Przyjaciel nie przyszedł na lotnisko — angielski w stresującej rozmowie

Transkrypt angielski

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

I landed in Manila from Hanoi on a hot, sticky evening with a backpack, a cheap SIM card, and no real plan beyond seeing the city and meeting Marco.

I was 26, and by then, Thailand, Vietnam, Japan, and Korea were already behind me.

I was used to night buses, changing plans, and trusting that things would work out.

We had met earlier in Asia, and he had promised to show me Manila.

But when I came out with my bag, there was no Marco.

I walked past the taxi drivers and the families with cardboard signs, looking for his face.

Nothing.

I checked my phone.

No messages.

I called him once, twice, three times.

It rang and rang, then went to voicemail.

I told myself he was just late.

Traffic in Manila was famous, and maybe his shift had run over.

I sat down in a small coffee shop near the exit and bought a bottle of water.

My good mood was still there, but it had a small crack in it now.

I found Danny's number, the one Marco had given me in case of trouble.

Danny answered quickly.

He sounded surprised to hear from me, and then strange, but he said he would come to the airport.

I ordered a coffee and waited.

Anna?

Anna over here.

Danny, thank God.

I've been watching that door for 40 minutes.

Sorry, the traffic on EDSA, you don't want to know.

I came as fast as I could.

It's fine.

Sit down.

Do you want a coffee?

Something cold?

You look like you're about to pass out.

No, no. I can't drink anything.

Thank you.

Okay, so where is he?

Is Marco sick?

Did something happen at work?

Anna.

Because he sent me a photo of this hall two days ago.

He was joking he'd stand here with a stupid sign with my name on it.

That's Marco.

He doesn't just not show up.

I know.

I know he doesn't.

So?

He's not coming.

He can't come.

What does that mean, he can't come?

He was taken this morning.

The police came to our flat.

Around 6, maybe half past 6, I was still in bed.

The police?

Yes.

Danny, that's not funny.

Do I look like I'm joking?

Look at me.

Okay, okay, I'm sorry.

Just slow down.

What happened?

Did he get into a fight?

Did he do something stupid?

I don't think so.

I really don't think so.

But they took him out in front of me, and they took his laptop, and they took papers from his desk.

They were in our flat for maybe two hours.

Every drawer.

My room, too.

That's a mistake.

It has to be.

Marco works in a call center.

He pays his rent.

He sends money to his mother in the province.

He's the most boring person I met in six months of traveling.

He goes to bed at ten.

I know what Marco is.

Then what are they saying?

What did they tell you?

Almost nothing.

Nobody tells me anything.

I'm not family.

I'm not a lawyer.

I just stood in the corner with my hands up while they put his laptop in a plastic bag.

But I heard them talking to each other.

Something about accounts.

Something about people paying for work that doesn't exist online.

And his name is on it.

His name is on what?

I don't know exactly.

That's the truth.

I heard the word estafa and I heard the word scam and then they told me to be quiet.

Right.

Okay.

I'm going there.

Right now.

Where is he?

Which station?

Marco was supposed to wait for me in the arrivals hall.

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

Anna, no. Not tonight.

Why not?

I'm not going to sit in a hostel and look at my phone.

I flew here to see him.

If he's in a cell somewhere, I want to see him.

Because at 9 at night, you'll get a locked door and a guard who tells you to come back tomorrow.

That the best case The worst case you a foreigner with no lawyer no reason to be there shouting in a police station and somebody decides you interesting I not going to shout Everybody says that before they shout So what, I do nothing?

You sleep.

And at 7 in the morning, I pick you up and we go together.

I'll wait with you.

All day if we have to.

You'll come with me?

I said I would.

I'm saying it now.

Even though you're scared?

I'm very scared.

That's why I'm sitting here sweating in an airport coffee shop instead of being at home.

They wrote down my name too, Ana.

My name.

I live in that flat.

My laptop is next to his on the same desk.

So yes, I'm scared.

And I'm still going to take you.

I'm sorry.

I didn't mean—I'm not trying to make this about me.

I know.

You're not.

You're the only person who called me.

He gave me your number in Hanoi months ago.

If anything happens in Manila, call Danny.

I thought it was a joke, like in case I lose my wallet.

Marco likes to be prepared.

He's like that.

Always has a plan for other people and never one for himself.

That's him exactly.

Look, there's a small place near the station.

Cheap rooms, they don't ask questions.

I'll drop you there now, you sleep, and I'll be outside at 7.

I haven't booked anything.

I was going to stay with Marco.

I know.

He told me.

