ฟังอังกฤษ: สัมภาษณ์งานแม่บ้านที่ดูไบ เงินเดือนรอ 3 เดือน แถมขอพาสปอร์ต

บทถอดเสียงภาษาอังกฤษ

Addis Ababa Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much, just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home, watching how I move.

Their faces in my eyes They flicker in the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor Good morning, I was told to come before noon My name is Sela Mawit.

Come in, come in.

Don't stand in the door.

So you are the girl from Ethiopia.

How old are you?

Twenty-one.

Twenty-one.

And you have worked in a house before?

In my country, I worked in a shoe factory.

But I can clean, I can cook, I can wash.

I learned fast.

Everyone says that.

Let me tell you the conditions, and then you tell me yes or no. There is no negotiating after.

900 dirhams a month.

You live here.

You eat here.

Your room is here.

900.

The work is from 6 in the morning to 6 in the evening, sometimes longer if there are guests, one day off in the week.

And I don't want to hear about your cousins, your friends, your problems.

My house is quiet.

Yes, madam.

About the money.

The first salary comes after three months.

That is the trial period.

After that, every month, on time.

I am a serious woman.

I pay my people.

Three months without salary?

Madam, I have to send money home.

My mother...

Everyone has a mother.

Do you think you are the first girl who comes to my door?

I feed you, I give you a bed, and I wait three months to see if you are a worker or a lazy girl who cries.

That is fair.

And after the three months, the 900 is full?

Nothing is taken out?

Nothing is taken out.

Now, your papers.

Your visa is a tourist visa, yes?

Yes.

It ends in 10 days.

I know.

I saw it.

So we must do the residence visa quickly.

Before it ends, or you will be here illegally.

And I can't help a girl like that.

Give me your passport, and I will send it with the agent tomorrow morning.

You want to keep my passport?

For the visa.

It doesn't work with a photocopy, Habibti.

The passport goes to the office and it comes back with the stamp.

Two weeks, maybe three.

And if I need it before?

Why would you need it?

You will be here working.

Read this and sign.

It says the house rules.

No visitors, no telephone at the table, and no going out at night alone.

It is in Arabic, but it is not difficult.

I can't read Arabic.

Then I am reading it to you.

That is what I just did.

Sign at the bottom.

Madam, one thing.

If I give my passport, I have nothing in my hand.

You have a bed, a plate, and a job.

That is more than you had this morning.

In ten days, your visa is finished.

Then what?

You go back to Ethiopia with nothing, or you stay here in my house, and in three months, you send your mother money.

Choose.

And the passport comes back to me after the stamp?

It comes back Everything comes back in this house if the girl is honest Are you honest Yes Then we understand each other Sign here and here Okay Your passport It in my bag I have it Give it to me Good Now go and wash your hands The kitchen is at the back.

There is laundry from yesterday.

Welcome to the house, Salamowit.

Four months passed in the villa in Al-Bersha.

Salamowit woke at five, started work at six, and finished at eight in the evening.

She slept in a small room beside the laundry where the machines hummed through the wall.

She washed clothes for the family, cooked rice and stew, cleaned bathrooms, and carried shopping from the car.

Her salary came on time once, then late, then only in part.

Madame Fatima always had a reason—the bank, the agent, the visa papers.

At home in Addis, her mother called about the sister's school fees and their grandmother's medicine.

Selamowit could not say no. She borrowed from Messeret and sent three hundred dirhams when she could, then borrowed again.

Davit began coming to the villa for business with Madame Fatima.

He was quiet and well-dressed, and he watched Selamowit more than the other men did.

He asked her name and where she was from.

She answered shortly, but she remembered his calm voice.

By the fifth month, she was tired enough to listen.

Sit down, Salamawit.

There is no hurry today.

It is your day off, yes?

One day.

Sunday.

Then we drink coffee and we talk like people, not like a worker and a businessman.

What will you have?

The cake with the pistachio is good here?

Just coffee, please.

Thank you.

You were thin.

In that villa, do they feed you?

They feed me.

But not enough and not on time.

Madam Fatima told me herself she pays her girls when the business pays.

That is not a salary.

That is a game.

And you were the one losing.

