عکس قدیمی در دهلی؛ رستوران ناشناس کجاست؟

متن انگلیسی

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

Where is Anna going next?

Follow her travels and learn English.

Subscribe!

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

Ravi, I need your help with something strange.

This morning, I went to a small second-hand bookshop and bought an old travel book.

When I opened it in my hotel room, an old photograph fell from between the pages.

At first, I thought it was just a picture that somebody had forgotten, but then I looked at the back.

You have been in Delhi for only a few days and you already have a mystery.

That sounds very much like you.

Let me see the photograph.

I can see a woman and a man sitting in a restaurant, but the picture must be quite old.

What is written on the back?

It says, For Asha, if we ever lose each other, meet me here, same table, same city, Friday at There is no full name, only the letter M. I know it may mean nothing now, but I cannot stop thinking about it.

Somebody wrote those words because this place was important to them.

I understand why you are curious.

The problem is that Delhi is a huge city and the restaurant may not even exist anymore.

This photograph could be 20 years old.

Streets change, buildings change, and restaurants disappear all the time.

I know, but look carefully at the background.

There are two large windows, a narrow entrance, and part of an older building across the street.

I thought that maybe you would recognize something.

You know Delhi much better than I do, and I have already proved that I can get lost very easily.

At least you admit it now.

Yesterday you called me and said you were not lost, you simply did not know where you were.

I still think that is the best definition of being lost I have ever heard.

But yes, I recognize something in this photograph.

I think the building behind the restaurant may be near Cannot Place.

Then we have to go there.

I am not saying we will find the people in the photograph.

I only want to find the place.

If the restaurant is gone, fine.

At least I will know that we tried.

All right.

I had a quiet afternoon planned, but apparently that plan is finished.

Let us go and look for your mysterious restaurant.

But I want one thing to be clear.

If we spend three hours walking around Delhi and find nothing, you are buying dinner.

I have to admit something.

I complained about Delhi when I first arrived because everything seemed so loud and fast.

But when I walk through these smaller streets, I start seeing a different city.

There are people selling flowers, tea, clothes, and food everywhere.

Every few meters, something completely different is happening.

That is one of the reasons I like this part of Delhi.

If you only travel by car between famous places, you miss most of it.

These streets look chaotic at first, but there is a kind of order inside the chaos.

People know where they are going, even when it looks impossible to you.

Unlike me.

Unlike you.

But you are improving.

Yesterday, you needed my help after 20 minutes.

Today, you have been walking for almost an hour and you are still in the correct part of the city.

I am choosing to hear that as a compliment.

Now look at the photograph again.

I think that tree is useless because it could be anywhere, but the shape of that old building is unusual.

There is a small tower above it.

Do you see it?

Yes, and now that you mention it, I think I know where we should go.

There is a street about 10 minutes from here with a building that has a similar tower.

I cannot promise it's the same one, but it is our best clue.

You said 10 minutes, 20 minutes ago.

I said it was about 10 minutes away.

I did not know the road would be closed.

In Delhi, distance and time are not always friends.

Sometimes a place is very close, but getting there takes much longer than you expect.

I am beginning to understand that, but I don't mind today.

Actually, this is much more interesting than visiting another monument with a hundred tourists around me.

I like the feeling that we are looking for something nobody else knows about.

You are enjoying this too much.

I can already imagine tomorrow.

You will buy another old book and hope to find a secret map a key or a letter from somebody who disappeared 30 years ago That sounds wonderful I was trying to frighten you.

You failed completely.

Wait.

Stop here for a moment.

Look across the street at that restaurant with the dark entrance.

Now compare it with the photograph.

Ravi, I think that is it.

The colors are different and the sign is new, but the two windows are in exactly the same place.

Even the step in front of the door looks similar.

I think you are right.

The restaurant has probably been repaired and changed many times, but the basic shape of the building is the same.

That is surprisingly lucky.

We found it.

I cannot believe we actually found it.

I thought this would take the whole day or that we would finally give up.

Can we go inside?

Not yet.

It is closed between lunch and dinner.

According to the sign, it opens again at 6.

We have more than an hour.

Then I'm going back to my hotel for a while.

I want to change clothes and come back later.

The message says Friday at 7, and today is Friday.

If we are going to follow this story, we may as well do it properly.

You are turning this into a ceremony.

Maybe, but you are coming with me at 7.

Of course I am.

At this point, I want to know the answer too.

The street looks completely different now.

There are lights everywhere, the restaurants are full, and there are so many people outside.

During the afternoon, it felt busy, but now it feels alive in a completely different way.

Delhi changes after sunset.

Some places become quieter, but this area becomes even busier.

And I have to say, your green shirt is probably a better choice for dinner than the clothes you wore while we were walking around all afternoon.

Thank you.

I think that was almost a compliment.

Come on, let us go inside before you change your mind.

Anna.

Look near the window.

I see it.

That must be the table from the photograph.

It's almost in the same position.

The chairs are different, but the window and the wall behind it are the same.