He was going to give you his room and sleep on the sofa and complain about it for a week.

God, that idiot.

Yeah.

Okay, okay, fine.

Seven o'clock.

But Danny, one thing.

If he did something and you know about it, tell me now, not tomorrow.

Now.

I'd rather be angry tonight than stupid tomorrow.

He didn't do it.

I'm not saying he's a saint.

He's stubborn and he's bad with money.

But stealing from strangers on the internet?

He'd cry.

He cried at a video about a dog last month.

That's true.

He really did.

So tomorrow we go and we listen to what they actually say, and then we find him someone who knows the law, because I don't.

I have some money saved.

Not much, but some.

Let's not spend it in the dark.

Let's find out what we're paying for first.

Fine, but I want it said out loud.

I'm not leaving him in there, whatever this is.

Then we agree.

Come on, finish your coffee, I'll get the car.

And Anna, don't talk to anyone at the station tomorrow before I get there.

Not the guard, not the man at the desk.

Nobody.

You think I'll say something stupid?

I think you'll say something honest.

In this building, that's the same thing.

Then I'll keep my mouth shut and let you do the talking.

That's the first sensible thing anybody said all day.

The next morning, Danny was outside the cheap rooms at 7.

exactly as he promised, with two cups of coffee and a face that had not slept.

We drove to the police station in silence, past jeepneys and wet markets, and people starting their day as if nothing had happened.

The station was hot and crowded, and we sat on a plastic bench for hours.

Danny did the talking, like he said he would.

I kept my mouth shut and watched the clock and the guards and the door that never opened.

Around lunchtime, a clerk finally told us something.

Marco was being held temporarily, and the case was about online fraud, people paying for work that did not exist.

His name was on the papers.

I asked what that meant, and the clerk shrugged and said the investigation was ongoing.

Danny put a hand on my arm before I could say anything honest.

We waited more.

Late in the afternoon, a different officer called us over and said we could have a short visit.

Twenty minutes, maybe less.

I felt my stomach drop.

I had been waiting all day to hear something.

And now that I had it, I was scared of what Marco would look like.

Danny squeezed my shoulder and said he would be right outside.

A guard led me down a corridor to the visitation room.

I took a breath and walked in.

Margo?

Hey, it's me.

It's Anna.

You came.

You actually came.

Of course I came.

I've been downstairs since 10 this morning, sitting on a plastic bench watching a door.

Sit down.

Sit.

God, look at you.

Have you slept at all Maybe two hours The floor is concrete and the light never goes off and there are nine of us in that room Anna I sorry about the airport I'm so sorry.

You must have stood there like...

I stood there for 40 minutes with a bottle of water in my hand, waiting for a stupid sign with my name on it.

But that's not important now.

Danny told me what he saw.

Police in the flat at half past six, laptop in a plastic bag, papers off your desk.

Danny spoke to you?

He came to the airport.

He was sweating through his shirt.

He couldn't sit still.

He said they searched his room too and took his laptop and his phone.

They did.

His room, my room, the kitchen, even the cupboard under the sink.

He has nothing to do with any of it, Anna.

Nothing.

I know.

He's outside right now, in the corridor, pretending to read a notice on the wall so the guard thinks he's nobody.

He told me not to say a single word to anyone in this building, so I've been sitting on my hands all day.

He's right.

Listen to Danny, not to me.

I'd rather listen to you.

Twenty minutes, that's what they gave us, and I don't know if we get more.

So talk.

What do they say you did?

Estafa.

Swindling.

They say I was part of a group taking money from people online.

Filipinos working abroad, mostly.

Seafarers, nurses in Dubai, people sending money home to their families.

They were promised jobs.

Placement fees, paperwork, a job waiting for them in Manila.

They paid.

There were no jobs.

And your name is in the middle of it.

My name is on the account.

My name is on the receipt forms.

There's one form with a signature that looks like mine.

I stared at the photocopy this morning for an hour and my hands were shaking.

Does it look like yours because it is yours?

No, Anna, no. It's close.

It's close enough that I'd have to look twice.

And I've been signing my name for 26 years.

Then how?

How does somebody put your name on an account?

Through work.

I'm on the phones eight hours a day.

Every agent has an ID, a login, an email with our surname on it.

There's a man on my team, Rico.

He's senior.

He's been there four years.

He trained me.

When his laptop died in June, he asked to borrow mine for a week.

I said yes.

Of course I said yes.

He was my trainer.

And you never got it back.

I got it back.

That's the thing.

It came back clean.

It worked fine.

I used it until Tuesday when the police took it.

