دوستش در فرودگاه مانیل نیامد؛ انگلیسیِ پرسیدن چه اتفاقی افتاد

متن انگلیسی

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

I landed in Manila from Hanoi on a hot, sticky evening with a backpack, a cheap SIM card, and no real plan beyond seeing the city and meeting Marco.

I was 26, and by then, Thailand, Vietnam, Japan, and Korea were already behind me.

I was used to night buses, changing plans, and trusting that things would work out.

We had met earlier in Asia, and he had promised to show me Manila.

But when I came out with my bag, there was no Marco.

I walked past the taxi drivers and the families with cardboard signs, looking for his face.

Nothing.

I checked my phone.

No messages.

I called him once, twice, three times.

It rang and rang, then went to voicemail.

I told myself he was just late.

Traffic in Manila was famous, and maybe his shift had run over.

I sat down in a small coffee shop near the exit and bought a bottle of water.

My good mood was still there, but it had a small crack in it now.

I found Danny's number, the one Marco had given me in case of trouble.

Danny answered quickly.

He sounded surprised to hear from me, and then strange, but he said he would come to the airport.

I ordered a coffee and waited.

Anna?

Anna over here.

Danny, thank God.

I've been watching that door for 40 minutes.

Sorry, the traffic on EDSA, you don't want to know.

I came as fast as I could.

It's fine.

Sit down.

Do you want a coffee?

Something cold?

You look like you're about to pass out.

No, no. I can't drink anything.

Thank you.

Okay, so where is he?

Is Marco sick?

Did something happen at work?

Anna.

Because he sent me a photo of this hall two days ago.

He was joking he'd stand here with a stupid sign with my name on it.

That's Marco.

He doesn't just not show up.

I know.

I know he doesn't.

So?

He's not coming.

He can't come.

What does that mean, he can't come?

He was taken this morning.

The police came to our flat.

Around 6, maybe half past 6, I was still in bed.

The police?

Yes.

Danny, that's not funny.

Do I look like I'm joking?

Look at me.

Okay, okay, I'm sorry.

Just slow down.

What happened?

Did he get into a fight?

Did he do something stupid?

I don't think so.

I really don't think so.

But they took him out in front of me, and they took his laptop, and they took papers from his desk.

They were in our flat for maybe two hours.

Every drawer.

My room, too.

That's a mistake.

It has to be.

Marco works in a call center.

He pays his rent.

He sends money to his mother in the province.

He's the most boring person I met in six months of traveling.

He goes to bed at ten.

I know what Marco is.

Then what are they saying?

What did they tell you?

Almost nothing.

Nobody tells me anything.

I'm not family.

I'm not a lawyer.

I just stood in the corner with my hands up while they put his laptop in a plastic bag.

But I heard them talking to each other.

Something about accounts.

Something about people paying for work that doesn't exist online.

And his name is on it.

His name is on what?

I don't know exactly.

That's the truth.

I heard the word estafa and I heard the word scam and then they told me to be quiet.

Right.

Okay.

I'm going there.

Right now.

Where is he?

Which station?

Marco was supposed to wait for me in the arrivals hall.

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

Anna, no. Not tonight.

Why not?

I'm not going to sit in a hostel and look at my phone.

I flew here to see him.

If he's in a cell somewhere, I want to see him.

Because at 9 at night, you'll get a locked door and a guard who tells you to come back tomorrow.

That the best case The worst case you a foreigner with no lawyer no reason to be there shouting in a police station and somebody decides you interesting I not going to shout Everybody says that before they shout So what, I do nothing?

You sleep.

And at 7 in the morning, I pick you up and we go together.

I'll wait with you.

All day if we have to.

You'll come with me?

I said I would.

I'm saying it now.

Even though you're scared?

I'm very scared.

That's why I'm sitting here sweating in an airport coffee shop instead of being at home.

They wrote down my name too, Ana.

My name.

I live in that flat.

My laptop is next to his on the same desk.

So yes, I'm scared.

And I'm still going to take you.

I'm sorry.

I didn't mean—I'm not trying to make this about me.

I know.

You're not.

You're the only person who called me.

He gave me your number in Hanoi months ago.

If anything happens in Manila, call Danny.

I thought it was a joke, like in case I lose my wallet.

Marco likes to be prepared.

He's like that.

Always has a plan for other people and never one for himself.

That's him exactly.

Look, there's a small place near the station.

Cheap rooms, they don't ask questions.

I'll drop you there now, you sleep, and I'll be outside at 7.

I haven't booked anything.

I was going to stay with Marco.

I know.

He told me.

He was going to give you his room and sleep on the sofa and complain about it for a week.

God, that idiot.

Yeah.

Okay, okay, fine.

Seven o'clock.

But Danny, one thing.

If he did something and you know about it, tell me now, not tomorrow.

Now.

I'd rather be angry tonight than stupid tomorrow.

He didn't do it.

I'm not saying he's a saint.

He's stubborn and he's bad with money.

