żeby słuchać.

powód — bank, agent, papiery wizowe. W domu w Addis jej matka dzwoniła o

czesne siostry i lekarstwa dla ich babci. Selamowit nie mogła odmówić. Pożyczała

od Messeret i wysyłała trzysta dirhamów, kiedy mogła, potem pożyczała znowu. Davit zaczął przychodzić

do willi w interesach z Madame Fatimą. Był cichy i dobrze ubrany, i przyglądał się Selamowit

bardziej niż inni mężczyźni. Zapytał o jej imię i skąd pochodzi. Odpowiedziała krótko,

ale zapamiętała jego spokojny głos. Do piątego miesiąca była już wystarczająco zmęczona, by słuchać.

Usiądź, Salamawit. Dziś nie ma pośpiechu. To twój dzień wolny, tak?

Jeden dzień. Niedziela.

Więc wypijemy kawę i porozmawiamy jak ludzie, nie jak pracownica i biznesmen.

Co będziesz mieć? Ciasto z pistacjami jest tu dobre?

Tylko kawę, proszę. Dziękuję.

Byłaś chuda. W tej willi cię karmią?

Karmią mnie.

Ale nie dość i nie na czas.

Madame Fatima sama mi powiedziała, że płaci swoim dziewczynom, kiedy interes płaci.

To nie pensja. To gra. A ty byłaś tą, która przegrywała.

Nie chcę rozmawiać o jej domu.

Dobrze. To porozmawiajmy o tobie. Ile masz lat?

Dwadzieścia jeden.

Dwadzieścia jeden. Kiedy ja miałem dwadzieścia jeden, też nie miałem nic.

Sprzedawałem tkaniny ze skrzyni przy drodze w Addis.

Teraz mam dwa sklepy i magazyn w Karamie.

Wiesz, jak to zrobiłem?

Ciężko pracowałeś.

Ciężko pracowałem, tak, ale też kiedy ktoś otworzył mi drzwi, przeszedłem przez nie.

To właśnie chcę ci dziś powiedzieć.

Są drzwi.

Jakie drzwi?

Wiem, że nie masz pieniędzy.

Wszyscy w tym domu wiedzą.

Twoja matka dzwoni.

Potem płaczesz.

potem pożyczasz od dziewczyny w Deirze, a twoja wiza się skończyła albo coś z nią nie tak.

Mam rację?

Skąd wiesz o mojej wizie?

Fatima mówi mi wszystko, kiedy chce lepszej ceny na moje tkaniny.

Nie patrz tak na mnie. Dubaj to małe miasto.

Więc jakie drzwi?

Zapłacę, co jesteś winna. Nie Fatimie, twojej przyjaciółce i nikomu innemu.

Zrobię ci prawdziwą wizę pracowniczą w mojej firmie. Dwa lata.

Wynajmę mieszkanie w Alnidzie. Jedna sypialnia, kuchnia, okno, które się otwiera.

Nie będziesz prać ubrań innej kobiety.

A co ja za to robię? Sprzątam twoje sklepy? Sprzedaję twoje tkaniny?

Przyjdź i zamieszkaj ze mną.

Mieszkać z tobą?

Mam żonę w Addis. Ona wie, jak tu żyję.

To jest dla nas dozwolone. Druga żona, mieszkanie, papier, który mówi, że jesteś legalna.

Wielu mężczyzn tak robi.

Byłabyś bezpieczna, a ja nie jestem mężczyzną, który krzyczy.

A jeśli powiem nie?

To powiesz nie.

Nie zabieram rzeczy ludziom.

Mówiłem ci, oferuję drzwi.

Patrzysz przez nie albo nie.

Chcesz mnie kupić.

Chcę pomóc dziewczynie, która jest sama, i jestem szczery co do tego, czego chcę.

To więcej, niż większość mężczyzn ci da.

Spójrz na swoje ręce.

Masz dwadzieścia jeden lat, a twoje ręce są jak ręce mojej matki.

Nie znasz mnie.

Wiem dość.

Wiem, że wysyłasz pieniądze do domu i nic nie zatrzymujesz.

Wiem, że siedzisz z tyłu autobusu i liczysz budynki.

Nie musisz mi odpowiadać dziś.

Pomyśl. Wypij kawę. Nikt nigdy nie powiedział mi czegoś takiego, bo nikt nie patrzył. Ładna dziewczyna zawsze znajdzie kogoś, kto jej pomoże.

Ale musi dobrze wybrać.

To wszystko. Wybierz dobrze.

Muszę wrócić, zanim się ściemni.

Ona liczy godziny.

Weź to na taksówkę.

Nie, weź. To nic.

Dziękuję.

Donlit, wszystko, co mam, moje papiery, wszystko, jest w jej szufladzie.

Rozumiesz, co mówię?

Rozumiem.

Pomyślę. Obiecuję, że pomyślę.

Madame Fatima, muszę z panią porozmawiać. To ważne.

Nie teraz. Mam gości w salonie. Kawa jest zimna. Zrób nową kawę.

Kawa może poczekać. Chcę mój paszport i moją pensję. Cztery miesiące. Nie zapłaciła mi pani za cztery miesiące.

Ciszej w moim domu.

Nie krzyczę. Proszę. Mój paszport, proszę.

Twój paszport jest u agenta. Dla wizy, wiesz o tym.

Dałam go pani pięć miesięcy temu. Wiza jest zrobiona. Mam kartę w torbie.

Więc paszport nie jest u żadnego agenta. Jest w pani szufladzie, górnej, po lewej, pod papierami bankowymi.

Weszłaś do mojej szuflady?

Sprzątam ten pokój codziennie.

