Dubai'de İş Görüşmesi: Maaş mı, Pasaport mu?

İngilizce metin

Addis Ababa Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much, just closed doors and empty promises.

I kept going for the little girls back home, watching how I move.

Their faces in my eyes They flicker in the desert heat I made it through, I found my, found my footing On the polished marble floor Good morning, I was told to come before noon My name is Sela Mawit.

Come in, come in.

Don't stand in the door.

So you are the girl from Ethiopia.

How old are you?

Twenty-one.

Twenty-one.

And you have worked in a house before?

In my country, I worked in a shoe factory.

But I can clean, I can cook, I can wash.

I learned fast.

Everyone says that.

Let me tell you the conditions, and then you tell me yes or no. There is no negotiating after.

900 dirhams a month.

You live here.

You eat here.

Your room is here.

900.

The work is from 6 in the morning to 6 in the evening, sometimes longer if there are guests, one day off in the week.

And I don't want to hear about your cousins, your friends, your problems.

My house is quiet.

Yes, madam.

About the money.

The first salary comes after three months.

That is the trial period.

After that, every month, on time.

I am a serious woman.

I pay my people.

Three months without salary?

Madam, I have to send money home.

My mother...

Everyone has a mother.

Do you think you are the first girl who comes to my door?

I feed you, I give you a bed, and I wait three months to see if you are a worker or a lazy girl who cries.

That is fair.

And after the three months, the 900 is full?

Nothing is taken out?

Nothing is taken out.

Now, your papers.

Your visa is a tourist visa, yes?

Yes.

It ends in 10 days.

I know.

I saw it.

So we must do the residence visa quickly.

Before it ends, or you will be here illegally.

And I can't help a girl like that.

Give me your passport, and I will send it with the agent tomorrow morning.

You want to keep my passport?

For the visa.

It doesn't work with a photocopy, Habibti.

The passport goes to the office and it comes back with the stamp.

Two weeks, maybe three.

And if I need it before?

Why would you need it?

You will be here working.

Read this and sign.

It says the house rules.

No visitors, no telephone at the table, and no going out at night alone.

It is in Arabic, but it is not difficult.

I can't read Arabic.

Then I am reading it to you.

That is what I just did.

Sign at the bottom.

Madam, one thing.

If I give my passport, I have nothing in my hand.

You have a bed, a plate, and a job.

That is more than you had this morning.

In ten days, your visa is finished.

Then what?

You go back to Ethiopia with nothing, or you stay here in my house, and in three months, you send your mother money.

Choose.

And the passport comes back to me after the stamp?

It comes back Everything comes back in this house if the girl is honest Are you honest Yes Then we understand each other Sign here and here Okay Your passport It in my bag I have it Give it to me Good Now go and wash your hands The kitchen is at the back.

There is laundry from yesterday.

Welcome to the house, Salamowit.

Four months passed in the villa in Al-Bersha.

Salamowit woke at five, started work at six, and finished at eight in the evening.

She slept in a small room beside the laundry where the machines hummed through the wall.

She washed clothes for the family, cooked rice and stew, cleaned bathrooms, and carried shopping from the car.

Her salary came on time once, then late, then only in part.

Madame Fatima always had a reason—the bank, the agent, the visa papers.

At home in Addis, her mother called about the sister's school fees and their grandmother's medicine.

Selamowit could not say no. She borrowed from Messeret and sent three hundred dirhams when she could, then borrowed again.

Davit began coming to the villa for business with Madame Fatima.

He was quiet and well-dressed, and he watched Selamowit more than the other men did.

He asked her name and where she was from.

She answered shortly, but she remembered his calm voice.

By the fifth month, she was tired enough to listen.

Sit down, Salamawit.

There is no hurry today.

It is your day off, yes?

One day.

Sunday.

Then we drink coffee and we talk like people, not like a worker and a businessman.

What will you have?

The cake with the pistachio is good here?

Just coffee, please.

Thank you.

You were thin.

In that villa, do they feed you?

They feed me.

But not enough and not on time.

Madam Fatima told me herself she pays her girls when the business pays.

That is not a salary.

That is a game.

And you were the one losing.

I don't want to talk about her house.

Good.

Then we talk about you.

How old are you?

Twenty-one.

Twenty-one.

When I was twenty-one, I had nothing either.

I sold cloth from a box beside the road in Addis.

Now I have two shops and a warehouse in Karama.

Do you know how I did it?

You worked hard.

I worked hard, yes, but also when somebody opened a door for me, I walked through it.