I spoke to the manager while you were looking around.

I showed him the photograph.

He does not remember the man, but he said something very interesting about the woman.

What did he say?

He thinks her name was Asha.

An older woman used to come to this restaurant once every year.

She always came on a Friday evening and asked for the same table near the window.

She usually sat there alone for about an hour.

Every year?

For how long?

He's not completely sure because he was younger then, but he thinks she came from more than 10 years.

Then, a few years ago, she stopped coming.

That is both beautiful and sad.

If she really is the woman in the photograph, she may have been waiting for M all those years.

Imagine returning to the same table once a year because somebody promised to meet you there.

Maybe.

But we should be careful.

We only know part of the story.

Perhaps she was waiting for him.

Perhaps she simply came here because the place reminded her of something important.

Or maybe they met again one year, and that's why she stopped coming.

I like your last explanation much more.

I keep thinking about how the photograph ended up inside my book.

If the book belonged to Asha, maybe she put the picture there herself.

Perhaps she moved away from Delhi and sold some of her books before leaving.

That is possible.

But there are many other explanations.

The book could have belonged to her friend, her sister, or even to the man in the photograph.

We may never know.

That is sometimes the difficult part of finding old things.

You discover enough to become curious, but not enough to know everything.

Usually, I hate stories without endings, but this one feels different.

Maybe I don't need to know every detail.

We found the restaurant.

We know the woman probably returned here many times.

That already makes the photograph feel real.

And now you are sitting in the same restaurant eating dinner.

That is a good ending for one day.

This food is wonderful.

I know I keep saying that in India, but every meal seems completely different from the one before.

And this bread is much hotter than I expected.

You should wait a few seconds before touching fresh naan.

You learned that lesson yesterday, but apparently your memory is shorter than I thought.

I remember the lesson I simply choose not to follow it every time There is a difference But you are right about one thing This is probably the best way to finish our strange little investigation I think you also learned something useful today When you travel, you do not always need a famous place or a perfect plan.

Sometimes one small object can take you somewhere much more interesting.

Exactly.

Before this trip, I thought traveling was mainly about seeing places I had read about before.

Now I think the moments I remember best are usually the ones I never planned.

I have decided what I am going to do with the photograph.

You are not taking it back to the bookshop?

No. I want to leave it here with the manager.

This restaurant is where it belongs.

If Asha ever comes back, maybe someone will show it to her.

And if another person recognizes her, perhaps the story will continue without us.

I actually think that is a good idea.

The photograph has traveled enough.

It was taken here, it disappeared into an old book for years, and somehow it found you.

Returning it to this place feels right.

I was expecting you to make a joke.

I'm eating.

Food makes me more thoughtful.

Then I should feed you before every serious conversation.

It is beautiful outside now.

I know this is the same street we walked along a few hours ago, but it feels softer at night.

The lights, the people, the smell of food from the small stands.

I think I finally understand why you said Delhi has several personalities.

And you've only seen a few of them.

You could stay here for a year and still discover streets you had never noticed before.

That is why people sometimes have very different opinions about the same city.

They may actually be seeing different versions of it.

Do you think Asha ever met M again?

I think she did.

Earlier, you said we should not invent an ending without evidence.

Earlier, it was hot, we were tired, and I was trying to be sensible.

Now I have eaten dinner, so I am allowed to be optimistic.

Then tell me your ending.

Maybe M left Delhi for work or family reasons.

Maybe they lost contact for years.

Then one Friday, he remembered his promise and came back to this restaurant.

He asked if Asha still visited and somebody told him she always came at 7.

So he waited.

And she walked through the door?

Yes.

She saw him sitting at the old table and couldn't believe it.

She would be angry.

Of course.

You cannot arrive 20 years late and expect a warm welcome.

He could say, sorry I'm late.

And she could ask, what happened?

And he could say, Delhi traffic.

Exactly.

That is terrible.

But you are laughing.

Tomorrow I am going back to the bookshop.

No. I only want to look.

That is how today started.

You only wanted to look, then bought a book, found a photograph, and made me walk through half of Delhi.

It was 3 kilometers.

Emotionally, it was much more.

Now you are using my own language against me.

I am learning from you.

But tomorrow, please buy a new book.

Why a new one?

Because new books have fewer mysteries.

And that's exactly why I prefer old ones.

I knew you would say that.

Good night, Ravi.

Thank you for helping me today.

Good night, Ana.

And if you find another photograph tomorrow, do not call me.

Of course not.

You are going to call me.

Probably.

I was afraid of that.

Ready for the lesson?

It's coming up next.

If not, feel free to skip to the next dialogue.

Hello and welcome.

I am so glad you could join me today.

Thank you.

I am happy to be here.

Today, we are working with the story of Anna and the old photograph she found inside a travel book in Delhi.

I will read a sentence from the story, point out one useful word or phrase, and give you five short examples.

Then you will repeat the sentence exactly two times.

Understood.

I am ready to begin.