I don't want to talk about her house.

Good.

Then we talk about you.

How old are you?

Twenty-one.

Twenty-one.

When I was twenty-one, I had nothing either.

I sold cloth from a box beside the road in Addis.

Now I have two shops and a warehouse in Karama.

Do you know how I did it?

You worked hard.

I worked hard, yes, but also when somebody opened a door for me, I walked through it.

That is what I want to say to you today.

There is a door.

What door?

I know you have no money.

Everybody in that house knows.

Your mother calls.

You cry afterwards.

then you borrow from the girl in Deira, and your visa is finished or something is wrong with it.

Am I right?

How do you know about my visa?

Fatima tells me everything when she wants a better price on my cloth.

Don't look at me like that.

Dubai is a small city.

So, what door?

I will pay what you owe.

Not to Fatima, to your friend, and to anyone else.

I will make you a real work visa in my company.

Two years.

I will rent a flat in Alnida.

One bedroom, a kitchen, a window that opens.

You will not wash another woman's clothes.

And what do I do for this?

Clean your shops?

Sell your cloth?

I come and live with me.

Live with you?

I have a wife in Addis.

She knows how I live here.

It is allowed for us.

A second wife, a flat, a paper that says you are legal.

Many men do it.

You would be safe, and I am not a man who shouts.

And if I say no?

Then you say no. I don't take things from people.

I told you, I am offering a door.

You look through it, or you don't.

You want to buy me.

I want to help a girl who is alone, and I am honest about what I want.

That is more than most men will give you.

Look at your hands.

You are twenty-one, and your hands are like my mother's.

You don't know me.

I know enough.

I know you send money home and keep nothing.

I know you sit in the back of the bus and count the buildings.

You don't have to answer me today.

Think Drink your coffee Nobody has ever said anything like this to me Because nobody looked A pretty girl always finds someone to help her But she must choose well.

That is all.

Choose well.

I have to go back before it gets dark.

She counts the hours.

Take this for the taxi.

No, take it.

It is nothing.

Thank you.

Donlit, everything I have, my papers, everything, is in her drawer.

Do you understand what I'm saying?

I understand.

I'll think.

I promise I'll think.

Madam Fatima, I need to talk to you.

It is important.

Not now.

I have guests in the salon.

The coffee is cold.

Make new coffee.

The coffee can wait.

I want my passport and my salary.

Four months.

You did not pay me for four months.

Lower your voice in my house.

I am not shouting.

I am asking.

My passport, please.

Your passport is with the agent.

For the visa, you know this.

I gave it to you five months ago.

The visa is done.

I have the card in my bag.

So the passport is not with any agent.

It is in your drawer, the top one, on the left, under the bank papers.

You went into my drawer?

I clean that room every day.

I never opened it, but I know where you keep things.

Everyone in this house knows.

Careful.

You are a maid in my house, not my sister.

I gave you a bed.

I gave you food.

You eat from my kitchen.

I am a maid, yes.

I cook, I clean, I wash, twelve hours every day.

I sleep next to the laundry.

I am not your sister.

but I am not your thing either.

You want to leave?

Fine, go.

But if you leave without one month's notice, I will report you.

Run away.

The police will find you.

They will stop your visa.

You will not work in Dubai again, not in any house, not in any shop.

You will report me?

And what will you tell them about the passport in your drawer, about the salary you did not pay?

I have the paper you gave me.

I have the dates.

That paper says nothing.

It is in Arabic.

You cannot even read it.

I cannot read it, but I can call the MOHRE line.

I can say, Madam Fatima has my passport in her drawer.

I can say, she pays me 900 dirhams for 12 hours.

I can say, four months, no money.

They listen to that.

They have people who listen.

You would do that.

I do not want to.

I want my passport and my money, and I will go.

Quiet.

No police.

No M-O-H-R-E.

Just go.

You think you are smart.

No. I think I am tired.

I have two sisters in Addis.

My mother is sick with worry.

I send them money when I have it.

I have nothing now, so I need what is mine.

You are a small girl from Mercado.

Who will believe you?

Maybe nobody, but I can try.

And if they come, they will look in the drawer.

They will look at the other passports.

I think there are other passports.

Wait here.