That is what I want to say to you today.

There is a door.

What door?

I know you have no money.

Everybody in that house knows.

Your mother calls.

You cry afterwards.

then you borrow from the girl in Deira, and your visa is finished or something is wrong with it.

Am I right?

How do you know about my visa?

Fatima tells me everything when she wants a better price on my cloth.

Don't look at me like that.

Dubai is a small city.

So, what door?

I will pay what you owe.

Not to Fatima, to your friend, and to anyone else.

I will make you a real work visa in my company.

Two years.

I will rent a flat in Alnida.

One bedroom, a kitchen, a window that opens.

You will not wash another woman's clothes.

And what do I do for this?

Clean your shops?

Sell your cloth?

I come and live with me.

Live with you?

I have a wife in Addis.

She knows how I live here.

It is allowed for us.

A second wife, a flat, a paper that says you are legal.

Many men do it.

You would be safe, and I am not a man who shouts.

And if I say no?

Then you say no. I don't take things from people.

I told you, I am offering a door.

You look through it, or you don't.

You want to buy me.

I want to help a girl who is alone, and I am honest about what I want.

That is more than most men will give you.

Look at your hands.

You are twenty-one, and your hands are like my mother's.

You don't know me.

I know enough.

I know you send money home and keep nothing.

I know you sit in the back of the bus and count the buildings.

You don't have to answer me today.

Think Drink your coffee Nobody has ever said anything like this to me Because nobody looked A pretty girl always finds someone to help her But she must choose well.

That is all.

Choose well.

I have to go back before it gets dark.

She counts the hours.

Take this for the taxi.

No, take it.

It is nothing.

Thank you.

Donlit, everything I have, my papers, everything, is in her drawer.

Do you understand what I'm saying?

I understand.

I'll think.

I promise I'll think.

Madam Fatima, I need to talk to you.

It is important.

Not now.

I have guests in the salon.

The coffee is cold.

Make new coffee.

The coffee can wait.

I want my passport and my salary.

Four months.

You did not pay me for four months.

Lower your voice in my house.

I am not shouting.

I am asking.

My passport, please.

Your passport is with the agent.

For the visa, you know this.

I gave it to you five months ago.

The visa is done.

I have the card in my bag.

So the passport is not with any agent.

It is in your drawer, the top one, on the left, under the bank papers.

You went into my drawer?

I clean that room every day.

I never opened it, but I know where you keep things.

Everyone in this house knows.

Careful.

You are a maid in my house, not my sister.

I gave you a bed.

I gave you food.

You eat from my kitchen.

I am a maid, yes.

I cook, I clean, I wash, twelve hours every day.

I sleep next to the laundry.

I am not your sister.

but I am not your thing either.

You want to leave?

Fine, go.

But if you leave without one month's notice, I will report you.

Run away.

The police will find you.

They will stop your visa.

You will not work in Dubai again, not in any house, not in any shop.

You will report me?

And what will you tell them about the passport in your drawer, about the salary you did not pay?

I have the paper you gave me.

I have the dates.

That paper says nothing.

It is in Arabic.

You cannot even read it.

I cannot read it, but I can call the MOHRE line.

I can say, Madam Fatima has my passport in her drawer.

I can say, she pays me 900 dirhams for 12 hours.

I can say, four months, no money.

They listen to that.

They have people who listen.

You would do that.

I do not want to.

I want my passport and my money, and I will go.

Quiet.

No police.

No M-O-H-R-E.

Just go.

You think you are smart.

No. I think I am tired.

I have two sisters in Addis.

My mother is sick with worry.

I send them money when I have it.

I have nothing now, so I need what is mine.

You are a small girl from Mercado.

Who will believe you?

Maybe nobody, but I can try.

And if they come, they will look in the drawer.

They will look at the other passports.

I think there are other passports.

Wait here.

Don't move.

Here, your passport.

And this, 1,500 deer hams.

That is all I have for you.

Take it and be out of my house by morning, before the driver comes.

This is not four months.

That's what you get.

Take it or leave it.

And do not come back, do not call.

If anyone asks, you left on your own.

I understand.

Good.

Now get out of my kitchen.

By dawn, Selama Witt was back in Daira, climbing the narrow stairs above the shop with her bag in one hand, and her passport in the other.

Messeret opened the door without a word took the bag and put tea on the small stove The 1 dirhams would keep Selamawit for three weeks if she was careful and she counted them twice before she sat down Then she called her mother and said, Everything is fine, Mama.