This morning, I went to a small secondhand bookshop and bought an old travel book.

The useful phrase is secondhand.

I bought a secondhand bicycle for my cousin.

She found a secondhand coat in excellent condition.

This shop sells secondhand furniture at fair prices.

He learned to drive in a secondhand car.

We bought a secondhand table for the kitchen.

This morning I went to a small secondhand bookshop and bought an old travel book.

This morning I went to a small secondhand bookshop and bought an old travel book.

When I opened it in my hotel room, an old photograph fell from between the pages.

The useful phrase is fell from between the pages A letter fell from between the pages of the old diary A dried flower fell from between the pages of her notebook A ticket fell from between the pages of the magazine.

A small drawing fell from between the pages of the cookbook.

A postcard fell from between the pages of the library book.

When I opened it in my hotel room, an old photograph fell from between the pages.

When I opened it in my hotel room, an old photograph fell from between the pages.

The problem is that Delhi is a huge city and the restaurant may not even exist anymore.

The useful phrase is, exist anymore.

That old cinema does not exist anymore.

Does this tradition exist anymore?

My old school does not exist anymore.

That tiny shop does not exist anymore.

Can that custom exist anymore?

The problem is that Delhi is a huge city and the restaurant may not even exist anymore.

The problem is that Delhi is a huge city and the restaurant may not even exist anymore.

Streets change, buildings change, and restaurants disappear all the time.

The useful phrase is all the time.

She practices the piano all the time.

He checks his phone all the time.

They travel to different cities all the time.

The children ask questions all the time.

My neighbor talks about his garden all the time.

Streets change, buildings change, and restaurants disappear all the time.

Streets change, buildings change, and restaurants disappear all the time.

I have already proved that I can get lost very easily.

The useful phrase is get lost.

I can get lost very easily.

You can get lost in this market.

People often get lost in new cities.

Do not get lost on the way home.

It is easy to get lost here.

I have already proved that I can get lost very easily.

I have already proved that I can get lost very easily.

These streets look chaotic at first, but there is a kind of order inside the chaos.

The useful word is chaotic.

The market felt chaotic on Saturday morning.

Their kitchen was chaotic before the party.

The traffic was chaotic after the storm.

The office seemed chaotic during the move.

The children made the room chaotic in minutes.

These streets look chaotic at first, but there is a kind of order inside the chaos.

These streets look chaotic at first, but there is a kind of order inside the chaos.

In Delhi, distance and time are not always friends.

The useful phrase is not always friends.

Speed and safety are not always friends.

Ambition and patience are not always friends.

My plans and the weather are not always friends.

Good food and a small budget are not always friends.

Excitement and good sleep are not always friends.

In Delhi, distance and time are not always friends.

In Delhi, distance and time are not always friends.

Sometimes one small object can take you somewhere much more interesting.

The useful phrase is, take you somewhere.

A good book can take you somewhere far away.

A simple song can take you somewhere from your childhood.

A photograph can take you somewhere in your memory.

A kind word can take you somewhere peaceful.

A train ticket can take you somewhere new.

Sometimes one small object can take you somewhere much more interesting.

Sometimes one small object can take you somewhere much more interesting.

Returning it to this place feels right.

The useful phrase is feels right.

Leaving the key with the neighbor feels right.

Saying thank you feels right.

Choosing this path feels right.

Keeping the old letter feels right.

Giving the book back feels right.

Returning it to this place feels right.

Returning it to this place feels right.

Today we practiced secondhand, fell from between the pages, exist anymore, all the time, get lost, chaotic, not always friends, take you somewhere, and feels right.

These words and phrases come from Anna and Ravi's search for the restaurant in the photograph.

Keep them close when you tell stories about travel, mystery, and small discoveries.

I will.

And if I find an old photograph tomorrow, I will remember every one of them.

interactive player on our website.

Link in the description.

متن به این زبان

هر روز دیالوگ‌ها و داستان‌های جدید. موجود در ۲۱ زبان زیرنویس.

آنا بعد کجا می‌رود؟ سفرهایش را دنبال کنید و انگلیسی یاد بگیرید. مشترک شوید! می‌توانید همه‌ی

این دیالوگ‌ها را جمله به جمله با پخش‌کننده‌ی تعاملی وب‌سایت ما تمرین کنید. لینک در

توضیحات. راوی، برای یک چیز عجیب به کمکت نیاز دارم. امروز صبح به یک کتاب‌فروشی دست‌دوم کوچک

رفتم و یک کتاب سفر قدیمی خریدم. وقتی آن را در اتاق هتلم باز کردم، یک عکس قدیمی

از بین صفحات افتاد. اول فکر کردم فقط عکسی است که کسی فراموشش کرده،

اما بعد پشتش را نگاه کردم. فقط چند روز است که در دهلی هستی و همین حالا یک

معما داری. این خیلی شبیه توست. بگذار عکس را ببینم. می‌توانم یک زن و یک مرد را ببینم

که در یک رستوران نشسته‌اند، اما عکس باید خیلی قدیمی باشد. پشتش چه نوشته شده؟

نوشته: برای آشا، اگر روزی همدیگر را گم کردیم، همین‌جا منتظرم باش، همان میز، همان شهر، جمعه ساعت

هیچ نام کاملی نیست، فقط حرف ام.