Don't move.

Here, your passport.

And this, 1,500 deer hams.

That is all I have for you.

Take it and be out of my house by morning, before the driver comes.

This is not four months.

That's what you get.

Take it or leave it.

And do not come back, do not call.

If anyone asks, you left on your own.

I understand.

Good.

Now get out of my kitchen.

By dawn, Selama Witt was back in Daira, climbing the narrow stairs above the shop with her bag in one hand, and her passport in the other.

Messeret opened the door without a word took the bag and put tea on the small stove The 1 dirhams would keep Selamawit for three weeks if she was careful and she counted them twice before she sat down Then she called her mother and said, Everything is fine, Mama.

The work is good.

I will send something soon.

She could not tell the truth, not yet.

When the call ended, she sat on the edge of the bed with the phone in her lap.

Two numbers shone on the screen, Daweets and the labor offices.

She looked at them for a long time and said quietly, I have to do something.

Addis Ababa raised me.

Dusty streets and injera.

Dubai was the next hard lesson.

All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty promises I kept going For the little girls back home Watching how I move Their faces in my mind Flickle in the desert heat I made it through, I found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty bronzes I kept going For the little girls back home Watching how I move Their faces in my eyes A flicker in the desert heat I made it through, I found, I found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty bronzes I kept going For the little girls back home Watching how I move The faces in my eyes The flicker In the desert heat I made it through I found my, found my footing On the polished marble floor

บทถอดเสียงในภาษานี้

แอดดิสอาบาบา

แอดดิสอาบาบาเลี้ยงดูฉันมา

ถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นและอินเจรา

ดูไบคือบทเรียนที่ยากลำบากครั้งต่อไป

ตึกกระจกทั้งหลายและเงินสดที่เย็นชา

ฉันมาเพื่อพยายามยกระดับชีวิตพี่น้องของฉัน

แบกความหวังของพวกเธอไว้ในกระเป๋าที่ worn ของฉัน

แต่ไม่มีใครยื่นอะไรมากให้ฉัน แค่ประตูที่ปิดลงและคำสัญญาที่ว่างเปล่า

ฉันยังคงเดินหน้าต่อเพื่อเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่บ้าน ที่คอยมองดูว่าฉันเคลื่อนไหวอย่างไร

ใบหน้าของพวกเธออยู่ในดวงตาของฉัน

พวกเธอริบหรี่ในความร้อนของทะเลทราย

ฉันผ่านมันมาได้ ฉันพบที่ยืนของฉัน พบที่ยืนของฉัน

บนพื้นหินอ่อนที่ขัดเงา

อรุณสวัสดิ์ ฉันถูกบอกให้มาก่อนเที่ยง

ฉันชื่อเซลา มาวิต

เข้ามา เข้ามา อย่ายืนอยู่ที่ประตู

ถ้างั้นเธอคือเด็กสาวจากเอธิโอเปีย อายุเท่าไหร่?

ยี่สิบเอ็ด

ยี่สิบเอ็ด แล้วเธอเคยทำงานในบ้านมาก่อนไหม?

ในประเทศของฉัน ฉันทำงานในโรงงานรองเท้า

แต่ฉันทำความสะอาดได้ ฉันทำอาหารได้ ฉันซักผ้าได้ ฉันเรียนรู้เร็ว

ทุกคนพูดแบบนั้น

ให้ฉันบอกเงื่อนไขก่อน แล้วเธอค่อยบอกฉันว่าตกลงหรือไม่

หลังจากนั้นไม่มีการต่อรอง

900 เดอร์แฮมต่อเดือน

เธออาศัยอยู่ที่นี่

เธอกินที่นี่

ห้องของเธออยู่ที่นี่

900

งานเริ่มตั้งแต่ 6 โมงเช้าถึง 6 โมงเย็น

บางครั้งนานกว่านั้นถ้ามีแขก

หยุดหนึ่งวันต่อสัปดาห์

และฉันไม่อยากได้ยินเรื่องลูกพี่ลูกน้อง เพื่อน หรือปัญหาของเธอ

บ้านของฉันเงียบ

ค่ะ มาดาม

เรื่องเงิน

เงินเดือนแรกมาหลังจากสามเดือน

นั่นคือช่วงทดลองงาน

หลังจากนั้น ทุกเดือน ตรงเวลา

ฉันเป็นผู้หญิงที่จริงจัง

ฉันจ่ายเงินคนของฉัน

สามเดือนโดยไม่มีเงินเดือน?