But in those days, he had my machine, my login, my files.

And in July, he asked me to sign an endorsement form for a client.

Just one sheet.

He said the client needed it fast and the manager was already gone home.

And you signed it without reading it.

I signed it without reading it.

It was a Tuesday.

Everybody signs everything in that office.

I didn't even look at the second page, and the second page had my name typed at the bottom of a payment schedule.

Okay, okay.

One more question, and I want you to be straight with me, because I'd rather be angry now than stupid later.

Was there money in your account?

Yes, 4,000 pesos in May.

Rico said it was a reimbursement for my internet bill because I worked from home two weeks when the office Wi-Fi was down.

I believed him because my internet bill was about that.

And I spent it, Anna.

I didn't check.

I didn't ask again.

I just spent it on groceries and a new pair of shoes.

4,000 pesos.

About $70.

I know how it sounds.

It sounds like you, Marco.

That's the problem.

It sounds exactly like you.

I know.

I'm not going to sit here and tell you it's fine.

It's not fine.

But $70 and a signature you didn't read is not a scam.

Not the kind they're describing.

So what do we do?

I kept things.

That's why I need you.

What things?

Two weeks ago, I started to feel strange.

Rico asked me for my login again, and when I said no, he got quiet with me.

And then somebody in the office said there had been a complaint about one of our accounts.

So I printed everything.

The old group chat from the team, screenshots, the endorsement form, a copy of the contract with the client's real signature on it.

It's not my signature, Anna.

It's somebody else's, and it's in the same file.

Where is it Because they took everything from the flat Your laptop your papers your notebooks Not there I put it in a brown envelope and I put it in my locker at the gym behind my old running shoes because I was scared to keep it at home I thought I was being stupid I thought I was making a movie in my head.

Which gym?

Which locker?

Gold's, the one on the second floor of the mall across from the office.

Men's changing room, locker 14.

It's a padlock with a key.

Here.

Anna.

Take it.

Quick.

The guard is watching the clock, not us.

If he sees me take this.

He won't.

Put your hand flat on the table.

There.

Okay.

Okay.

I've got it.

It's in my fist.

God, my heart is going like a bird.

14.

Say it back to me.

Locker 14.

Gold's second floor.

Men's changing room behind the shoes.

I've got it.

And the lawyer.

That's the other thing.

My family already spoke to someone, a lawyer, before I was even moved here.

Attorney Lisa Salazar.

Her office is on Taft Avenue, two streets from the big church.

I don't have the number because my phone is evidence, but Dani can find her.

She has a page.

She has an office.

She'll be listed.

What do I tell her?

Tell her I'm here and I've said nothing.

Tell her there's an envelope.

Tell her about Rico and the borrowed laptop in the form.

And tell her I'm scared, Anna.

Tell her that, too.

Because it's the truth, and I'd rather she knew what she's walking into.

What does she cost?

I don't know.

My mother talked to her, so she's already spoken to my mother, and that means it's not nothing.

The first conversation was free, my mother said.

After that, I don't know.

I don't have money in there with me.

I don't even have a wallet.

I have some savings.

Not a lot.

Six months on night buses and cheap rooms.

So, you know, some.

I can't ask you for that.

You didn't ask.

But let's find out what it costs before I hand over anything.

Danny says the same.

Danny's a better friend than I deserve.

He's terrified, by the way.

He wants you to know that.

He said his name is written down somewhere too, and he's still going to the lawyer with me.

That's Danny.

He complains for an hour, and then he does the right thing.

Listen to me.

Tomorrow morning, I go to the gym, then the lawyer's office, and I don't stop until somebody with a desk and a stamp has heard the whole story.

But I need you to do something in here.

And it's the hardest one.

Don't talk.

Not to the other men.

Not to the officers who are nice to you.

Nobody.

If someone puts a paper in front of you, you read every line twice.

And you sign nothing.

What if they make me?

Then you say, I want my lawyer.

And you say it again.

Can you do that?

I can do that.

Say it for me.

I want my lawyer.

I want my lawyer.

Good.

That's it.

That's the whole job in here.

Anna, I keep thinking this is a mistake, and in a week somebody will say sorry, wrong man, and I'll walk out and we'll laugh about it at a bar.

And then I remember the signature on that form, and I remember how quiet Rico was when I said no to him, and I stopped laughing.

I'm not going to promise you it's a mistake because I don't know yet, but I flew here to see you, and I'm not getting back on a plane with you still in this building.

That's not me being brave.

That's just the fact of it.

You came for a holiday.

Beaches, old churches, cheap mangoes.