The work is good.

I will send something soon.

She could not tell the truth, not yet.

When the call ended, she sat on the edge of the bed with the phone in her lap.

Two numbers shone on the screen, Daweets and the labor offices.

She looked at them for a long time and said quietly, I have to do something.

Addis Ababa raised me.

Dusty streets and injera.

Dubai was the next hard lesson.

All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty promises I kept going For the little girls back home Watching how I move Their faces in my mind Flickle in the desert heat I made it through, I found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty bronzes I kept going For the little girls back home Watching how I move Their faces in my eyes A flicker in the desert heat I made it through, I found, I found my footing On the polished marble floor Addis Ababa raised me Dusty streets and injera Dubai was the next hard lesson All glass towers and cold cash I came trying to lift my sisters Carrying their hopes in my worn bag But nobody handed me much Just closed doors and empty bronzes I kept going For the little girls back home Watching how I move The faces in my eyes The flicker In the desert heat I made it through I found my, found my footing On the polished marble floor

Bu dilde metin

Addis Ababa

Addis Ababa beni büyüttü

Tozlu sokaklar ve injera

Dubai bir sonraki zor ders oldu

Hepsi cam kuleler ve soğuk nakit

Kız kardeşlerimi kaldırmaya çalışarak geldim

Umutlarını yıpranmış çantama taşıyarak

Ama kimse bana fazla bir şey vermedi, sadece kapalı kapılar ve boş vaatler.

Evdeki küçük kızlar için devam ettim, benim nasıl hareket ettiğimi izleyerek.

Yüzleri gözlerimde

Çöl sıcağında titriyorlar

Başardım, buldum, ayaklarımı buldum

Cilalı mermer zeminde

Günaydın, öğleden önce gelmemi söylediler

Benim adım Sela Mawit.

Gir, gir. Kapıda durma.

Demek Etiyopya'dan gelen kızsın. Kaç yaşındasın?

Yirmi bir.

Yirmi bir. Daha önce bir evde çalıştın mı?

Ülkemde bir ayakkabı fabrikasında çalıştım.

Ama temizleyebilirim, yemek yapabilirim, yıkayabilirim. Hızlı öğrendim.

Herkes öyle söyler.

Sana koşulları söyleyeyim, sonra sen bana evet ya da hayır de.

Sonrasında pazarlık yok.

Ayda 900 dirhem.

Burada yaşıyorsun.

Burada yiyorsun.

Odan burada.

900.

İş sabah 6'dan akşam 6'ya kadar,

bazen misafirler varsa daha uzun,

haftada bir gün izin.

Ve kuzenlerini, arkadaşlarını, sorunlarını duymak istemiyorum.

Evim sessizdir.

Evet, hanımefendi.

Para konusunda.

İlk maaş üç ay sonra gelir.

Bu deneme süresidir.

Ondan sonra, her ay, zamanında.

Ben ciddi bir kadınım.

İnsanlarıma ödeme yaparım.

Üç ay maaşsız mı?

Hanımefendi, eve para göndermem gerekiyor.

Annem...

Herkesin bir annesi var.

Kapıma gelen ilk kız olduğunu mu sanıyorsun?

Seni besliyorum, sana bir yatak veriyorum,

ve çalışkan bir kız mı yoksa ağlayan tembel bir kız mı olduğunu görmek için üç ay bekliyorum.

Bu adil.

Ve üç aydan sonra, 900 tam mı?

Hiçbir şey kesilmiyor mu?

Hiçbir şey kesilmiyor.

Şimdi, belgelerin.

Vizen turist vizesi, değil mi?

Evet.

10 gün içinde bitiyor.

Biliyorum.

Gördüm.

Yani oturma vizesini hızlıca yapmalıyız.

Bitmeden önce, yoksa burada yasadışı olacaksın.

Ve ben böyle bir kıza yardım edemem.

Bana pasaportunu ver, yarın sabah acenteyle göndereceğim.

Pasaportumu tutmak mı istiyorsun?

Vize için.

Fotokopiyle olmaz, Habibti.

Pasaport ofise gider ve damgayla geri gelir.

İki hafta, belki üç.

Ve daha önce ihtiyacım olursa?

Neden ihtiyacın olsun?

Burada çalışıyor olacaksın.

Bunu oku ve imzala.

Ev kurallarını söylüyor.

Ziyaretçi yok, masada telefon yok ve geceleri yalnız dışarı çıkmak yok.