มาดาม ฉันต้องส่งเงินกลับบ้าน

แม่ของฉัน...

ทุกคนมีแม่

เธอคิดว่าเธอเป็นเด็กสาวคนแรกที่มาที่ประตูบ้านฉันหรือ?

ฉันให้อาหารเธอ ฉันให้เตียงเธอ

และฉันรอสามเดือนเพื่อดูว่าเธอเป็นคนทำงานหรือเด็กสาวขี้เกียจที่ร้องไห้

นั่นยุติธรรม

และหลังจากสามเดือน 900 เต็มจำนวนไหม?

ไม่มีอะไรถูกหักออก?

ไม่มีอะไรถูกหักออก

ทีนี้ เอกสารของเธอ

วีซ่าของเธอเป็นวีซ่านักท่องเที่ยว ใช่ไหม?

ใช่

มันหมดอายุใน 10 วัน

ฉันรู้

ฉันเห็นมัน

ดังนั้นเราต้องทำวีซ่าพำนักอย่างรวดเร็ว

ก่อนที่มันจะหมดอายุ หรือเธอจะอยู่ที่นี่อย่างผิดกฎหมาย

และฉันช่วยเด็กสาวแบบนั้นไม่ได้

ให้หนังสือเดินทางของเธอมา แล้วฉันจะส่งมันไปกับเอเจนต์พรุ่งนี้เช้า

คุณต้องการเก็บหนังสือเดินทางของฉัน?

สำหรับวีซ่า

มันใช้ไม่ได้กับสำเนา ฮาบิบติ

หนังสือเดินทางไปที่สำนักงานและกลับมาพร้อมตราประทับ

สองสัปดาห์ อาจจะสาม

และถ้าฉันต้องการมันก่อนหน้านั้น?

ทำไมเธอถึงต้องการมัน?

เธอจะอยู่ที่นี่ทำงาน

อ่านนี่และเซ็น

มันบอกกฎของบ้าน

ห้ามแขก ห้ามโทรศัพท์ที่โต๊ะ และห้ามออกไปข้างนอกตอนกลางคืนคนเดียว

มันเป็นภาษาอาหรับ แต่มันไม่ยาก

ฉันอ่านภาษาอาหรับไม่ได้

งั้นฉันจะอ่านให้เธอฟัง

นั่นคือสิ่งที่ฉันเพิ่งทำ เซ็นที่ด้านล่าง

มาดาม อย่างหนึ่ง ถ้าฉันให้หนังสือเดินทางของฉัน ฉันไม่มีอะไรในมือ

เธอมีเตียง จาน และงาน นั่นมากกว่าที่เธอมีเมื่อเช้านี้

ในสิบวัน วีซ่าของเธอจะหมด แล้วไง?

เธอกลับไปเอธิโอเปียโดยไม่มีอะไร หรือเธออยู่ที่นี่ในบ้านของฉัน

และในสามเดือน เธอส่งเงินให้แม่ของเธอ เลือกสิ

และหนังสือเดินทางกลับมาหาฉันหลังจากตราประทับ?

มันกลับมา ทุกอย่างกลับมาในบ้านนี้ถ้าเด็กสาวซื่อสัตย์ เธอซื่อสัตย์ไหม ใช่ งั้นเราเข้าใจกัน เซ็นที่นี่และที่นี่ โอเค หนังสือเดินทางของเธอ มันอยู่ในกระเป๋าของฉัน ฉันมีมัน ให้มันมาให้ฉัน ดี ตอนนี้ไปล้างมือของคุณ ห้องครัวอยู่ที่

ด้านหลัง มีผ้าซักจากเมื่อวาน ยินดีต้อนรับสู่บ้าน ซาลามาวิต สี่เดือนผ่านไปใน

วิลล่าในอัล-เบอร์ชา ซาลามาวิตตื่นตอนห้าโมง เริ่มงานตอนหกโมง และเสร็จตอนแปดโมงเย็น