I know what I came for.

I'll get to it.

But the holiday can wait a week.

Anna, don't tell my mother yet.

Not until there's something real to tell her.

She'll sit in front of the church all day and she has a bad hip.

Okay.

Nothing to your mother yet.

And eat something, please.

You look like you've been on the bench since 10 in the morning.

I have.

Danny's been feeding me crackers out of a machine, so I'm basically a pigeon now.

That sounds like Danny.

The guard's standing up.

I think that's my 20 minutes.

Anna, thank you.

I know that's a small word for it.

Keep it.

You can owe me a proper one.

Locker 14.

I'll be back, Marco.

As soon as they let me in that door, I'll be back.

I'll be here.

Yeah, I know.

That's the problem.

New Dialogues and Stories Every Day, available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

Transkrypt w tym języku

Nowe dialogi i historie każdego dnia. Dostępne w 21 językach napisów.

Możesz ćwiczyć wszystkie te dialogi zdanie po zdaniu, korzystając z interaktywnego odtwarzacza na naszej stronie internetowej. Link w opisie.

Wylądowałam w Manili z Hanoi w gorący, parny wieczór z plecakiem, tanią kartą SIM i bez konkretnego planu poza zobaczeniem miasta i spotkaniem z Marco.

Miałam 26 lat, a do tego czasu Tajlandia, Wietnam, Japonia i Korea były już za mną.

Byłam przyzwyczajona do nocnych autobusów, zmieniania planów i wiary w to, że wszystko się ułoży.

Poznaliśmy się wcześniej w Azji, a on obiecał pokazać mi Manilę.

Ale kiedy wyszłam z torbą, Marco nie było.

Minęłam taksówkarzy i rodziny z tekturowymi tabliczkami, szukając jego twarzy.

Nic.

Sprawdziłam telefon.

Brak wiadomości.

Zadzwoniłam do niego raz, dwa, trzy razy.

Dzwoniło i dzwoniło, potem włączyła się poczta głosowa.

Powiedziałam sobie, że po prostu się spóźnia.

Ruch w Manili był słynny, a może jego zmiana się przedłużyła.

Usiadłam w małej kawiarni przy wyjściu i kupiłam butelkę wody.

Mój dobry nastrój wciąż był, ale teraz miał małą rysę.

Znalazłam numer Danny'ego, ten, który Marco mi dał na wypadek kłopotów.

Danny odebrał szybko.

Zabrzmiał na zaskoczonego moim telefonem, a potem dziwnie, ale powiedział, że przyjedzie na lotnisko.

Zamówiłam kawę i czekałam.

Anna? Anna, tutaj.

Danny, dzięki Bogu.

Obserwuję te drzwi od 40 minut.

Przepraszam, ruch na EDSA, nie chcesz wiedzieć.

Przyjechałem tak szybko, jak mogłem.

W porządku.

Usiądź.

Chcesz kawę?

Coś zimnego?

Wyglądasz, jakbyś miała zaraz zemdleć.

Nie, nie.

Nie mogę nic pić.

Dziękuję.

Dobrze, więc gdzie on jest?

Marco jest chory?

Stało się coś w pracy?

Anno.

Bo dwa dni temu wysłał mi zdjęcie tej hali.

Żartował, że będzie tu stał z głupią tabliczką z moim imieniem.

To Marco. On po prostu nie przychodzi.

Wiem. Wiem, że nie przychodzi.

Więc?

Nie przyjdzie. Nie może przyjść.

Co to znaczy, że nie może przyjść?

Został zabrany dziś rano. Policja przyszła do naszego mieszkania.

Około 6, może wpół do 7, jeszcze byłam w łóżku.

Policja?

Tak.

Danny, to nie jest śmieszne.

Czy wyglądam, jakbym żartował? Spójrz na mnie.

Dobrze, dobrze, przepraszam. Tylko zwolnij.

Co się stało? Wdał się w bójkę? Zrobił coś głupiego?

Nie sądzę. Naprawdę nie sądzę.

Ale wyprowadzili go na moich oczach, zabrali jego laptopa i papiery z biurka.

Byli w naszym mieszkaniu może dwie godziny.

Każda szuflada. Moje pokój też.

To pomyłka. Musi być.

Marco pracuje w call center. Płaci czynsz. Wysyła pieniądze matce na prowincji.

To najnudniejsza osoba, jaką poznałam w sześciu miesiącach podróży.

Chodzi spać o dziesiątej.

Wiem, kim jest Marco.

To co mówią? Co ci powiedzieli?