Arapça, ama zor değil.

Arapça okuyamam.

O zaman sana okuyorum.

Az önce yaptığım şey bu. Alt tarafa imzala.

Hanımefendi, bir şey. Pasaportumu verirsem, elimde hiçbir şey kalmaz.

Bir yatağın, bir tabağın ve bir işin var. Bu sabah sahip olduğundan daha fazlası.

On gün içinde vizen bitiyor. Sonra ne olacak?

Etiyopya'ya hiçbir şeyle dönersin ya da burada benim evimde kalırsın,

ve üç ay içinde annene para gönderirsin. Seç.

Ve pasaport damgadan sonra bana mı gelir?

Geri gelir. Bu evde her şey geri gelir eğer kız dürüstse. Dürüst müsün? Evet. O zaman birbirimizi anlıyoruz. Buraya ve buraya imzala. Tamam. Pasaportun. Çantamda. Bende var. Bana ver. Güzel. Şimdi git ve ellerini yıka. Mutfak arkada. Dünden çamaşır var. Eve hoş geldin, Salamowit. Al-Bersha'daki villada dört ay geçti. Salamowit beşte uyandı, altıda işe başladı ve akşam sekizde bitirdi.

Çamaşırhanenin yanındaki küçük bir odada uyudu, makineler duvarın içinden uğulduyordu.

Aile için çamaşır yıkadı, pirinç ve yahni pişirdi, banyoları temizledi ve alışverişi arabadan taşıdı. Maaşı bir kez zamanında geldi, sonra geç, sonra sadece kısmen. Fatima Hanım'ın her zaman bir nedeni vardı—banka, acente, vize belgeleri. Addis'teki evde, annesi kız kardeşinin okul ücretleri ve büyükannelerinin ilacı için aradı. Selamowit hayır diyemedi. Messeret'ten borç aldı ve elinden geldiğinde üç yüz dirhem gönderdi, sonra tekrar borç aldı. Davit, Fatima Hanım ile iş için villaya gelmeye başladı. Sessiz ve iyi giyimliydi ve Selamowit'i diğer adamlardan daha fazla izliyordu. Adını ve nereli olduğunu sordu. Kısa cevap verdi, ama sakin sesini hatırladı. Beşinci ayda, dinleyecek kadar yorgundu.

Otur, Salamawit. Bugün acelesi yok. Bugün izin günün, değil mi?

Bir gün. Pazar.

O zaman kahve içeriz ve insanlar gibi konuşuruz, işçi ve işadamı gibi değil.

Ne alırsın? Burada fıstıklı kek güzel mi?

Sadece kahve, lütfen. Teşekkür ederim.

Zayıftın. O villada seni besliyorlar mı?

Beni besliyorlar.

Ama yeterince değil ve zamanında değil.

Fatima Hanım bana kendisi söyledi, iş ödediğinde kızlarına ödeme yapıyormuş.

Bu maaş değil. Bu bir oyun. Ve kaybeden sen oldun.

Onun evi hakkında konuşmak istemiyorum.

Güzel. O zaman senin hakkında konuşuruz. Kaç yaşındasın?

Yirmi bir.

Yirmi bir. Ben yirmi bir yaşındayken, benim de hiçbir şeyim yoktu.

Addis'te yol kenarındaki bir kutudan kumaş satardım.

Şimdi Karama'da iki dükkânım ve bir depom var.

Nasıl yaptığımı biliyor musun?

Çok çalıştın.

Çok çalıştım, evet, ama aynı zamanda biri bana bir kapı açtığında, içinden geçtim.

Bugün sana söylemek istediğim bu.

Bir kapı var.

Ne kapısı?

Paran olmadığını biliyorum.

O evdeki herkes biliyor.

Annen arıyor.

Sonra ağlıyorsun.

sonra Deira'daki kızdan borç alıyorsun, ve vizen bitiyor ya da bir sorun var.

Doğru muyum?

Vizem hakkında nasıl biliyorsun?

Fatima kumaşımda daha iyi bir fiyat istediğinde bana her şeyi söyler.

Bana öyle bakma. Dubai küçük bir şehir.

Peki, ne kapısı?

Borcunu ödeyeceğim. Fatima'ya değil, arkadaşına ve başka herkese.

Şirketimde sana gerçek bir çalışma vizesi yapacağım. İki yıl.

Alnida'da bir daire kiralayacağım. Bir yatak odası, bir mutfak, açılan bir pencere.

Başka bir kadının çamaşırlarını bir daha yıkamayacaksın.