เธอนอนในห้องเล็กๆ ข้างห้องซักผ้าที่เครื่องจักรส่งเสียงฮัมผ่านผนัง

เธอซักผ้าให้ครอบครัว ทำข้าวและสตูว์ ทำความสะอาดห้องน้ำ และถือของช้อปปิ้ง

จากรถ เงินเดือนของเธอมาตรงเวลาครั้งหนึ่ง แล้วก็สาย แล้วก็เพียงบางส่วน มาดามฟาติมามี

เหตุผลเสมอ—ธนาคาร เอเจนต์ เอกสารวีซ่า ที่บ้านในแอดดิส แม่ของเธอโทรมาถึง

ค่าเล่าเรียนของน้องสาวและยาของยาย เซลามาวิตปฏิเสธไม่ได้ เธอยืม

จากเมสเซอเรตและส่งสามร้อยเดอร์แฮมเมื่อเธอทำได้ แล้วก็ยืมอีก ดาวิตเริ่มมา

ที่วิลล่าเพื่อธุรกิจกับมาดามฟาติมา เขาเงียบและแต่งตัวดี และเขามองเซลามาวิต

มากกว่าผู้ชายคนอื่นๆ เขาถามชื่อเธอและเธอมาจากไหน เธอตอบสั้นๆ

แต่เธอจำเสียงที่สงบของเขาได้ ภายในเดือนที่ห้า เธอเหนื่อยพอที่จะฟัง

นั่งลง ซาลามาวิต วันนี้ไม่ต้องรีบ วันหยุดของเธอใช่ไหม?

หนึ่งวัน อาทิตย์

งั้นเราดื่มกาแฟและคุยกันเหมือนคน ไม่ใช่เหมือนคนงานกับนักธุรกิจ

เธอจะเอาอะไร? เค้กพิสตาชิโอที่นี่อร่อยนะ?

แค่กาแฟค่ะ ขอบคุณ

เธอผอม ในวิลล่านั้น พวกเขาให้อาหารเธอไหม?

พวกเขาให้อาหารฉัน

แต่ไม่พอและไม่ตรงเวลา

มาดามฟาติมาบอกฉันเองว่าเธอจ่ายเงินเด็กสาวของเธอเมื่อธุรกิจจ่าย

นั่นไม่ใช่เงินเดือน นั่นคือเกม และเธอคือคนที่แพ้

ฉันไม่อยากพูดถึงบ้านของเธอ

ดี งั้นเราพูดถึงเธอ เธออายุเท่าไหร่?

ยี่สิบเอ็ด

ยี่สิบเอ็ด เมื่อฉันอายุยี่สิบเอ็ด ฉันก็ไม่มีอะไรเหมือนกัน

ฉันขายผ้าจากกล่องข้างถนนในแอดดิส

ตอนนี้ฉันมีสองร้านและโกดังในคารามา

เธอรู้ไหมว่าฉันทำได้อย่างไร?

คุณทำงานหนัก

ฉันทำงานหนัก ใช่ แต่ยังเมื่อมีคนเปิดประตูให้ฉัน ฉันเดินผ่านมันไป

นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากพูดกับเธอวันนี้

มีประตูบานหนึ่ง

ประตูอะไร?

ฉันรู้ว่าเธอไม่มีเงิน

ทุกคนในบ้านนั้นรู้

แม่ของเธอโทรมา

เธอร้องไห้หลังจากนั้น

แล้วเธอยืมจากเด็กสาวในเดรา และวีซ่าของเธอหมดหรือมีอะไรผิดปกติกับมัน

ฉันพูดถูกไหม?

คุณรู้เรื่องวีซ่าของฉันได้อย่างไร?

ฟาติมาบอกฉันทุกอย่างเมื่อเธอต้องการราคาที่ดีขึ้นสำหรับผ้าของฉัน

อย่ามองฉันแบบนั้น ดูไบเป็นเมืองเล็กๆ

งั้น ประตูอะไร?