But stealing from strangers on the internet?

He'd cry.

He cried at a video about a dog last month.

That's true.

He really did.

So tomorrow we go and we listen to what they actually say, and then we find him someone who knows the law, because I don't.

I have some money saved.

Not much, but some.

Let's not spend it in the dark.

Let's find out what we're paying for first.

Fine, but I want it said out loud.

I'm not leaving him in there, whatever this is.

Then we agree.

Come on, finish your coffee, I'll get the car.

And Anna, don't talk to anyone at the station tomorrow before I get there.

Not the guard, not the man at the desk.

Nobody.

You think I'll say something stupid?

I think you'll say something honest.

In this building, that's the same thing.

Then I'll keep my mouth shut and let you do the talking.

That's the first sensible thing anybody said all day.

The next morning, Danny was outside the cheap rooms at 7.

exactly as he promised, with two cups of coffee and a face that had not slept.

We drove to the police station in silence, past jeepneys and wet markets, and people starting their day as if nothing had happened.

The station was hot and crowded, and we sat on a plastic bench for hours.

Danny did the talking, like he said he would.

I kept my mouth shut and watched the clock and the guards and the door that never opened.

Around lunchtime, a clerk finally told us something.

Marco was being held temporarily, and the case was about online fraud, people paying for work that did not exist.

His name was on the papers.

I asked what that meant, and the clerk shrugged and said the investigation was ongoing.

Danny put a hand on my arm before I could say anything honest.

We waited more.

Late in the afternoon, a different officer called us over and said we could have a short visit.

Twenty minutes, maybe less.

I felt my stomach drop.

I had been waiting all day to hear something.

And now that I had it, I was scared of what Marco would look like.

Danny squeezed my shoulder and said he would be right outside.

A guard led me down a corridor to the visitation room.

I took a breath and walked in.

Margo?

Hey, it's me.

It's Anna.

You came.

You actually came.

Of course I came.

I've been downstairs since 10 this morning, sitting on a plastic bench watching a door.

Sit down.

Sit.

God, look at you.

Have you slept at all Maybe two hours The floor is concrete and the light never goes off and there are nine of us in that room Anna I sorry about the airport I'm so sorry.

You must have stood there like...

I stood there for 40 minutes with a bottle of water in my hand, waiting for a stupid sign with my name on it.

But that's not important now.

Danny told me what he saw.

Police in the flat at half past six, laptop in a plastic bag, papers off your desk.

Danny spoke to you?

He came to the airport.

He was sweating through his shirt.

He couldn't sit still.

He said they searched his room too and took his laptop and his phone.

They did.

His room, my room, the kitchen, even the cupboard under the sink.

He has nothing to do with any of it, Anna.

Nothing.

I know.

He's outside right now, in the corridor, pretending to read a notice on the wall so the guard thinks he's nobody.

He told me not to say a single word to anyone in this building, so I've been sitting on my hands all day.

He's right.

Listen to Danny, not to me.

I'd rather listen to you.

Twenty minutes, that's what they gave us, and I don't know if we get more.

So talk.

What do they say you did?

Estafa.

Swindling.

They say I was part of a group taking money from people online.

Filipinos working abroad, mostly.

Seafarers, nurses in Dubai, people sending money home to their families.

They were promised jobs.

Placement fees, paperwork, a job waiting for them in Manila.

They paid.

There were no jobs.

And your name is in the middle of it.

My name is on the account.

My name is on the receipt forms.

There's one form with a signature that looks like mine.

I stared at the photocopy this morning for an hour and my hands were shaking.

Does it look like yours because it is yours?

No, Anna, no. It's close.

It's close enough that I'd have to look twice.

And I've been signing my name for 26 years.

Then how?

How does somebody put your name on an account?

Through work.

I'm on the phones eight hours a day.

Every agent has an ID, a login, an email with our surname on it.

There's a man on my team, Rico.

He's senior.

He's been there four years.

He trained me.

When his laptop died in June, he asked to borrow mine for a week.

I said yes.

Of course I said yes.

He was my trainer.

And you never got it back.

I got it back.

That's the thing.

It came back clean.

It worked fine.

I used it until Tuesday when the police took it.

But in those days, he had my machine, my login, my files.

And in July, he asked me to sign an endorsement form for a client.

Just one sheet.

He said the client needed it fast and the manager was already gone home.

And you signed it without reading it.

I signed it without reading it.

It was a Tuesday.

Everybody signs everything in that office.

I didn't even look at the second page, and the second page had my name typed at the bottom of a payment schedule.

Okay, okay.

One more question, and I want you to be straight with me, because I'd rather be angry now than stupid later.

Was there money in your account?

Yes, 4,000 pesos in May.

Rico said it was a reimbursement for my internet bill because I worked from home two weeks when the office Wi-Fi was down.

I believed him because my internet bill was about that.

And I spent it, Anna.

I didn't check.

I didn't ask again.

I just spent it on groceries and a new pair of shoes.