می‌دانم که شاید الان هیچ معنایی نداشته باشد، اما نمی‌توانم از فکرش بیرون بیایم.

یک نفر آن کلمات را نوشته چون این مکان برایش مهم بوده.

می‌فهمم چرا کنجکاو شدی.

مشکل این است که دهلی شهر بزرگی است و شاید رستوران دیگر حتی وجود نداشته باشد.

این عکس می‌تواند ۲۰ ساله باشد.

خیابان‌ها تغییر می‌کنند، ساختمان‌ها تغییر می‌کنند، و رستوران‌ها مدام ناپدید می‌شوند.

می‌دانم، اما با دقت به پس‌زمینه نگاه کن. دو پنجره‌ی بزرگ، یک ورودی باریک، و بخشی از یک ساختمان قدیمی‌تر آن‌طرف خیابان هست. فکر کردم شاید تو چیزی را تشخیص بدهی. تو دهلی را خیلی بهتر از من می‌شناسی، و من قبلاً ثابت کرده‌ام که خیلی راحت گم می‌شوم.

حداقل حالا اعتراف می‌کنی. دیروز به من زنگ زدی و گفتی گم نشدی، فقط نمی‌دانستی کجایی. هنوز فکر می‌کنم آن بهترین تعریفی است که تا حالا از گم شدن شنیده‌ام. اما بله، من چیزی را در این عکس تشخیص می‌دهم. فکر می‌کنم ساختمان پشت رستوران ممکن است نزدیک کانوت پلیس باشد.

پس باید برویم آنجا.

من نمی‌گویم آدم‌های داخل عکس را پیدا می‌کنیم.

فقط می‌خواهم آن مکان را پیدا کنم.

اگر رستوران رفته باشد، اشکالی ندارد.

حداقل می‌دانم که تلاش کردیم.

خیلی خوب.

برای یک بعدازظهر آرام برنامه داشتم، اما ظاهراً آن برنامه تمام شد.

بیا برویم و رستوران مرموزت را پیدا کنیم.

اما می‌خواهم یک چیز روشن باشد.

اگر سه ساعت در دهلی قدم بزنیم و چیزی پیدا نکنیم، تو شام می‌دهی.

باید چیزی را اعتراف کنم.

وقتی اول رسیدم از دهلی شکایت کردم چون همه‌چیز خیلی پرصدا و سریع به نظر می‌رسید.

اما وقتی در این خیابان‌های کوچک‌تر قدم می‌زنم، شروع می‌کنم به دیدن شهری متفاوت.

همه‌جا مردم گل، چای، لباس و غذا می‌فروشند.

هر چند متر، چیز کاملاً متفاوتی در حال اتفاق افتادن است.

این یکی از دلایلی است که این بخش دهلی را دوست دارم.

اگر فقط با ماشین بین مکان‌های معروف سفر کنی، بیشترش را از دست می‌دهی.

این خیابان‌ها اول آشفته به نظر می‌رسند، اما نوعی نظم درون این آشفتگی هست.

مردم می‌دانند کجا می‌روند، حتی وقتی برای تو غیرممکن به نظر می‌رسد.

برخلاف من.

برخلاف تو. اما داری پیشرفت می‌کنی.

دیروز بعد از ۲۰ دقیقه به کمک من نیاز داشتی.

امروز تقریباً یک ساعت است که راه می‌روی و هنوز در بخش درست شهر هستی.

انتخاب می‌کنم که این را به عنوان تعریف بپذیرم. حالا دوباره به عکس نگاه کن. فکر می‌کنم آن درخت بی‌فایده است چون می‌تواند هر جایی باشد، اما شکل آن ساختمان قدیمی غیرعادی است. یک برج کوچک بالای آن هست. می‌بینی؟

بله، و حالا که گفتی، فکر می‌کنم می‌دانم کجا باید برویم.

یک خیابان حدود ۱۰ دقیقه از اینجا فاصله دارد با ساختمانی که برج مشابهی دارد.

نمی‌توانم قول بدهم همان یکی باشد، اما بهترین سرنخ ماست.

گفتی ۱۰ دقیقه، ۲۰ دقیقه پیش.

گفتم حدود ۱۰ دقیقه فاصله دارد.

نمی‌دانستم جاده بسته می‌شود.

در دهلی، فاصله و زمان همیشه دوست نیستند.

گاهی مکانی خیلی نزدیک است، اما رسیدن به آن خیلی بیشتر از آنچه انتظار داری طول می‌کشد.

دارم کم‌کم این را می‌فهمم، اما امروز برایم مهم نیست.