ฉันจะจ่ายสิ่งที่เธอเป็นหนี้ ไม่ใช่ให้ฟาติมา ให้เพื่อนของเธอ และคนอื่นๆ

ฉันจะทำวีซ่าทำงานจริงให้เธอในบริษัทของฉัน สองปี

ฉันจะเช่าอพาร์ตเมนต์ในอัลนิดา หนึ่งห้องนอน ห้องครัว หน้าต่างที่เปิดได้

เธอจะไม่ซักผ้าของผู้หญิงคนอื่นอีก

และฉันทำอะไรเพื่อสิ่งนี้? ทำความสะอาดร้านของคุณ? ขายผ้าของคุณ?

ฉันมาและอยู่กับฉัน

อยู่กับคุณ?

ฉันมีภรรยาในแอดดิส เธอรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่อย่างไร

มันอนุญาตสำหรับเรา ภรรยาคนที่สอง อพาร์ตเมนต์ เอกสารที่บอกว่าเธอถูกกฎหมาย

ผู้ชายหลายคนทำแบบนี้

เธอจะปลอดภัย และฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ตะโกน

และถ้าฉันพูดไม่?

งั้นเธอก็พูดไม่

ฉันไม่เอาสิ่งของจากคน

ฉันบอกเธอแล้ว ฉันเสนอประตู

เธอมองผ่านมัน หรือไม่ก็ไม่

คุณต้องการซื้อฉัน

ฉันต้องการช่วยเด็กสาวที่อยู่คนเดียว และฉันซื่อสัตย์เกี่ยวกับสิ่งที่ฉันต้องการ

นั่นมากกว่าที่ผู้ชายส่วนใหญ่จะให้เธอ

ดูมือของเธอ

เธออายุยี่สิบเอ็ด และมือของเธอเหมือนมือแม่ของฉัน

คุณไม่รู้จักฉัน

ฉันรู้พอ

ฉันรู้ว่าเธอส่งเงินกลับบ้านและไม่เก็บอะไรไว้

ฉันรู้ว่าเธอนั่งท้ายรถเมล์และนับตึก

เธอไม่ต้องตอบฉันวันนี้

คิดสิ ดื่มกาแฟของเธอ ไม่มีใครเคยพูดอะไรแบบนี้กับฉัน เพราะไม่มีใครมอง เด็กสาวสวยมักพบคนที่จะช่วยเธอ

แต่เธอต้องเลือกให้ดี

แค่นั้น เลือกให้ดี

ฉันต้องกลับก่อนมันจะมืด

เธอนับชั่วโมง

เอานี่สำหรับแท็กซี่

ไม่ เอาไปสิ มันไม่มีอะไร

ขอบคุณ

ดอนลิต ทุกอย่างที่ฉันมี เอกสารของฉัน ทุกอย่าง อยู่ในลิ้นชักของเธอ

เธอเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดไหม?

ฉันเข้าใจ

ฉันจะคิด ฉันสัญญาว่าฉันจะคิด

มาดามฟาติมา ฉันต้องคุยกับคุณ มันสำคัญ

ไม่ใช่ตอนนี้ ฉันมีแขกในห้องรับแขก กาแฟเย็นแล้ว ทำกาแฟใหม่

กาแฟรอได้ ฉันต้องการหนังสือเดินทางและเงินเดือนของฉัน สี่เดือน คุณไม่จ่ายฉันมาสี่เดือน

ลดเสียงลงในบ้านของฉัน

ฉันไม่ได้ตะโกน ฉันกำลังขอ หนังสือเดินทางของฉัน ได้โปรด

หนังสือเดินทางของเธออยู่กับเอเจนต์ สำหรับวีซ่า เธอรู้เรื่องนี้

ฉันให้มันกับคุณห้าเดือนก่อน วีซ่าเสร็จแล้ว ฉันมีการ์ดในกระเป๋าของฉัน

ดังนั้นหนังสือเดินทางไม่ได้อยู่กับเอเจนต์ใดๆ มันอยู่ในลิ้นชักของคุณ อันบน ซ้าย ใต้เอกสารธนาคาร

เธอเข้าไปในลิ้นชักของฉัน?