4,000 pesos.

About $70.

I know how it sounds.

It sounds like you, Marco.

That's the problem.

It sounds exactly like you.

I know.

I'm not going to sit here and tell you it's fine.

It's not fine.

But $70 and a signature you didn't read is not a scam.

Not the kind they're describing.

So what do we do?

I kept things.

That's why I need you.

What things?

Two weeks ago, I started to feel strange.

Rico asked me for my login again, and when I said no, he got quiet with me.

And then somebody in the office said there had been a complaint about one of our accounts.

So I printed everything.

The old group chat from the team, screenshots, the endorsement form, a copy of the contract with the client's real signature on it.

It's not my signature, Anna.

It's somebody else's, and it's in the same file.

Where is it Because they took everything from the flat Your laptop your papers your notebooks Not there I put it in a brown envelope and I put it in my locker at the gym behind my old running shoes because I was scared to keep it at home I thought I was being stupid I thought I was making a movie in my head.

Which gym?

Which locker?

Gold's, the one on the second floor of the mall across from the office.

Men's changing room, locker 14.

It's a padlock with a key.

Here.

Anna.

Take it.

Quick.

The guard is watching the clock, not us.

If he sees me take this.

He won't.

Put your hand flat on the table.

There.

Okay.

Okay.

I've got it.

It's in my fist.

God, my heart is going like a bird.

14.

Say it back to me.

Locker 14.

Gold's second floor.

Men's changing room behind the shoes.

I've got it.

And the lawyer.

That's the other thing.

My family already spoke to someone, a lawyer, before I was even moved here.

Attorney Lisa Salazar.

Her office is on Taft Avenue, two streets from the big church.

I don't have the number because my phone is evidence, but Dani can find her.

She has a page.

She has an office.

She'll be listed.

What do I tell her?

Tell her I'm here and I've said nothing.

Tell her there's an envelope.

Tell her about Rico and the borrowed laptop in the form.

And tell her I'm scared, Anna.

Tell her that, too.

Because it's the truth, and I'd rather she knew what she's walking into.

What does she cost?

I don't know.

My mother talked to her, so she's already spoken to my mother, and that means it's not nothing.

The first conversation was free, my mother said.

After that, I don't know.

I don't have money in there with me.

I don't even have a wallet.

I have some savings.

Not a lot.

Six months on night buses and cheap rooms.

So, you know, some.

I can't ask you for that.

You didn't ask.

But let's find out what it costs before I hand over anything.

Danny says the same.

Danny's a better friend than I deserve.

He's terrified, by the way.

He wants you to know that.

He said his name is written down somewhere too, and he's still going to the lawyer with me.

That's Danny.

He complains for an hour, and then he does the right thing.

Listen to me.

Tomorrow morning, I go to the gym, then the lawyer's office, and I don't stop until somebody with a desk and a stamp has heard the whole story.

But I need you to do something in here.

And it's the hardest one.

Don't talk.

Not to the other men.

Not to the officers who are nice to you.

Nobody.

If someone puts a paper in front of you, you read every line twice.

And you sign nothing.

What if they make me?

Then you say, I want my lawyer.

And you say it again.

Can you do that?

I can do that.

Say it for me.

I want my lawyer.

I want my lawyer.

Good.

That's it.

That's the whole job in here.

Anna, I keep thinking this is a mistake, and in a week somebody will say sorry, wrong man, and I'll walk out and we'll laugh about it at a bar.

And then I remember the signature on that form, and I remember how quiet Rico was when I said no to him, and I stopped laughing.

I'm not going to promise you it's a mistake because I don't know yet, but I flew here to see you, and I'm not getting back on a plane with you still in this building.

That's not me being brave.

That's just the fact of it.

You came for a holiday.

Beaches, old churches, cheap mangoes.

I know what I came for.

I'll get to it.

But the holiday can wait a week.

Anna, don't tell my mother yet.

Not until there's something real to tell her.

She'll sit in front of the church all day and she has a bad hip.

Okay.

Nothing to your mother yet.

And eat something, please.

You look like you've been on the bench since 10 in the morning.

I have.

Danny's been feeding me crackers out of a machine, so I'm basically a pigeon now.

That sounds like Danny.

The guard's standing up.

I think that's my 20 minutes.

Anna, thank you.

I know that's a small word for it.

Keep it.

You can owe me a proper one.

Locker 14.

I'll be back, Marco.

As soon as they let me in that door, I'll be back.

I'll be here.

Yeah, I know.

That's the problem.

New Dialogues and Stories Every Day, available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

متن به این زبان

دیالوگ‌ها و داستان‌های جدید هر روز. موجود در ۲۱ زبان زیرنویس.

می‌توانید همه این دیالوگ‌ها را جمله به جمله با استفاده از پخش‌کننده تعاملی در وب‌سایت ما تمرین کنید. لینک در توضیحات.