Prawie nic. Nikt mi nic nie mówi.

Nie jestem rodziną. Nie jestem prawnikiem.

Stałem tylko w kącie z rękami do góry, gdy wkładali jego laptopa do plastikowej torby.

Ale słyszałem, jak rozmawiali ze sobą.

Coś o kontach.

Coś o ludziach płacących za pracę, która nie istnieje w internecie.

I jego imię jest na tym.

Jego imię jest na czym?

Nie wiem dokładnie. To prawda.

Słyszałem słowo estafa i słyszałem słowo oszustwo, a potem kazali mi być cicho.

Racja. Dobrze. Jadę tam. Teraz. Gdzie on jest? Który komisariat?

Marco miał na mnie czekać w hali przylotów.

Nowe dialogi i historie każdego dnia. Dostępne w 21 językach napisów.

Możesz ćwiczyć wszystkie te dialogi zdanie po zdaniu, korzystając z interaktywnego odtwarzacza na naszej stronie internetowej.

Link w opisie.

Anna, nie. Nie dziś wieczorem.

Dlaczego nie? Nie będę siedzieć w hostelu i patrzeć w telefon. Przyleciałam tu, żeby go zobaczyć.

Jeśli jest gdzieś w celi, chcę go zobaczyć.

Bo o 9 wieczorem dostaniesz zamknięte drzwi i strażnika, który powie ci, żebyś wróciła jutro.

To najlepszy przypadek. Najgorszy: ty, obcokrajowiec bez prawnika, bez powodu, żeby tam być, krzyczący na komisariacie, a ktoś uzna cię za interesującą. Nie będę krzyczeć. Wszyscy tak mówią, zanim zaczną krzyczeć.

Więc co, mam nic nie robić?

Śpij.

A o 7 rano odbiorę cię i pójdziemy razem.

Poczekam z tobą.

Cały dzień, jeśli będzie trzeba.

Pójdziesz ze mną?

Powiedziałem, że pójdę.

Mówię to teraz.

Mimo że się boisz?

Bardzo się boję.

Dlatego siedzę tu, pocąc się w kawiarni na lotnisku, zamiast być w domu.

Zapisali też moje nazwisko, Anno.

Moje nazwisko.

Mieszkam w tym mieszkaniu.

Mój laptop stoi obok jego na tym samym biurku.

Więc tak, boję się.

I nadal cię zabiorę.

Przepraszam.

Nie chciałam—nie próbuję zrobić z tego sprawy o mnie.

Wiem.

Nie robisz.

Jesteś jedyną osobą, która do mnie zadzwoniła.

Dał mi twój numer w Hanoi miesiące temu.

Jeśli coś się stanie w Manili, zadzwoń do Danny'ego.

Myślałam, że to żart, na wypadek gdybym zgubiła portfel.

Marco lubi być przygotowany.

Taki jest.

Zawsze ma plan dla innych, a nigdy dla siebie.

To dokładnie on.

Słuchaj, jest małe miejsce niedaleko komisariatu.

Tanie pokoje, nie zadają pytań.

Podrzucę cię tam teraz, prześpisz się, a ja będę na zewnątrz o 7.

Niczego nie zarezerwowałam.

Miałam zostać u Marco.

Wiem.

Powiedział mi.

Miał ci dać swój pokój, spać na sofie i narzekać na to przez tydzień.

Boże, ten idiota.

Tak.

Dobrze, dobrze, w porządku.

Siódma.

Ale Danny, jedno.

Jeśli coś zrobił i o tym wiesz, powiedz mi teraz, nie jutro.

Teraz.

Wolę być zła dziś wieczorem niż głupia jutro.

On tego nie zrobił.

Nie mówię, że jest święty.

Jest uparty i nie umie obchodzić się z pieniędzmi.

Ale okradać obcych w internecie?

Płakałby.

W zeszłym miesiącu płakał na filmie o psie.

To prawda. Naprawdę płakał.

Więc jutro pójdziemy i wysłuchamy, co naprawdę mówią,

a potem znajdziemy mu kogoś, kto zna prawo, bo ja nie znam.

Mam trochę odłożonych pieniędzy. Niewiele, ale trochę.

Nie wydawajmy ich po ciemku. Najpierw dowiedzmy się, za co płacimy.

Dobrze, ale chcę to powiedzieć na głos. Nie zostawię go tam, cokolwiek to jest.

Więc się zgadzamy.

Chodź, dokończ kawę, przyprowadzę samochód.

I Anno, nie rozmawiaj z nikim na komisariacie jutro, zanim tam dotrę.