ฉันทำความสะอาดห้องนั้นทุกวัน

ฉันไม่เคยเปิดมัน แต่ฉันรู้ว่าคุณเก็บของไว้ที่ไหน

ทุกคนในบ้านนี้รู้

ระวัง

เธอเป็นแม่บ้านในบ้านของฉัน ไม่ใช่น้องสาวของฉัน

ฉันให้เตียงเธอ

ฉันให้อาหารเธอ

เธอกินจากครัวของฉัน

ฉันเป็นแม่บ้าน ใช่

ฉันทำอาหาร ฉันทำความสะอาด ฉันซักผ้า สิบสองชั่วโมงทุกวัน

ฉันนอนข้างห้องซักผ้า

ฉันไม่ใช่น้องสาวของคุณ

แต่ฉันก็ไม่ใช่สิ่งของของคุณเช่นกัน

เธอต้องการจะไป? ดี ไปสิ

แต่ถ้าเธอไปโดยไม่แจ้งล่วงหน้าหนึ่งเดือน

ฉันจะรายงานเธอ หนีไป

ตำรวจจะพบเธอ

พวกเขาจะหยุดวีซ่าของเธอ

เธอจะไม่ทำงานในดูไบอีก

ไม่ในบ้านใดๆ ไม่ในร้านใดๆ

คุณจะรายงานฉัน?

และคุณจะบอกพวกเขาอย่างไรเกี่ยวกับหนังสือเดินทางในลิ้นชักของคุณ

เกี่ยวกับเงินเดือนที่คุณไม่ได้จ่าย?

ฉันมีเอกสารที่คุณให้ฉัน

ฉันมีวันที่

เอกสารนั้นไม่ได้บอกอะไร

มันเป็นภาษาอาหรับ

เธออ่านมันไม่ได้ด้วยซ้ำ

ฉันอ่านมันไม่ได้ แต่ฉันโทรสาย MOHRE ได้

ฉันพูดได้ว่า มาดามฟาติมามีหนังสือเดินทางของฉันในลิ้นชักของเธอ

ฉันพูดได้ว่า เธอจ่ายฉัน 900 เดอร์แฮมสำหรับ 12 ชั่วโมง

ฉันพูดได้ว่า สี่เดือน ไม่มีเงิน

พวกเขาฟังสิ่งนั้น

พวกเขามีคนที่ฟัง

เธอจะทำแบบนั้น

ฉันไม่อยากทำ

ฉันต้องการหนังสือเดินทางและเงินของฉัน และฉันจะไป

เงียบ

ไม่มีตำรวจ

ไม่มี M-O-H-R-E

แค่ไป

เธอคิดว่าเธอฉลาด

ไม่

ฉันคิดว่าฉันเหนื่อย

ฉันมีน้องสาวสองคนในแอดดิส

แม่ของฉันป่วยด้วยความกังวล

ฉันส่งเงินให้พวกเธอเมื่อฉันมี

ตอนนี้ฉันไม่มีอะไร ดังนั้นฉันต้องการสิ่งที่ของฉัน

เธอเป็นเด็กสาวตัวเล็กจากเมอร์คาโด ใครจะเชื่อเธอ?

อาจจะไม่มีใคร แต่ฉันลองได้ และถ้าพวกเขามา พวกเขาจะดูลิ้นชัก

พวกเขาจะดูหนังสือเดินทางอื่น ฉันคิดว่ามีหนังสือเดินทางอื่น

รอที่นี่ อย่าขยับ

นี่ หนังสือเดินทางของเธอ และนี่ 1,500 เดอร์แฮม นั่นคือทั้งหมดที่ฉันมีให้เธอ

เอาไปและออกจากบ้านฉันตอนเช้า ก่อนคนขับจะมา

นี่ไม่ใช่สี่เดือน

นั่นคือสิ่งที่เธอได้ เอาไปหรือทิ้งไป

และอย่ากลับมา อย่าโทร

ถ้าใครถาม เธอจากไปเอง

ฉันเข้าใจ

ดี ตอนนี้ออกไปจากครัวของฉัน

ตอนรุ่งสาง เซลามา วิตต์กลับมาที่ไดรา

ปีนบันไดแคบๆ เหนือร้านด้วยกระเป๋าในมือหนึ่ง

และหนังสือเดินทางในอีกมือหนึ่ง

เมสเซอเรตเปิดประตูโดยไม่พูดอะไร รับกระเป๋าและวางชาบนเตาเล็กๆ 1 เดอร์แฮมจะเลี้ยงเซลามาวิตได้สามสัปดาห์ถ้าเธอระวัง และเธอนับมันสองครั้งก่อนนั่งลง แล้วเธอโทรหา