من از هانوی در یک عصر گرم و شرجی با یک کوله‌پشتی، یک سیم‌کارت ارزان و بدون هیچ برنامه واقعی جز دیدن شهر و ملاقات با مارکو، در مانیل فرود آمدم.

من ۲۶ ساله بودم و تا آن موقع، تایلند، ویتنام، ژاپن و کره را پشت سر گذاشته بودم.

به اتوبوس‌های شبانه، تغییر برنامه‌ها و اعتماد به اینکه همه چیز درست می‌شود عادت داشتم.

ما قبلاً در آسیا با هم آشنا شده بودیم و او قول داده بود مانیل را به من نشان دهد.

اما وقتی با کیفم بیرون آمدم، مارکو نبود.

از کنار رانندگان تاکسی و خانواده‌هایی با تابلوهای مقوایی گذشتم و دنبال چهره او می‌گشتم.

هیچ‌کس.

گوشی‌ام را چک کردم.

هیچ پیامی نبود.

یک بار، دو بار، سه بار به او زنگ زدم.

زنگ خورد و زنگ خورد، بعد به پیام‌گیر صوتی رفت.

به خودم گفتم فقط دیر کرده است.

ترافیک مانیل معروف بود و شاید شیفتش طول کشیده بود.

در یک کافی‌شاپ کوچک نزدیک خروجی نشستم و یک بطری آب خریدم.

حالم هنوز خوب بود، اما حالا یک ترک کوچک برداشته بود.

شماره دنی را پیدا کردم، همان شماره‌ای که مارکو برای مواقع مشکل به من داده بود.

دنی سریع جواب داد.

صدایش از شنیدن صدای من غافلگیر شده بود و بعد عجیب شد، اما گفت به فرودگاه می‌آید.

یک قهوه سفارش دادم و منتظر ماندم.

آنا؟ آنا، اینجا.

دنی، خدا را شکر.

چهل دقیقه است که دارم آن در را نگاه می‌کنم.

ببخشید، ترافیک ادسا، نمی‌خواهی بدانی.

با تمام سرعتی که می‌توانستم آمدم.

اشکالی ندارد.

بنشین.

قهوه می‌خواهی؟

یک چیز سرد؟

طوری به نظر می‌رسی که می‌خواهی از حال بروی.

نه، نه.

نمی‌توانم چیزی بنوشم.

ممنون.

خب، پس او کجاست؟

مارکو مریض است؟

چیزی سر کار پیش آمده؟

آنا.

چون دو روز پیش عکس این سالن را برایم فرستاد.

شوخی می‌کرد که با یک تابلو احمقانه با اسم من اینجا می‌ایستد.

این مارکو است. او همین‌طوری غیبش نمی‌زند.

می‌دانم. می‌دانم که نمی‌زند.

خب؟

او نمی‌آید. نمی‌تواند بیاید.

این یعنی چه، نمی‌تواند بیاید؟

امروز صبح او را بردند. پلیس به آپارتمان ما آمد.

حدود ۶، شاید ۶ و نیم، من هنوز در تخت بودم.

پلیس؟

بله.

دنی، این خنده‌دار نیست.

به نظر می‌رسم دارم شوخی می‌کنم؟ به من نگاه کن.

باشه، باشه، متأسفم. فقط آرام‌تر.

چه شد؟ درگیر شد؟ کار احمقانه‌ای کرد؟

فکر نمی‌کنم. واقعاً فکر نمی‌کنم.

اما او را جلوی من بیرون بردند و لپ‌تاپش را بردند و کاغذهایی از میزش بردند.

حدود دو ساعت در آپارتمان ما بودند.

هر کشویی. اتاق من هم.

این یک اشتباه است. باید باشد.

مارکو در یک مرکز تماس کار می‌کند. اجاره‌اش را می‌دهد. برای مادرش در استان پول می‌فرستد.

او خسته‌کننده‌ترین آدمی است که در شش ماه سفر دیدم.

ساعت ده می‌خوابد.

می‌دانم مارکو چیست.

پس چه می‌گویند؟ به تو چه گفتند؟

تقریباً هیچی. هیچ‌کس چیزی به من نمی‌گوید.

من خانواده نیستم. وکیل نیستم.

فقط در گوشه با دست‌های بالا ایستادم وقتی لپ‌تاپش را در کیسه پلاستیکی گذاشتند.

اما شنیدم که با هم حرف می‌زدند.

چیزی درباره حساب‌ها.

چیزی درباره افرادی که برای کاری که آنلاین وجود ندارد پول می‌دهند.

و اسم او رویش است.

اسم او روی چه؟

دقیق نمی‌دانم. این حقیقت است.

کلمه استافا را شنیدم و کلمه کلاهبرداری را شنیدم و بعد گفتند ساکت باشم.

درست است. باشه. من می‌روم آنجا. همین حالا. او کجاست؟ کدام کلانتری؟

قرار بود مارکو در سالن ورودی منتظر من باشد.

دیالوگ‌ها و داستان‌های جدید هر روز. موجود در ۲۱ زبان زیرنویس.