Nie ze strażnikiem, nie z człowiekiem przy biurku.

Z nikim.

Myślisz, że powiem coś głupiego?

Myślę, że powiesz coś szczerego.

W tym budynku to to samo.

Więc będę milczeć i pozwolę ci mówić.

To pierwsza rozsądna rzecz, jaką ktoś powiedział przez cały dzień.

Następnego ranka Danny był przed tanimi pokojami o 7.

Dokładnie tak, jak obiecał, z dwoma kubkami kawy i twarzą, która nie spała.

Jechaliśmy na komisariat w ciszy, mijając jeepneye i mokre targi,

i ludzi zaczynających dzień, jakby nic się nie stało.

Komisariat był gorący i zatłoczony, a my siedzieliśmy na plastikowej ławce godzinami.

Danny mówił, tak jak powiedział, że będzie.

Milczałam i patrzyłam na zegar, strażników i drzwi, które nigdy się nie otwierały.

Około południa urzędnik w końcu nam coś powiedział.

Marco był tymczasowo zatrzymany, a sprawa dotyczyła oszustwa internetowego,

ludzi płacących za pracę, która nie istniała.

Jego nazwisko było na papierach.

Zapytałam, co to znaczy, a urzędnik wzruszył ramionami i powiedział, że śledztwo trwa.

Danny położył rękę na moim ramieniu, zanim zdążyłam powiedzieć coś szczerego.

Czekaliśmy dalej.

Późnym popołudniem inny oficer zawołał nas i powiedział, że możemy mieć krótką wizytę.

Dwadzieścia minut, może mniej.

Poczułam, jak żołądek mi się zapada.

Czekałam cały dzień, żeby coś usłyszeć.

A teraz, kiedy to miałam, bałam się, jak Marco będzie wyglądał.

Danny ścisnął moje ramię i powiedział, że będzie tuż za drzwiami.

Strażnik poprowadził mnie korytarzem do pokoju widzeń.

Wzięłam oddech i weszłam.

Margo?

Hej, to ja.

To Anna.

Przyszłaś.

Naprawdę przyszłaś.

Oczywiście, że przyszłam.

Jestem na dole od 10 rano, siedzę na plastikowej ławce i patrzę na drzwi.

Usiądź.

Siadaj.

Boże, spójrz na siebie.

Spałaś w ogóle? Może dwie godziny. Podłoga jest betonowa, światło nigdy nie gaśnie, a nas dziewięciu w tym pokoju. Anno, przepraszam za lotnisko.

Tak mi przykro.

Musiałaś tam stać jak...

Stałam tam 40 minut z butelką wody w ręce, czekając na głupią tabliczkę z moim imieniem.

Ale to teraz nieważne.

Danny powiedział mi, co widział.

Policja w mieszkaniu o wpół do siódmej, laptop w plastikowej torbie, papiery z twojego biurka.

Danny z tobą rozmawiał?

Przyjechał na lotnisko. Był spocony przez koszulę. Nie mógł usiedzieć w miejscu.

Powiedział, że przeszukali też jego pokój i zabrali jego laptopa i telefon.

Tak. Jego pokój, mój pokój, kuchnię, nawet szafkę pod zlewem.

On nie ma z tym nic wspólnego, Anno. Nic.

Wiem. Jest teraz na zewnątrz, na korytarzu, udaje, że czyta ogłoszenie na ścianie, żeby strażnik myślał, że jest nikim.

Powiedział mi, żebym nie mówiła ani słowa do nikogo w tym budynku, więc siedziałam na rękach cały dzień.

Ma rację. Słuchaj Danny'ego, nie mnie.

Wolę słuchać ciebie. Dwadzieścia minut, tyle nam dali, i nie wiem, czy dostaniemy więcej. Więc mów. Co mówią, że zrobiłeś?

Estafa. Oszustwo.

Mówią, że byłem częścią grupy biorącej pieniądze od ludzi w internecie.

Głównie Filipińczyków pracujących za granicą.

Marynarze, pielęgniarki w Dubaju, ludzie wysyłający pieniądze rodzinom.

Obiecano im pracę.

Opłaty za pośrednictwo, dokumenty, praca czekająca na nich w Manili.

Zapłacili. Nie było pracy.

A twoje nazwisko jest w środku tego.

Moje nazwisko jest na koncie.

Moje nazwisko jest na formularzach pokwitowań.

Jest jeden formularz z podpisem, który wygląda jak mój.

Wpatrywałam się w kserokopię dziś rano przez godzinę i ręce mi się trzęsły.