در واقع، این خیلی جالب‌تر از دیدن یک بنای دیگر با صد گردشگر دور و برم است.

این حس را دوست دارم که دنبال چیزی می‌گردیم که هیچ‌کس دیگر از آن خبر ندارد.

داری بیش از حد از این لذت می‌بری.

همین حالا می‌توانم فردا را تصور کنم.

یک کتاب قدیمی دیگر می‌خری و امیدوار هستی یک نقشه‌ی مخفی، یک کلید یا نامه‌ای از کسی که ۳۰ سال پیش ناپدید شده پیدا کنی. این عالی به نظر می‌رسد

می‌خواستم بترسانمت.

کاملاً شکست خوردی.

صبر کن.

یک لحظه اینجا بایست.

آن‌طرف خیابان به آن رستوران با ورودی تاریک نگاه کن.

حالا با عکس مقایسه‌اش کن.

راوی، فکر می‌کنم همان است.

رنگ‌ها متفاوت‌اند و تابلو جدید است، اما دو پنجره دقیقاً در همان جای قبلی هستند.

حتی پله‌ی جلوی در هم شبیه به نظر می‌رسد.

فکر می‌کنم حق با توست.

رستوران احتمالاً بارها تعمیر و تغییر کرده، اما شکل اصلی ساختمان همان است.

این به‌طور شگفت‌انگیزی خوش‌شانسی است.

پیدایش کردیم.

نمی‌توانم باور کنم که واقعاً پیدایش کردیم.

فکر می‌کردم تمام روز طول می‌کشد یا در نهایت تسلیم می‌شویم.

می‌توانیم برویم داخل؟

هنوز نه.

بین ناهار و شام بسته است.

طبق تابلو، ساعت ۶ دوباره باز می‌شود.

بیش از یک ساعت وقت داریم.

پس من برای مدتی به هتلم برمی‌گردم.

می‌خواهم لباسم را عوض کنم و بعداً برگردم.

پیام می‌گوید جمعه ساعت ۷، و امروز جمعه است.

اگر می‌خواهیم این داستان را دنبال کنیم، بهتر است درست انجامش دهیم.

داری این را به یک مراسم تبدیل می‌کنی.

شاید، اما ساعت ۷ با من می‌آیی.

البته که می‌آیم. در این مرحله، من هم می‌خواهم جواب را بدانم.

خیابان حالا کاملاً متفاوت به نظر می‌رسد. همه‌جا چراغ است، رستوران‌ها پرند،

و بیرون خیلی شلوغ است. در بعدازظهر شلوغ به نظر می‌رسید،

اما حالا به شکلی کاملاً متفاوت زنده است.

دهلی بعد از غروب تغییر می‌کند. بعضی جاها ساکت‌تر می‌شوند، اما این منطقه حتی شلوغ‌تر می‌شود.

و باید بگویم، پیراهن سبزت احتمالاً برای شام انتخاب بهتری است تا لباس‌هایی که

وقتی تمام بعدازظهر قدم می‌زدیم پوشیده بودی. ممنون. فکر می‌کنم آن تقریباً یک تعریف بود.

بیا، برویم داخل قبل از اینکه نظرت عوض شود. آنا. نزدیک پنجره را نگاه کن.

می‌بینمش. آن باید همان میز داخل عکس باشد. تقریباً در همان موقعیت است.

صندلی‌ها متفاوت‌اند، اما پنجره و دیوار پشتش همان هستند.

وقتی داشتی اطراف را نگاه می‌کردی با مدیر صحبت کردم. عکس را به او نشان دادم.

او مرد را به یاد نمی‌آورد، اما چیزی بسیار جالب درباره‌ی زن گفت.

چه گفت؟

فکر می‌کند اسمش آشا بوده. یک زن مسن‌تر هر سال یک بار به این رستوران می‌آمد.

همیشه عصر جمعه می‌آمد و همان میز نزدیک پنجره را می‌خواست.

معمولاً حدود یک ساعت آنجا تنها می‌نشست.

هر سال؟ برای چه مدت؟

کاملاً مطمئن نیست چون آن موقع جوان‌تر بود، اما فکر می‌کند بیش از ۱۰ سال می‌آمد.

بعد، چند سال پیش، دیگر نیامد.

این هم زیباست و هم غم‌انگیز.

اگر واقعاً همان زن داخل عکس باشد، ممکن است تمام آن سال‌ها منتظر ام بوده.

تصور کن هر سال به همان میز برگردی چون کسی قول داده آنجا ملاقاتت کند.

شاید. اما باید مراقب باشیم. ما فقط بخشی از داستان را می‌دانیم.

شاید منتظر او بوده.

شاید فقط به اینجا می‌آمد چون مکان چیزی مهم را به یادش می‌آورد.

یا شاید یک سال دوباره همدیگر را دیده‌اند، و برای همین دیگر نیامده.

توضیح آخرت را خیلی بیشتر دوست دارم.

مدام فکر می‌کنم چطور عکس داخل کتاب من افتاده.