می‌توانید همه این دیالوگ‌ها را جمله به جمله با استفاده از پخش‌کننده تعاملی در وب‌سایت ما تمرین کنید.

لینک در توضیحات.

آنا، نه. امشب نه.

چرا نه؟ من نمی‌خواهم در هاستل بنشینم و به گوشی‌ام نگاه کنم. من پرواز کردم که او را ببینم.

اگر جایی در سلول است، می‌خواهم ببینمش.

چون ساعت ۹ شب، با در قفل‌شده و نگهبانی روبرو می‌شوی که می‌گوید فردا برگرد.

این بهترین حالت است. بدترین حالت این است که تو یک خارجی بدون وکیل بدون دلیلی برای بودن آنجا در کلانتری داد می‌زنی و یک نفر تصمیم می‌گیرد تو جالب هستی. من داد نمی‌زنم. همه قبل از داد زدن همین را می‌گویند.

پس چه، من هیچ کاری نکنم؟

بخواب.

و ساعت ۷ صبح، می‌آیم دنبالت و با هم می‌رویم.

با تو منتظر می‌مانم.

تمام روز اگر لازم باشد.

با من می‌آیی؟

گفتم که می‌آیم.

همین حالا دارم می‌گویم.

حتی با اینکه می‌ترسی؟

خیلی می‌ترسم.

برای همین است که اینجا در کافی‌شاپ فرودگاه عرق می‌ریزم به جای اینکه خانه باشم.

آنها اسم من را هم نوشتند، آنا.

اسم من.

من در آن آپارتمان زندگی می‌کنم.

لپ‌تاپ من کنار لپ‌تاپ او روی همان میز است.

پس بله، می‌ترسم.

و با این حال می‌خواهم تو را ببرم.

متأسفم.

منظورم این نبود—نمی‌خواهم این را درباره خودم کنم.

می‌دانم.

تو نمی‌کنی.

تو تنها کسی هستی که به من زنگ زد.

او ماه‌ها پیش در هانوی شماره تو را به من داد.

اگر در مانیل چیزی شد، به دنی زنگ بزن.

فکر کردم شوخی است، مثلاً در صورتی که کیف پولم را گم کنم.

مارکو دوست دارد آماده باشد.

او همین‌طوری است.

همیشه برای دیگران نقشه دارد و هرگز برای خودش.

دقیقاً خودش است.

ببین، یک جای کوچک نزدیک کلانتری هست.

اتاق‌های ارزان، سؤال نمی‌پرسند.

الان تو را آنجا می‌برم، بخواب، و من ساعت ۷ بیرون خواهم بود.

من چیزی رزرو نکرده‌ام.

می‌خواستم با مارکو بمانم.

می‌دانم.

او به من گفت.

می‌خواست اتاقش را به تو بدهد و روی مبل بخوابد و یک هفته درباره‌اش غر بزند.

خدایا، آن احمق.

بله.

باشه، باشه، خوب.

ساعت هفت.

اما دنی، یک چیز.

اگر او کاری کرده و تو می‌دانی، همین حالا به من بگو، نه فردا.

همین حالا.

ترجیح می‌دهم امشب عصبانی باشم تا فردا احمق.

او این کار را نکرد.

نمی‌گویم او یک قدیس است.

او لجباز است و در پول بد است.

اما دزدی از غریبه‌ها در اینترنت؟

گریه می‌کرد.

ماه گذشته برای یک ویدیو درباره یک سگ گریه کرد.

درست است. واقعاً گریه کرد.

پس فردا می‌رویم و به آنچه واقعاً می‌گویند گوش می‌دهیم،

و بعد کسی را برایش پیدا می‌کنیم که قانون را می‌داند، چون من نمی‌دانم.

مقداری پول پس‌انداز دارم. زیاد نه، اما مقداری.

بیایید آن را در تاریکی خرج نکنیم. اول بفهمیم برای چه پولی می‌دهیم.

خوب، اما می‌خواهم بلند گفته شود. من او را آنجا رها نمی‌کنم، هر چه که باشد.

پس توافق داریم.

بیا، قهوه‌ات را تمام کن، من ماشین را می‌آورم.

و آنا، فردا قبل از اینکه من برسم با هیچ‌کس در کلانتری حرف نزن.

نه با نگهبان، نه با مرد پشت میز.

هیچ‌کس.

فکر می‌کنی چیز احمقانه‌ای می‌گویم؟

فکر می‌کنم چیز صادقانه‌ای می‌گویی.

در این ساختمان، این همان چیز است.

پس دهانم را می‌بندم و می‌گذارم تو حرف بزنی.

این اولین چیز عاقلانه‌ای است که کسی تمام روز گفته.

صبح روز بعد، دنی ساعت ۷ بیرون اتاق‌های ارزان بود.

دقیقاً همان‌طور که قول داده بود، با دو فنجان قهوه و صورتی که نخوابیده بود.