Czy wygląda jak twój, bo jest twój?

Nie, Anno, nie. Jest podobny. Jest wystarczająco podobny, że musiałbym spojrzeć dwa razy.

A podpisuję się swoim imieniem od 26 lat.

To jak? Jak ktoś umieszcza twoje nazwisko na koncie?

Przez pracę. Jestem na telefonach osiem godzin dziennie.

Każdy agent ma ID, login, e-mail z naszym nazwiskiem.

Jest facet w moim zespole, Rico. Jest starszy. Pracuje tam cztery lata. Szkolił mnie.

Kiedy jego laptop padł w czerwcu, poprosił, żeby pożyczyć mój na tydzień. Powiedziałem tak. Oczywiście, że powiedziałem tak. Był moim trenerem.

I nigdy go nie odzyskałeś.

Odzyskałem. To właśnie. Wrócił czysty. Działał dobrze. Używałem go do wtorku, kiedy policja go zabrała.

Ale w tamtych dniach on miał mój komputer, mój login, moje pliki.

A w lipcu poprosił mnie o podpisanie formularza potwierdzenia dla klienta.

Tylko jedna kartka.

Powiedział, że klient potrzebuje tego szybko, a menedżer już poszedł do domu.

I podpisałeś bez czytania.

Podpisałem bez czytania.

To był wtorek.

W tym biurze wszyscy podpisują wszystko.

Nawet nie spojrzałem na drugą stronę,

a na drugiej stronie było wpisane moje nazwisko na dole harmonogramu płatności.

Dobrze, dobrze.

Jeszcze jedno pytanie i chcę, żebyś był ze mną szczery,

bo wolę być zły teraz niż głupi później.

Były pieniądze na twoim koncie?

Tak, 4000 pesos w maju.

Rico powiedział, że to zwrot za rachunek za internet,

bo pracowałem z domu przez dwa tygodnie, kiedy Wi-Fi w biurze nie działało.

Uwierzyłem mu, bo mój rachunek za internet wynosił mniej więcej tyle.

I wydałem je, Anna.

Nie sprawdziłem.

Nie zapytałem ponownie.

Po prostu wydałem je na zakupy i nową parę butów.

4000 pesos.

Około 70 dolarów. Wiem, jak to brzmi.

Brzmi jak ty, Marco. Na tym polega problem. Brzmi dokładnie jak ty.

Wiem.

Nie będę tu siedzieć i mówić ci, że wszystko jest w porządku. Nie jest w porządku.

Ale 70 dolarów i podpis, którego nie przeczytałeś, to nie oszustwo. Nie takie, jakie opisują.

To co robimy?

Zachowałem rzeczy. Dlatego cię potrzebuję.

Jakie rzeczy?

Dwa tygodnie temu zacząłem czuć się dziwnie.

Rico znowu poprosił mnie o moje dane do logowania, a kiedy odmówiłem, zamilkł wobec mnie.

A potem ktoś w biurze powiedział, że była skarga dotycząca jednego z naszych kont.

Więc wydrukowałem wszystko.

Stary czat grupowy zespołu, zrzuty ekranu, formularz indosu,

kopię umowy z prawdziwym podpisem klienta.

To nie mój podpis, Anna.

To czyjś inny, i jest w tym samym pliku.

Gdzie to jest Bo zabrali wszystko z mieszkania Twój laptop twoje papiery twoje notesy Nie ma tego Włożyłem to do brązowej koperty i włożyłem do mojej szafki na siłowni za moimi starymi butami do biegania bo bałem się trzymać to w domu Myślałem, że robię z siebie głupca

Myślałem, że kręcę film w swojej głowie.

Która siłownia?

Która szafka?

Gold's, ta na drugim piętrze centrum handlowego naprzeciwko biura.

Przebieralnia męska, szafka 14.

To kłódka z kluczem.

Tutaj.

Anna.

Weź to.

Szybko.

Ochroniarz patrzy na zegar, nie na nas.

Jeśli zobaczy, że to biorę.

Nie zobaczy.

Połóż dłoń płasko na stole.

Proszę.

Dobrze.

Dobrze.

Mam to.

Jest w mojej pięści.

Boże, serce mi wali jak ptak.

14.

Powtórz mi to.

Szafka 14.

Gold's drugie piętro.

Przebieralnia męska za butami.

Mam to.

I prawniczka.

To ta druga sprawa.

Moja rodzina już z kimś rozmawiała, z prawniczką, zanim mnie tu w ogóle przenieśli.

Adwokat Lisa Salazar.