Ve bunun için ne yapacağım? Dükkânlarını mı temizleyeyim? Kumaşını mı satayım?

Gel ve benimle yaşa.

Seninle mi yaşayayım?

Addis'te bir karım var. Burada nasıl yaşadığımı biliyor.

Bizim için izin var. İkinci bir eş, bir daire, yasal olduğunu söyleyen bir kâğıt.

Birçok erkek yapıyor.

Güvende olurdun, ve ben bağıran bir adam değilim.

Ve hayır dersem?

O zaman hayır dersin.

İnsanlardan bir şey almam.

Sana söyledim, bir kapı teklif ediyorum.

İçinden bakarsın ya da bakmazsın.

Beni satın almak istiyorsun.

Yalnız bir kıza yardım etmek istiyorum, ve ne istediğim konusunda dürüstüm.

Bu çoğu erkeğin sana vereceğinden fazlası.

Ellerine bak.

Yirmi bir yaşındasın, ve ellerin annemin elleri gibi.

Beni tanımıyorsun.

Yeterince biliyorum.

Eve para gönderdiğini ve hiçbir şey tutmadığını biliyorum.

Otobüsün arkasında oturup binaları saydığını biliyorum.

Bugün bana cevap vermek zorunda değilsin.

Düşün. Kahveni iç. Kimse bana böyle bir şey söylemedi çünkü kimse bakmadı. Güzel bir kız her zaman yardım edecek birini bulur.

Ama iyi seçmeli.

Hepsi bu. İyi seç.

Hava kararmadan geri dönmem gerekiyor.

Saatleri sayıyor.

Bunu taksi için al.

Hayır, al. Bir şey değil.

Teşekkür ederim.

Donlit, sahip olduğum her şey, belgelerim, her şey, onun çekmecesinde.

Ne dediğimi anlıyor musun?

Anlıyorum.

Düşüneceğim. Düşüneceğime söz veriyorum.

Fatima Hanım, sizinle konuşmam gerekiyor. Önemli.

Şimdi değil. Salonda misafirlerim var. Kahve soğuk. Yeni kahve yap.

Kahve bekleyebilir. Pasaportumu ve maaşımı istiyorum. Dört ay. Dört ay bana ödeme yapmadınız.

Evimde sesini alçalt.

Bağırmıyorum. Soruyorum. Pasaportum, lütfen.

Pasaportun acentede. Vize için, bunu biliyorsun.

Onu beş ay önce size verdim. Vize tamam. Kart çantamda.

Yani pasaport hiçbir acentede değil. Çekmecenizde, en üstteki, solda, banka kâğıtlarının altında.

Çekmeceme mi girdin?

O odayı her gün temizliyorum.

Hiç açmadım, ama eşyaları nerede tuttuğunuzu biliyorum.

Bu evdeki herkes biliyor.

Dikkatli ol.

Sen benim evimde bir hizmetçisin, kız kardeşim değil.

Sana bir yatak verdim.

Sana yemek verdim.

Benim mutfağımdan yiyorsun.

Ben bir hizmetçiyim, evet.

Yemek yapıyorum, temizliyorum, yıkıyorum, her gün on iki saat.

Çamaşırhanenin yanında uyuyorum.

Ben senin kız kardeşin değilim.

ama ben senin eşyan da değilim.

Gitmek mi istiyorsun? Güzel, git.

Ama bir ay önceden haber vermeden gidersen,

seni ihbar ederim. Kaç.

Polis seni bulur.

Vizenizi durdururlar.

Dubai'de bir daha çalışamazsın,

hiçbir evde, hiçbir dükkânda.

Beni mi ihbar edeceksiniz?

Ve onlara çekmecenizdeki pasaport hakkında ne söyleyeceksiniz,

ödemediğiniz maaş hakkında?

Bana verdiğiniz kâğıt bende.

Tarihler bende.

O kâğıt hiçbir şey söylemiyor.

Arapça.

Okuyamıyorsun bile.

Okuyamam, ama MOHRE hattını arayabilirim.

Fatima Hanım'ın pasaportum çekmecesinde diyebilirim.

12 saat için bana 900 dirhem ödüyor diyebilirim.

Dört ay, para yok diyebilirim.

Bunu dinliyorlar.

Dinleyen insanları var.

Bunu yapar mısın?

İstemiyorum.

Pasaportumu ve paramı istiyorum, ve gideceğim.

Sessiz.

Polis yok.