در سکوت به سمت کلانتری رانندگی کردیم، از کنار جیپنی‌ها و بازارهای خیس،

و مردمی که روزشان را شروع می‌کردند انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.

کلانتری گرم و شلوغ بود و ما ساعت‌ها روی یک نیمکت پلاستیکی نشستیم.

دنی حرف زد، همان‌طور که گفته بود.

من دهانم را بستم و ساعت و نگهبان‌ها و دری که هرگز باز نشد را تماشا کردم.

حدود وقت ناهار، یک کارمند بالاخره چیزی به ما گفت.

مارکو موقتاً بازداشت بود و پرونده درباره کلاهبرداری آنلاین بود،

افرادی که برای کاری که وجود نداشت پول می‌دادند.

اسم او روی کاغذها بود.

پرسیدم این یعنی چه و کارمند شانه بالا انداخت و گفت تحقیق ادامه دارد.

دنی قبل از اینکه بتوانم چیز صادقانه‌ای بگویم دستش را روی بازوی من گذاشت.

بیشتر منتظر ماندیم.

اواخر بعدازظهر، یک افسر دیگر ما را صدا زد و گفت می‌توانیم دیدار کوتاهی داشته باشیم.

بیست دقیقه، شاید کمتر.

احساس کردم دلم ریخت.

تمام روز منتظر بودم چیزی بشنوم.

و حالا که شنیده بودم، از اینکه مارکو چه شکلی خواهد بود می‌ترسیدم.

دنی شانه‌ام را فشار داد و گفت همان بیرون خواهد بود.

یک نگهبان مرا در راهرویی به اتاق ملاقات برد.

نفسی گرفتم و داخل شدم.

مارگو؟

هی، من هستم.

آنا هستم.

آمدی.

واقعاً آمدی.

البته که آمدم.

از ساعت ۱۰ صبح امروز downstairs بودم، روی یک نیمکت پلاستیکی نشسته و یک در را تماشا می‌کردم.

بنشین.

بنشین.

خدایا، به خودت نگاه کن.

اصلاً خوابیده‌ای؟ شاید دو ساعت. زمین بتنی است و نور هرگز خاموش نمی‌شود و ما نه نفر در آن اتاق هستیم. آنا، من متأسفم درباره فرودگاه.

خیلی متأسفم.

حتماً آنجا ایستاده بودی مثل...

چهل دقیقه آنجا ایستادم با یک بطری آب در دستم، منتظر یک تابلوی احمقانه با اسم من.

اما این الآن مهم نیست.

دنی به من گفت چه دید.

پلیس در آپارتمان ساعت شش و نیم، لپ‌تاپ در کیسه پلاستیکی، کاغذها از میزت.

دنی با تو حرف زد؟

او به فرودگاه آمد. پیراهنش از عرق خیس بود. نمی‌توانست آرام بنشیند.

گفت اتاق او را هم گشتند و لپ‌تاپ و گوشی‌اش را بردند.

بردند. اتاق او، اتاق من، آشپزخانه، حتی کمد زیر سینک.

او هیچ دخلی به هیچ‌کدامش ندارد، آنا. هیچی.

می‌دانم. او همین حالا بیرون است، در راهرو، وانمود می‌کند اطلاعیه‌ای روی دیوار را می‌خواند تا نگهبان فکر کند او هیچ‌کس است.

او به من گفت یک کلمه هم با هیچ‌کس در این ساختمان حرف نزنم، پس تمام روز روی دست‌هایم نشسته‌ام.

او درست می‌گوید. به دنی گوش کن، نه به من.

ترجیح می‌دهم به تو گوش کنم. بیست دقیقه، این را به ما دادند، و نمی‌دانم بیشتر می‌گیریم یا نه. پس حرف بزن. می‌گویند تو چه کردی؟

استافا. کلاهبرداری.

می‌گویند من بخشی از گروهی بودم که از مردم آنلاین پول می‌گرفتند.

بیشتر فیلیپینی‌های خارج از کشور.

دریانوردان، پرستاران در دبی، افرادی که برای خانواده‌هایشان پول می‌فرستند.

به آنها شغل وعده داده شده بود.

هزینه‌های جایابی، مدارک، شغلی که در مانیل منتظرشان بود.

پول دادند. هیچ شغلی نبود.

و اسم تو در وسطش است.

اسم من روی حساب است.

اسم من روی فرم‌های رسید است.

یک فرم با امضایی هست که شبیه مال من است.

امروز صبح یک ساعت به آن کپی نگاه کردم و دست‌هایم می‌لرزید.

شبیه مال توست چون مال توست؟

نه، آنا، نه. نزدیک است. آن‌قدر نزدیک است که باید دو بار نگاه کنم.

و من ۲۶ سال است که اسمم را امضا می‌کنم.

پس چطور؟ چطور کسی اسم تو را روی یک حساب می‌گذارد؟

از طریق کار. من روزی هشت ساعت روی تلفن هستم.