اگر کتاب مال آشا بوده، شاید خودش عکس را آنجا گذاشته.

شاید از دهلی نقل مکان کرده و قبل از رفتن بعضی از کتاب‌هایش را فروخته.

این ممکن است.

اما توضیحات بسیار دیگری هم هست.

کتاب می‌توانسته مال دوستش، خواهرش، یا حتی مرد داخل عکس بوده باشد.

شاید هرگز نفهمیم.

این گاهی بخش سخت پیدا کردن چیزهای قدیمی است.

آنقدر کشف می‌کنی که کنجکاو شوی، اما نه آنقدر که همه‌چیز را بدانی.

معمولاً از داستان‌های بدون پایان متنفرم، اما این یکی متفاوت feels.

شاید لازم نیست هر جزئیاتی را بدانم.

رستوران را پیدا کردیم. می‌دانیم زن احتمالاً بارها به اینجا برگشته.

همین حالا هم عکس را واقعی‌تر می‌کند.

و حالا تو در همان رستوران نشسته‌ای و شام می‌خوری.

این پایان خوبی برای یک روز است.

این غذا فوق‌العاده است.

می‌دانم که مدام این را در هند می‌گویم، اما هر وعده غذایی کاملاً متفاوت از قبلی به نظر می‌رسد.

و این نان خیلی داغ‌تر از آنچه انتظار داشتم است.

باید چند ثانیه صبر کنی قبل از اینکه نان تازه را لمس کنی. دیروز این درس را یاد گرفتی، اما ظاهراً حافظه‌ات کوتاه‌تر از آنچه فکر می‌کردم است.

درس را یادم است، فقط انتخاب می‌کنم هر بار دنبالش نکنم. فرق دارد. اما درباره‌ی یک چیز حق با توست. این احتمالاً بهترین راه برای تمام کردن تحقیق کوچک عجیب ماست. فکر می‌کنم تو هم امروز چیز مفیدی یاد گرفتی

وقتی سفر می‌کنی، همیشه به یک مکان معروف یا یک برنامه‌ی بی‌نقص نیاز نداری.

گاهی یک شیء کوچک می‌تواند تو را به جایی بسیار جالب‌تر ببرد.

دقیقاً. قبل از این سفر، فکر می‌کردم سفر عمدتاً دیدن مکان‌هایی است که قبلاً درباره‌شان خوانده‌ام.

حالا فکر می‌کنم لحظه‌هایی که بهترین را به یاد می‌آورم معمولاً همان‌هایی هستند که هرگز برنامه‌ریزی نکرده بودم.

تصمیم گرفته‌ام با عکس چه کار کنم.

آن را به کتاب‌فروشی برنمی‌گردانی؟

نه. می‌خواهم آن را اینجا پیش مدیر بگذارم. این رستوران جایی است که به آن تعلق دارد. اگر آشا

هرگز برگردد، شاید کسی آن را به او نشان دهد. و اگر شخص دیگری او را بشناسد،

شاید داستان بدون ما ادامه پیدا کند.

در واقع فکر می‌کنم این ایده‌ی خوبی است. عکس به اندازه‌ی کافی سفر کرده. اینجا گرفته شده، سال‌ها در یک کتاب قدیمی ناپدید شده، و به شکلی تو را پیدا کرده. برگرداندنش به این مکان درست feels.

انتظار داشتم شوخی کنی.

دارم غذا می‌خورم. غذا مرا متفکرتر می‌کند.

پس باید قبل از هر مکالمه‌ی جدی به تو غذا بدهم.

بیرون حالا زیباست.

می‌دانم این همان خیابانی است که چند ساعت پیش در آن قدم زدیم، اما شب نرم‌تر به نظر می‌رسد.

چراغ‌ها، مردم، بوی غذا از دکه‌های کوچک.

فکر می‌کنم بالاخره می‌فهمم چرا گفتی دهلی چند شخصیت دارد.

و تو فقط چند تای آن‌ها را دیده‌ای.

می‌توانی یک سال اینجا بمانی و هنوز خیابان‌هایی را کشف کنی که هرگز متوجهشان نشده بودی.

برای همین است که مردم گاهی درباره‌ی یک شهر نظرات کاملاً متفاوتی دارند.

ممکن است در واقع نسخه‌های متفاوتی از آن را می‌بینند.

فکر می‌کنی آشا هرگز دوباره ام را دید؟

فکر می‌کنم دید.

قبلاً گفتی نباید بدون مدرک پایانی از خودمان دربیاوریم.

قبلاً هوا گرم بود، خسته بودیم، و من سعی می‌کردم عاقل باشم.

حالا شام خورده‌ام، پس اجازه دارم خوش‌بین باشم.

پس پایان خودت را بگو.

شاید ام به دلایل کاری یا خانوادگی دهلی را ترک کرد. شاید سال‌ها ارتباطشان قطع شد.

بعد یک جمعه، قولش را به یاد آورد و به این رستوران برگشت.