M-O-H-R-E yok.

Sadece git.

Kendini akıllı mı sanıyorsun?

Hayır.

Yorgun olduğumu düşünüyorum.

Addis'te iki kız kardeşim var.

Annem endişeden hasta.

Param olduğunda onlara para gönderiyorum.

Şimdi hiçbir şeyim yok, bu yüzden benim olana ihtiyacım var.

Sen Mercado'dan küçük bir kızsın. Sana kim inanır?

Belki kimse, ama deneyebilirim. Ve gelirlerse, çekmeceye bakarlar.

Diğer pasaportlara bakarlar. Sanırım başka pasaportlar var.

Burada bekle. Kıpırdama.

İşte, pasaportun. Ve bu, 1.500 dirhem. Sana verebileceğim tek şey bu.

Al ve sabaha kadar evimden çık, şoför gelmeden önce.

Bu dört ay değil.

Alacağın bu. Al ya da bırak.

Ve geri gelme, arama.

Biri sorarsa, kendi isteğinle gittin.

Anlıyorum.

Güzel. Şimdi mutfağımdan çık.

Şafakta, Selama Witt Deira'ya dönmüştü,

dükkânın üstündeki dar merdivenleri tırmanarak, bir elinde çantası,

diğerinde pasaportu.

Messeret kapıyı tek kelime etmeden açtı, çantayı aldı ve küçük ocağa çay koydu. 1 dirhem Selamawit'i dikkatli olursa üç hafta idare ederdi ve oturmadan önce iki kez saydı. Sonra annesini aradı ve dedi ki, Her şey yolunda, anne. İş iyi. Yakında bir şey göndereceğim.

Gerçeği söyleyemedi, henüz değil. Arama bitince, yatağın kenarına oturdu

telefon kucağında.

Ekranda iki numara parlıyordu,

Davit ve iş ofisleri.

Onlara uzun süre baktı

ve sessizce dedi ki,

Bir şey yapmalıyım.

Addis Ababa beni büyüttü.

Tozlu sokaklar ve injera.

annesine ve dedi ki, Her şey yolunda, anne. İş iyi. Yakında bir şeyler göndereceğim.

Gerçeği söyleyemezdi, henüz değil. Görüşme bittiğinde, yatağın kenarına oturdu

telefon kucağında.

Ekranda iki numara parlıyordu,

Daweets ve iş bulma kurumları.

Onlara uzun süre baktı

ve sessizce dedi ki,

Bir şey yapmam lazım.

Addis Ababa beni büyüttü.

Tozlu sokaklar ve injera.

Dubai bir sonraki zor ders oldu.

Hepsi cam kuleler ve soğuk nakit

Kız kardeşlerimi yükseltmeye çalışmak için geldim

Umutlarını yıpranmış çantama taşıyarak

Ama kimse bana fazla bir şey vermedi

Sadece kapalı kapılar ve boş vaatler

Devam ettim

Memleketteki küçük kızlar için

Nasıl hareket ettiğimi izliyorlar

Yüzleri aklımda

Çöl sıcağında titriyor

Başardım, ayaklarımı buldum

Cilalı mermer zeminde

Addis Ababa beni büyüttü

Tozlu sokaklar ve injera

Dubai bir sonraki zor ders oldu

Hepsi cam kuleler ve soğuk nakit

Kız kardeşlerimi yükseltmeye çalışmak için geldim

Umutlarını yıpranmış çantama taşıyarak

Ama kimse bana fazla bir şey vermedi

Sadece kapalı kapılar ve boş bronzlar

Devam ettim

Memleketteki küçük kızlar için

Nasıl hareket ettiğimi izliyorlar

Yüzleri gözlerimde

Çöl sıcağında bir titreme

Başardım, buldum, ayaklarımı buldum

Cilalı mermer zeminde

Addis Ababa beni büyüttü

Tozlu sokaklar ve injera

Dubai bir sonraki zor ders oldu

Hepsi cam kuleler ve soğuk nakit

Kız kardeşlerimi yükseltmeye çalışmak için geldim

Umutlarını yıpranmış çantama taşıyarak

Ama kimse bana fazla bir şey vermedi

Sadece kapalı kapılar ve boş bronzlar

Devam ettim

Memleketteki küçük kızlar için

Nasıl hareket ettiğimi izliyorlar

Gözlerimdeki yüzler

Titreme

Çöl sıcağında

Başardım

Ayaklarımı buldum, ayaklarımı buldum

Cilalı mermer zeminde