هر نماینده‌ای یک کارت شناسایی، یک ورود، یک ایمیل با نام خانوادگی ما دارد.

مردی در تیم من هست، ریکو. او ارشد است. چهار سال آنجا بوده. او مرا آموزش داد.

وقتی لپ‌تاپش در ژوئن خراب شد، خواست یک هفته لپ‌تاپ من را قرض بگیرد. گفتم بله. البته که گفتم بله. او مربی من بود.

و هرگز پسش نگرفتی.

پسش گرفتم. مسئله همین است. تمیز برگشت. خوب کار می‌کرد. تا سه‌شنبه که پلیس بردش استفاده کردم.

اما در آن روزها، او دستگاه من، ورود من، فایل‌های من را داشت.

و در ژوئیه، او از من خواست یک فرم تأیید برای یک مشتری امضا کنم.

فقط یک برگه.

گفت مشتری سریع لازمش دارد و مدیر قبلاً خانه رفته بود.

و بدون خواندن امضا کردی.

بدون خواندن امضا کردم.

سه‌شنبه بود.

همه در آن دفتر همه‌چیز را امضا می‌کنند.

من حتی به صفحهٔ دوم نگاه نکردم،

و صفحهٔ دوم اسم من را پایین یک جدول پرداخت تایپ کرده بود.

باشه، باشه.

یک سؤال دیگر، و می‌خواهم با من روراست باشی،

چون ترجیح می‌دهم الان عصبانی باشم تا بعداً احمق.

پولی در حسابت بود؟

بله، ۴۰۰۰ پزو در ماه مه.

ریکو گفت این بازپرداخت صورتحساب اینترنت من است

چون دو هفته وقتی وای‌فای دفتر قطع بود از خانه کار کردم.

باورش کردم چون صورتحساب اینترنتم حدود همان بود.

و خرجش کردم، آنا.

بررسی نکردم.

دوباره نپرسیدم.

فقط خرجش کردم برای خرید مواد غذایی و یک جفت کفش نو.

۴۰۰۰ پزو.

حدود ۷۰ دلار. می‌دانم چطور به گوش می‌رسد.

مثل تو به گوش می‌رسد، مارکو. مشکل همین است. دقیقاً مثل تو به گوش می‌رسد.

می‌دانم.

نمی‌خواهم اینجا بنشینم و به تو بگویم خوب است. خوب نیست.

اما ۷۰ دلار و امضایی که نخواندی کلاهبرداری نیست. از آن نوعی که دارند توصیف می‌کنند نیست.

پس چه کار کنیم؟

من چیزهایی نگه داشتم. برای همین به تو نیاز دارم.

چه چیزهایی؟

دو هفته پیش، حالم عجیب شد.

ریکو دوباره اطلاعات ورودم را خواست، و وقتی گفتم نه، با من ساکت شد.

و بعد یک نفر در دفتر گفت شکایتی دربارهٔ یکی از حساب‌های ما شده.

پس همه‌چیز را چاپ کردم.

چت گروهی قدیمی تیم، اسکرین‌شات‌ها، فرم تأییدیه،

یک کپی از قرارداد با امضای واقعی مشتری روی آن.

این امضای من نیست، آنا.

مال یک نفر دیگر است، و در همان پرونده است.

کجاست چون همه‌چیز را از آپارتمان بردند لپ‌تاپت کاغذهایت دفترهایت آنجا نیست من آن را در یک پاکت قهوه‌ای گذاشتم و در کمد قفلی‌ام در باشگاه پشت کفش‌های دویدن قدیمی‌ام گذاشتم چون می‌ترسیدم در خانه نگهش دارم فکر می‌کردم دارم احمق بازی درمی‌آورم

فکر می‌کردم دارم در ذهنم فیلم می‌سازم.

کدام باشگاه؟

کدام کمد؟

گلدز، همان که در طبقهٔ دوم مرکز خرید روبروی دفتر است.

رختکن مردان، کمد ۱۴.

یک قفل با کلید است.

بیا.

آنا.

بگیرش.

سریع.

نگهبان دارد ساعت را نگاه می‌کند، نه ما را.

اگر ببیند این را برمی‌دارم.

نمی‌بیند.

دستت را صاف روی میز بگذار.

همین‌جا.

باشه.

باشه.

گرفتم.

در مشتم است.

خدایا، قلبم مثل پرنده می‌زند.

۱۴.

برایم تکرارش کن.

کمد ۱۴.

طبقهٔ دوم گلدز.

رختکن مردان پشت کفش‌ها.

گرفتم.

و وکیل.

آن هم موضوع دیگر است.

خانواده‌ام قبلاً با یک نفر صحبت کرده‌اند، یک وکیل، حتی قبل از اینکه مرا به اینجا منتقل کنند.

وکیل لیزا سالازار.

دفترش در خیابان تفت است، دو خیابان از کلیسای بزرگ.

شماره‌اش را ندارم چون گوشی‌ام مدرک است، اما دانی می‌تواند پیدایش کند.