پرسید آیا آشا هنوز می‌آید و کسی به او گفت که همیشه ساعت ۷ می‌آمد. پس منتظر ماند.

و او از در وارد شد؟

بله. او را دید که پشت میز قدیمی نشسته و باورش نشد.

او عصبانی می‌شد.

البته. نمی‌توانی ۲۰ سال دیر برسی و انتظار خوش‌آمدگویی گرم داشته باشی.

او می‌توانست بگوید، ببخشید دیر کردم.

و او می‌توانست بپرسد، چه اتفاقی افتاد؟

و او می‌توانست بگوید، ترافیک دهلی.

دقیقاً.

این وحشتناک است.

اما داری می‌خندی.

فردا به کتاب‌فروشی برمی‌گردم.

نه.

فقط می‌خواهم نگاه کنم.

امروز این‌طوری شروع شد.

فقط می‌خواستی نگاه کنی، بعد یک کتاب خریدی، یک عکس پیدا کردی، و مرا وادار کردی نصف دهلی را پیاده طی کنم.

۳ کیلومتر بود.

از نظر احساسی، خیلی بیشتر بود.

حالا داری از زبان خودم علیه من استفاده می‌کنی.

دارم از تو یاد می‌گیرم. اما فردا، لطفاً یک کتاب جدید بخر.

چرا جدید؟

چون کتاب‌های جدید رازهای کمتری دارند.

و دقیقاً به همین دلیل من کتاب‌های قدیمی را ترجیح می‌دهم.

می‌دانستم که این را می‌گویی.

شب بخیر، راوی.

ممنون که امروز کمکم کردی.

شب بخیر، آنا.

و اگر فردا عکس دیگری پیدا کردی، به من زنگ نزن.

البته که نه.

تو به من زنگ خواهی زد.

احتمالاً.

از این می‌ترسیدم.

آماده برای درس؟

همین حالا شروع می‌شود.

اگر نه، راحت به دیالوگ بعدی برو.

سلام و خوش آمدید.

خیلی خوشحالم که امروز توانستی به من بپیوندی.

متشکرم.

خوشحالم که اینجا هستم.

امروز، با داستان آنا و عکس قدیمی‌ای که او داخل یک کتاب سفر در دهلی پیدا کرد کار می‌کنیم.

یک جمله از داستان را می‌خوانم، یک کلمه یا عبارت مفید را مشخص می‌کنم، و پنج مثال کوتاه به شما می‌دهم.

سپس شما جمله را دقیقاً دو بار تکرار خواهید کرد.

متوجه شدم.

آماده‌ام برای شروع.

امروز صبح، به یک کتاب‌فروشی کوچک دست‌دوم رفتم و یک کتاب سفر قدیمی خریدم.

عبارت مفید «دست‌دوم» است.

برای پسرخاله‌ام یک دوچرخه دست‌دوم خریدم.

او یک کت دست‌دوم در وضعیت عالی پیدا کرد.

این مغازه مبلمان دست‌دوم را با قیمت منصفانه می‌فروشد.

او رانندگی را با یک ماشین دست‌دوم یاد گرفت.

ما یک میز دست‌دوم برای آشپزخانه خریدیم.

امروز صبح به یک کتاب‌فروشی کوچک دست‌دوم رفتم و یک کتاب سفر قدیمی خریدم.

امروز صبح به یک کتاب‌فروشی کوچک دست‌دوم رفتم و یک کتاب سفر قدیمی خریدم.

وقتی آن را در اتاق هتلم باز کردم، یک عکس قدیمی از بین صفحات افتاد.

عبارت مفید «از بین صفحات افتاد» است. یک نامه از بین صفحات دفتر خاطرات قدیمی افتاد. یک گل خشک از بین صفحات دفترچه‌اش افتاد.

یک بلیت از بین صفحات مجله افتاد.

یک نقاشی کوچک از بین صفحات کتاب آشپزی افتاد.

یک کارت پستال از بین صفحات کتاب کتابخانه افتاد.

وقتی آن را در اتاق هتلم باز کردم، یک عکس قدیمی از بین صفحات افتاد.

وقتی آن را در اتاق هتلم باز کردم، یک عکس قدیمی از بین صفحات افتاد.

مشکل این است که دهلی شهر بزرگی است و ممکن است رستوران حتی دیگر وجود نداشته باشد.

عبارت مفید «دیگر وجود نداشتن» است.

آن سینمای قدیمی دیگر وجود ندارد.

آیا این سنت دیگر وجود دارد؟

مدرسه قدیمی من دیگر وجود ندارد.

آن مغازه کوچک دیگر وجود ندارد.

آیا آن رسم می‌تواند دیگر وجود داشته باشد؟

مشکل این است که دهلی شهر بزرگی است و ممکن است رستوران حتی دیگر وجود نداشته باشد.

مشکل این است که دهلی شهر بزرگی است و ممکن است رستوران حتی دیگر وجود نداشته باشد.