Jej biuro jest na Taft Avenue, dwie ulice od dużego kościoła.

Nie mam numeru, bo mój telefon jest dowodem, ale Dani może ją znaleźć.

Ma stronę.

Ma biuro.

Będzie w spisie.

Co mam jej powiedzieć?

Powiedz jej, że tu jestem i nic nie powiedziałem.

Powiedz jej, że jest koperta.

Powiedz jej o Rico i pożyczonym laptopie w formularzu.

I powiedz jej, że się boję, Anna.

To też jej powiedz.

Bo to prawda, i wolę, żeby wiedziała, w co wchodzi.

Ile ona kosztuje?

Nie wiem.

Moja matka z nią rozmawiała, więc już rozmawiała z moją matką, a to znaczy, że to nie jest nic.

Pierwsza rozmowa była darmowa, powiedziała moja matka.

Potem nie wiem.

Nie mam przy sobie pieniędzy.

Nie mam nawet portfela.

Mam trochę oszczędności.

Nie dużo.

Sześć miesięcy na nocnych autobusach i w tanich pokojach.

Więc wiesz, trochę.

Nie mogę cię o to prosić.

Nie prosiłeś.

Ale dowiedzmy się, ile to kosztuje, zanim cokolwiek przekażę.

Danny mówi to samo.

Danny jest lepszym przyjacielem, niż na to zasługuję.

Nawiasem mówiąc, jest przerażony.

Chce, żebyś o tym wiedziała.

Powiedział, że jego nazwisko też jest gdzieś zapisane, i nadal idzie ze mną do prawniczki.

To cały Danny.

Narzeka przez godzinę, a potem robi to, co trzeba.

Posłuchaj mnie.

Jutro rano idę na siłownię, potem do biura prawniczki,

i nie przestanę, dopóki ktoś z biurkiem i pieczątką nie wysłucha całej historii.

Ale potrzebuję, żebyś coś tu zrobił.

I to jest najtrudniejsze.

Nie rozmawiaj.

Nie z innymi mężczyznami.

Nie z funkcjonariuszami, którzy są dla ciebie mili.

Z nikim.

Jeśli ktoś położy przed tobą papier, przeczytaj każdą linijkę dwa razy.

I nic nie podpisuj.

A jeśli mnie zmuszą?

Wtedy powiesz: chcę mojego prawnika.

I powiesz to jeszcze raz.

Możesz to zrobić?

Mogę to zrobić.

Powiedz to dla mnie.

Chcę mojego prawnika.

Chcę mojego prawnika.

Dobrze.

To wszystko.

To cała robota tutaj.

Anno, ciągle myślę, że to pomyłka, i za tydzień ktoś powie przepraszam, niewłaściwy człowiek,

i wyjdę, i będziemy się z tego śmiać w barze.

A potem przypominam sobie podpis na tym formularzu,

i przypominam sobie, jaki Rico był cichy, kiedy mu odmówiłem, i przestaję się śmiać.

Nie obiecuję ci, że to pomyłka, bo jeszcze nie wiem,

ale przyleciałam tu, żeby cię zobaczyć, i nie wsiądę z powrotem do samolotu, dopóki ty wciąż będziesz w tym budynku.

To nie jest moja odwaga. To po prostu fakt.

Przyjechałaś na wakacje. Plaże, stare kościoły, tanie mango.

Wiem, po co przyjechałam. Dojdę do tego. Ale wakacje mogą poczekać tydzień.

Anno, nie mów jeszcze mojej matce. Nie, dopóki nie będzie czegoś prawdziwego do powiedzenia.

Będzie siedzieć przed kościołem cały dzień, a ma zły biodro.

Dobrze. Nic twojej matce na razie.

I zjedz coś, proszę. Wyglądasz, jakbyś siedział na ławce od 10 rano.

Siedzę. Danny karmił mnie krakersami z automatu, więc teraz jestem w zasadzie gołębiem.

To brzmi jak Danny.

Ochroniarz wstaje. Chyba moje 20 minut minęło.

Anno, dziękuję. Wiem, że to małe słowo na to.

Zatrzymaj je. Możesz mi być winien porządne. Szafka 14. Wrócę, Marco.

Jak tylko wpuszczą mnie w te drzwi, wrócę.

Będę tu.

Tak, wiem. Na tym polega problem.

Nowe dialogi i historie codziennie, dostępne w 21 językach napisów.

Możesz ćwiczyć wszystkie te dialogi zdanie po zdaniu, używając interaktywnego odtwarzacza na

naszej stronie internetowej.

Link w opisie.