แม่ของเธอและพูดว่า ทุกอย่างเรียบร้อยดี แม่ งานดี ฉันจะส่งอะไรไปเร็วๆ นี้

เธอบอกความจริงไม่ได้ ยังไม่ใช่ตอนนี้ เมื่อการโทรสิ้นสุดลง เธอนั่งที่ขอบเตียง

ด้วยโทรศัพท์ในตัก

ตัวเลขสองตัวส่องบนหน้าจอ

ดาวีตส์และสำนักงานแรงงาน

เธอมองพวกเขานาน

และพูดเบาๆ

ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง

แอดดิสอาบาบาเลี้ยงดูฉันมา

ถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นและอินเจรา

ดูไบคือบทเรียนอันหนักหนาครั้งต่อไป

ตึกกระจกทั้งหลายและเงินสดอันเย็นชา

ฉันมาเพื่อพยายามยกระดับพี่น้องหญิงของฉัน

แบกความหวังของพวกเธอไว้ในกระเป๋าที่เก่าคร่ำของฉัน

แต่ไม่มีใครยื่นอะไรมากมายให้ฉัน

มีเพียงประตูที่ปิดลงและคำสัญญาที่ว่างเปล่า

ฉันเดินหน้าต่อไป

เพื่อเด็กหญิงตัวน้อยที่บ้านเกิด

เฝ้ามองการเคลื่อนไหวของฉัน

ใบหน้าของพวกเธอในใจฉัน

ริบหรี่ในความร้อนของทะเลทราย

ฉันผ่านมันมาได้ ฉันพบที่ยืนของฉัน

บนพื้นหินอ่อนขัดเงา

แอดดิสอาบาบาเลี้ยงดูฉันมา

ถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นและอินเจรา

ดูไบคือบทเรียนอันหนักหนาครั้งต่อไป

ตึกกระจกทั้งหลายและเงินสดอันเย็นชา

ฉันมาเพื่อพยายามยกระดับพี่น้องหญิงของฉัน

แบกความหวังของพวกเธอไว้ในกระเป๋าที่เก่าคร่ำของฉัน

แต่ไม่มีใครยื่นอะไรมากมายให้ฉัน

มีเพียงประตูที่ปิดลงและรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ที่ว่างเปล่า

ฉันเดินหน้าต่อไป

เพื่อเด็กหญิงตัวน้อยที่บ้านเกิด

เฝ้ามองการเคลื่อนไหวของฉัน

ใบหน้าของพวกเธอในดวงตาของฉัน

แวบหนึ่งในความร้อนของทะเลทราย

ฉันผ่านมันมาได้ ฉันพบ ฉันพบที่ยืนของฉัน

บนพื้นหินอ่อนขัดเงา

แอดดิสอาบาบาเลี้ยงดูฉันมา

ถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นและอินเจรา

ดูไบคือบทเรียนอันหนักหนาครั้งต่อไป

ตึกกระจกทั้งหลายและเงินสดอันเย็นชา

ฉันมาเพื่อพยายามยกระดับพี่น้องหญิงของฉัน

แบกความหวังของพวกเธอไว้ในกระเป๋าที่เก่าคร่ำของฉัน

แต่ไม่มีใครยื่นอะไรมากมายให้ฉัน

มีเพียงประตูที่ปิดลงและรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ที่ว่างเปล่า

ฉันเดินหน้าต่อไป

เพื่อเด็กหญิงตัวน้อยที่บ้านเกิด

เฝ้ามองการเคลื่อนไหวของฉัน

ใบหน้าในดวงตาของฉัน

แวบนั้น

ในความร้อนของทะเลทราย

ฉันผ่านมันมาได้

ฉันพบ ที่ยืนของฉัน

บนพื้นหินอ่อนขัดเงา