خیابان‌ها تغییر می‌کنند، ساختمان‌ها تغییر می‌کنند، و رستوران‌ها مدام ناپدید می‌شوند.

عبارت مفید «مدام» است.

او مدام پیانو تمرین می‌کند.

او مدام گوشی‌اش را چک می‌کند.

آن‌ها مدام به شهرهای مختلف سفر می‌کنند.

بچه‌ها مدام سؤال می‌پرسند.

همسایه من مدام درباره باغش حرف می‌زند.

خیابان‌ها تغییر می‌کنند، ساختمان‌ها تغییر می‌کنند، و رستوران‌ها مدام ناپدید می‌شوند.

خیابان‌ها تغییر می‌کنند، ساختمان‌ها تغییر می‌کنند، و رستوران‌ها مدام ناپدید می‌شوند.

من قبلاً ثابت کرده‌ام که خیلی راحت می‌توانم گم شوم.

عبارت مفید «گم شدن» است.

من خیلی راحت می‌توانم گم شوم.

تو می‌توانی در این بازار گم شوی.

مردم اغلب در شهرهای جدید گم می‌شوند.

در راه خانه گم نشو.

گم شدن اینجا آسان است.

من قبلاً ثابت کرده‌ام که خیلی راحت می‌توانم گم شوم.

من قبلاً ثابت کرده‌ام که خیلی راحت می‌توانم گم شوم.

این خیابان‌ها در ابتدا آشفته به نظر می‌رسند، اما نوعی نظم درون این آشفتگی وجود دارد.

کلمه مفید «آشفته» است.

بازار صبح شنبه آشفته به نظر می‌رسید.

آشپزخانه‌شان قبل از مهمانی آشفته بود.

ترافیک بعد از طوفان آشفته بود.

دفتر در طول اسباب‌کشی آشفته به نظر می‌رسید.

بچه‌ها در چند دقیقه اتاق را آشفته کردند.

این خیابان‌ها در ابتدا آشفته به نظر می‌رسند، اما نوعی نظم درون این آشفتگی وجود دارد.

این خیابان‌ها در ابتدا آشفته به نظر می‌رسند، اما نوعی نظم درون این آشفتگی وجود دارد.

در دهلی، فاصله و زمان همیشه دوست نیستند.

عبارت مفید «همیشه دوست نیستند» است.

سرعت و ایمنی همیشه دوست نیستند.

جاه‌طلبی و صبر همیشه دوست نیستند.

برنامه‌های من و هوا همیشه دوست نیستند.

غذای خوب و بودجه کم همیشه دوست نیستند.

هیجان و خواب خوب همیشه دوست نیستند.

در دهلی، فاصله و زمان همیشه دوست نیستند.

در دهلی، فاصله و زمان همیشه دوست نیستند.

گاهی یک شیء کوچک می‌تواند تو را به جایی بسیار جالب‌تر ببرد.

عبارت مفید «تو را به جایی بردن» است.

یک کتاب خوب می‌تواند تو را به جایی دور ببرد.

یک آهنگ ساده می‌تواند تو را به جایی از کودکی‌ات ببرد.

یک عکس می‌تواند تو را به جایی در حافظه‌ات ببرد.

یک کلمه مهربان می‌تواند تو را به جایی آرام ببرد.

یک بلیت قطار می‌تواند تو را به جایی جدید ببرد.

گاهی یک شیء کوچک می‌تواند تو را به جایی بسیار جالب‌تر ببرد.

گاهی یک شیء کوچک می‌تواند تو را به جایی بسیار جالب‌تر ببرد.

برگرداندن آن به این مکان درست به نظر می‌رسد.

عبارت مفید «درست به نظر رسیدن» است.

گذاشتن کلید پیش همسایه درست به نظر می‌رسد.

گفتن متشکرم درست به نظر می‌رسد.

انتخاب این مسیر درست به نظر می‌رسد.

نگه داشتن نامه قدیمی درست به نظر می‌رسد.

پس دادن کتاب درست به نظر می‌رسد.

برگرداندن آن به این مکان درست به نظر می‌رسد. برگرداندن آن به این مکان درست به نظر می‌رسد.

امروز تمرین کردیم: دست‌دوم، از بین صفحات افتاد، دیگر وجود نداشتن، مدام، گم شدن، آشفته، همیشه دوست نیستند، تو را به جایی بردن، و درست به نظر رسیدن.

این کلمات و عبارات از جستجوی آنا و راوی برای رستوران در عکس می‌آیند.

آن‌ها را نزدیک خود نگه دار وقتی داستان‌هایی درباره سفر، رمز و راز، و کشف‌های کوچک تعریف می‌کنی.

همین کار را می‌کنم. و اگر فردا یک عکس قدیمی پیدا کنم، همه آن‌ها را به یاد خواهم آورد.

پخش‌کننده تعاملی در وب‌سایت ما.

لینک در توضیحات.

پخش‌کننده تعاملی در وب‌سایت ما.

لینک در توضیحات.