Nigdy jej nie otworzyłam, ale wiem, gdzie pani trzyma rzeczy.

Wszyscy w tym domu wiedzą.

Ostrożnie.

Jesteś pokojówką w moim domu, nie moją siostrą.

Dałam ci łóżko.

Dałam ci jedzenie.

Jesz z mojej kuchni.

Jestem pokojówką, tak.

Gotuję, sprzątam, piorę, dwanaście godzin każdego dnia.

Śpię obok pralni.

Nie jestem twoją siostrą.

ale nie jestem też twoją rzeczą.

Chcesz odejść? Dobrze, idź.

Ale jeśli odejdziesz bez miesięcznego wypowiedzenia,

zgłoszę cię. Uciekłaś.

Policja cię znajdzie.

Zatrzymają twoją wizę.

Nie będziesz już pracować w Dubaju,

w żadnym domu, w żadnym sklepie.

Zgłosi mnie pani?

A co pani im powie o paszporcie w swojej szufladzie,

o pensji, której pani nie zapłaciła?

Mam papier, który mi pani dała.

Mam daty.

Ten papier nic nie mówi.

Jest po arabsku.

Nawet nie umiesz go przeczytać.

Nie umiem go przeczytać, ale mogę zadzwonić na linię MOHRE.

Mogę powiedzieć, Madame Fatima ma mój paszport w swojej szufladzie.

Mogę powiedzieć, płaci mi 900 dirhamów za 12 godzin.

Mogę powiedzieć, cztery miesiące, żadnych pieniędzy.

Oni tego słuchają.

Mają ludzi, którzy słuchają.

Zrobiłabyś to.

Nie chcę.

Chcę mój paszport i moje pieniądze, i pójdę.

Cicho.

Bez policji.

Bez M-O-H-R-E.

Po prostu idź.

Myślisz, że jesteś mądra.

Nie.

Myślę, że jestem zmęczona.

Mam dwie siostry w Addis.

Moja matka jest chora z martwienia.

Wysyłam im pieniądze, kiedy mam.

Teraz nie mam nic, więc potrzebuję tego, co moje.

Jesteś małą dziewczynką z Mercado. Kto ci uwierzy?

Może nikt, ale mogę spróbować. A jeśli przyjdą, zajrzą do szuflady.

Zajrzą do innych paszportów. Myślę, że są inne paszporty.

Czekaj tutaj. Nie ruszaj się.

Proszę, twój paszport. A to, 1 500 dirhamów. To wszystko, co mam dla ciebie.

Weź to i wyjdź z mojego domu do rana, zanim przyjdzie kierowca.

To nie jest cztery miesiące.

To jest to, co dostajesz. Weź albo zostaw.

I nie wracaj, nie dzwoń.

Jeśli ktoś zapyta, odeszłaś sama.

Rozumiem.

Dobrze. A teraz wynoś się z mojej kuchni.

O świcie Selama Witt była z powrotem w Dairze,

wchodząc po wąskich schodach nad sklepem z torbą w jednej ręce,

a paszportem w drugiej.

Messeret otworzyła drzwi bez słowa, wzięła torbę i postawiła herbatę na małej kuchence. 1 dirhamów wystarczyłoby Selamawit na trzy tygodnie, jeśli byłaby ostrożna, i przeliczyła je dwa razy, zanim usiadła. Potem zadzwoniła do matki i powiedziała: „Wszystko dobrze, mamo. Praca jest dobra. Wkrótce coś wyślę.”

Nie mogła powiedzieć prawdy, jeszcze nie.

Kiedy rozmowa się skończyła, usiadła na skraju łóżka z telefonem na kolanach.

Dwa numery świeciły na ekranie,

Daweets i urzędy pracy.

Patrzyła na nie długo

i powiedziała cicho:

Muszę coś zrobić.

Addis Abeba mnie wychowała.

Zakurzone ulice i injera.

Zakurzone ulice i injera.

Dubaj był następną trudną lekcją.

Same szklane wieże i zimna gotówka

Przyjechałam, próbując podnieść moje siostry

Niosąc ich nadzieje w mojej znoszonej torbie

Ale nikt nie podał mi wiele

Tylko zamknięte drzwi i puste obietnice

Szłam dalej

Dla małych dziewczynek w domu

Patrzących, jak się poruszam

Ich twarze w mojej głowie

Migoczą w pustynnym upale

Przetrwałam, znalazłam grunt pod nogami

Na wypolerowanej marmurowej podłodze

Addis Abeba mnie wychowała

Zakurzone ulice i injera

Dubaj był następną trudną lekcją

Same szklane wieże i zimna gotówka

Przyjechałam, próbując podnieść moje siostry

Niosąc ich nadzieje w mojej znoszonej torbie

Ale nikt nie podał mi wiele

Tylko zamknięte drzwi i puste brązy

Szłam dalej

Dla małych dziewczynek w domu

Patrzących, jak się poruszam

Ich twarze w moich oczach

Migotanie w pustynnym upale

Przetrwałam, znalazłam, znalazłam grunt pod nogami

Na wypolerowanej marmurowej podłodze

Addis Abeba mnie wychowała

Zakurzone ulice i injera

Dubaj był następną trudną lekcją

Same szklane wieże i zimna gotówka

Przyjechałam, próbując podnieść moje siostry

Niosąc ich nadzieje w mojej znoszonej torbie

Ale nikt nie podał mi wiele

Tylko zamknięte drzwi i puste brązy

Szłam dalej

Dla małych dziewczynek w domu

Patrzących, jak się poruszam

Twarze w moich oczach

Migotanie

W pustynnym upale

Przetrwałam

Znalazłam swój, znalazłam grunt pod nogami

Na wypolerowanej marmurowej podłodze