او یک صفحه دارد.

او یک دفتر دارد.

در فهرست خواهد بود.

به او چه بگویم؟

به او بگو من اینجا هستم و هیچ چیزی نگفته‌ام.

به او بگو یک پاکت هست.

به او دربارهٔ ریکو و لپ‌تاپ قرضی در فرم بگو.

و به او بگو می‌ترسم، آنا.

آن را هم بگو.

چون حقیقت است، و ترجیح می‌دهم او بداند به چه چیزی وارد می‌شود.

هزینه‌اش چقدر است؟

نمی‌دانم.

مادرم با او صحبت کرد، پس او قبلاً با مادرم صحبت کرده، و این یعنی چیز کمی نیست.

مادرم گفت اولین گفتگو رایگان بود.

بعد از آن، نمی‌دانم.

من آنجا با خودم پول ندارم.

حتی کیف پول هم ندارم.

مقداری پس‌انداز دارم.

زیاد نه.

شش ماه با اتوبوس‌های شبانه و اتاق‌های ارزان.

پس، می‌دانی، مقداری.

نمی‌توانم آن را از تو بخواهم.

تو نخواستی.

اما بیا اول بفهمیم چقدر هزینه دارد قبل از اینکه چیزی تحویل بدهم.

دنی هم همین را می‌گوید.

دنی دوست بهتری است از آنچه لیاقتش را دارم.

راستی، او وحشت‌زده است.

می‌خواهد بدانی.

گفت اسم او هم جایی نوشته شده، و باز هم با من به وکیل می‌آید.

این است دنی.

یک ساعت غر می‌زند، و بعد کار درست را می‌کند.

به من گوش کن.

فردا صبح، می‌روم باشگاه، بعد دفتر وکیل،

و متوقف نمی‌شوم تا کسی با میز و مهر کل داستان را شنیده باشد.

اما می‌خواهم تو اینجا کاری بکنی.

و سخت‌ترینش است.

حرف نزن.

نه با مردهای دیگر.

نه با افسرهایی که با تو مهربان‌اند.

با هیچ‌کس.

اگر کسی کاغذی جلویت گذاشت، هر خط را دو بار بخوان.

و هیچ چیزی امضا نکن.

اگر مجبورم کنند چه؟

آن وقت بگو، من وکیلم را می‌خواهم.

و دوباره بگو.

می‌توانی این کار را بکنی؟

می‌توانم این کار را بکنم.

برایم بگو.

من وکیلم را می‌خواهم.

من وکیلم را می‌خواهم.

خوب است.

همین.

کل کار اینجا همین است.

آنا، مدام فکر می‌کنم این یک اشتباه است، و در یک هفته یک نفر می‌گوید متأسفم، مرد اشتباهی،

و من بیرون می‌آیم و در یک بار درباره‌اش می‌خندیم.

و بعد امضای روی آن فرم را یادم می‌آید،

و یادم می‌آید ریکو چقدر ساکت شد وقتی به او گفتم نه، و خندیدنم متوقف شد.

قول نمی‌دهم که اشتباه است چون هنوز نمی‌دانم،

اما تا اینجا پرواز کردم تا تو را ببینم، و با تو که هنوز در این ساختمان هستی سوار هواپیما نمی‌شوم.

این شجاعت من نیست. این فقط واقعیت است.

برای تعطیلات آمدی. ساحل‌ها، کلیساهای قدیمی، انبه‌های ارزان.

می‌دانم برای چه آمدم. به آن می‌رسم. اما تعطیلات می‌تواند یک هفته صبر کند.

آنا، هنوز به مادرم نگو. نه تا وقتی چیز واقعی برای گفتن باشد.

او تمام روز جلوی کلیسا می‌نشیند و لگنش بد است.

باشه. فعلاً چیزی به مادرت نگو.

و چیزی بخور، لطفاً. مثل کسی به نظر می‌رسی که از ساعت ۱۰ صبح روی نیمکت بوده.

بوده‌ام. دنی از دستگاه به من کراکر می‌خوراند، پس اساساً الان یک کبوترم.

این شبیه دنی است.

نگهبان دارد بلند می‌شود. فکر کنم ۲۰ دقیقه‌ام تمام شد.

آنا، ممنون. می‌دانم این کلمهٔ کوچکی برایش است.

نگهش دار. می‌توانی یک تشکر درست به من بدهکاری. کمد ۱۴. برمی‌گردم، مارکو.

به محض اینکه بگذارند از آن در وارد شوم، برمی‌گردم.

من اینجا خواهم بود.

بله، می‌دانم. مشکل همین است.

دیالوگ‌ها و داستان‌های جدید هر روز، در ۲۱ زبان زیرنویس موجود است.

می‌توانید همهٔ این دیالوگ‌ها را جمله به جمله با پخش‌کنندهٔ تعاملی در

وب‌سایت ما تمرین کنید.

لینک در توضیحات.