دیدار دوباره کنار خلیج مانیلا؛ آزاد شده، اما پرونده باز است

متن انگلیسی

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

The next morning I met Danny outside the cheap rooms before 8, and on the way to the mall I told him everything Marco had said about Miko—the borrowed laptop, the form, and the brown envelope.

Danny listened with his hands tight on the steering wheel and didn't interrupt once.

At Gold's, he went into the men's changing room for me, because there was no version of that morning where I could walk in there myself.

And two minutes later he came out with the envelope behind his back, like a kid who had stolen something.

Locker 14, old running shoes, brown envelope.

It was all exactly where Marco said.

Inside were printed chats, screenshots, a copy of the endorsement form, and a client document with a real signature still visible next to the one that was supposed to be Marco's.

There was also a small USB drive with copies of the same files.

We didn't open it on the street.

We took everything straight to attorney Liza Salazar's office on Taft Avenue, and she spread the papers across her desk and went very quiet.

She said the signatures needed checking properly, that she wanted to keep the originals, and that there was a possible witness she could call.

Over the next three days, she contacted the investigators, gave them the materials and pushed them to look at Rico and at the form.

I kept waiting for a big moment, some official apology in a bright room, but it didn't come like that.

On the fourth day after I landed, the lawyer called me and said Marco would be released, because there were no longer enough grounds to keep holding him, though the investigation itself was still open.

I stood in the street with the phone against my ear and felt my knees go weak.

Marco was free, and he wanted to see me.

We agreed to meet in the park by Manila Bay late that afternoon.

Marco?

Over here.

By the railing.

Anna.

God, you're real.

I'm real.

You're real, too.

You're out.

I'm out.

For now.

They said released, not cleared.

The case is still open.

I know.

Liza told me.

But you're not in that room anymore.

That's what matters today.

When they took me, I kept thinking, she's coming, and she has that key.

I thought they would stop you at the gym or at the lawyer office I thought I had made you part of it I was careful Danny was careful We didn open the envelope on the street We took it straight to Taft Avenue Danny went into the men's changing room?

He did.

He came out with the envelope behind his back like a child stealing candy.

His hands were shaking.

I owe him.

I owe him more than I can say.

He knows.

He said you complained for an hour and then do the right thing.

That's fair.

That's very fair.

He also said his name was written down during the search.

He was scared, Marco.

Really scared.

But he still came with me.

I know.

I'll thank him properly.

Not today.

Today I think I would cry on him and he would never let me forget it.

That's probably true.

Was it all there?

The chats?

The form?

Yes.

The printed chats, the screenshots, the client document with the real signature next to the one they say is yours.

There was a small USB, too, with copies.

I forgot about the USB.

I put it in at the last minute and I thought I was being crazy.

You were being prepared.

There's a difference.

Liza looked at it?

She spread everything across her desk and went very quiet.

She said the signatures need checking properly.

She kept the originals.

Quiet is good?

Quiet from a lawyer is not bad.

It means she's thinking.

At least that's what I told myself.

And Rico?

Did she say anything about Rico?

She didn't say his name yet.

She said there was a possible witness and that she would contact the investigators.

She was careful with her words.

She said the case is not over.

I know it's not over.

I feel like it will never be over.

Four days, Anna.

It felt like a month.

For me, too.

I saw the airport, a police bench, a visitation room, and a lawyer's office.

That's my Manila so far.

I'm sorry.

Don't be sorry for the city.

Be sorry for the form.

The city didn't do anything.

I'm sorry for the form.

I'm sorry for the laptop.

I'm sorry for saying yes when Rico asked and not asking one question.

You trusted your trainer.

That's not a crime.

Maybe not, but it was stupid.

It was a little stupid.

A little?

Okay, it was very stupid.

But you didn't plan a scam.

You didn't take money from people who needed jobs.

You signed a page you didn't read.

That's not the same thing.

I keep hearing that in my head, not the same thing.

But I still spent the 4,000 pesos.

I know.

And you'll deal with that.

With Liza, with the case, with whatever comes next.

But not today.

You sound like Danny.

I'll take that as a compliment.

You should.

He's the best person I know.

He's outside somewhere, by the way.

He said he would wait near the road in case you needed anything.

But he didn't want to stand here and watch us talk.

That's Danny.

He gives you space and then worries about the space.

He said you would say something like that Did he tell you to take care of me He told me to make sure you eat something He said you would forget He not wrong So we eat After the sunset.

I've been in this city four days and I haven't seen the bay.

Then look, it's right there.

I see it.

It's doing something ridiculous with the light.

That's Manila.

It always does too much.

I like it.

I think I might like it here.

You haven't seen the traffic yet.

I've seen the traffic.

Danny drove me through it.

I have opinions.

Everyone has opinions about EDSA.

My opinion is that it's not a road.

It's a lifestyle.

Now you sound like a local.

Don't say that yet.

I still feel like a tourist with a police station map.

Anna, what you did, going to the gym, the lawyer, sitting in that station, you didn't have to.

I know.

You could have gone.

You had a ticket, a plan.

You could have left me a message and gone to Palau.

I thought about it for maybe five seconds.

Then I remembered you crying at that dog video.

I couldn't leave.

That dog was very brave.

He was.

So were you a little.

I didn't feel brave.

I felt like a boy in a room with too many men and one light that never went off.

I'm not going to pretend I know what that was like.

Good.

Don't.

I don't want to explain it again today.

Then don't.

We can sit here and look at the bay and be quiet.

I'm good at quiet.

I've had four days of practice.

You were scared too.

Yes.

In the station, I kept my mouth shut because Danny told me to, but I wanted to scream at the clerk.

I wanted to say he's a person, not a file.

I'm glad you didn't scream.

Me too.

I have a healthy fear of police stations now.

I have a healthy fear of everything.

That will get better.

Maybe not today.

but it will.

You don't know that.

No, but I know you're out, and Liza has the papers, and the case is still open, but you're not in a cell.

That's enough today.

Enough for today.

I'm going to stay a few days.

Not because I'm being noble.

Because I'm tired.

My body thinks it's still on a night bus.

You can have my room.

I'll take the sofa.

I'll complain about it for a week.

That's what Danny said you planned.

Danny talks too much.

He talks enough.

He also said you would offer me your room and then complain.

I hate that he knows me.

He's your friend.

That's the job.

What about your trip?

You were going to keep moving.

I will, just not tomorrow.

I need a bed that isn't moving and food that isn't from a machine and maybe one day where nobody says the word estafa.

You can give me two days, maybe three.

Then I'll take them.

Let me show you the real Manila.

Not the station, not the lawyer's office.

Food first, then the old city, the church, the bay at sunset No handcuffs No handcuffs is a strong selling point I can also promise mangoes Cheap mangoes Now you talking There a place near here It not fancy Plastic chairs loud music the best grilled fish I know Good.

I don't want fancy.

I want a chair and food that isn't crackers.

You ate crackers?

The Danny fed me crackers from a machine.

I'm basically a pigeon now.

That sounds like Danny.

He was worried.

He kept saying we should not spend money in the dark.

Then he bought me crackers.

It was very practical and very sad.

I'll buy you a proper dinner.

It's the least I can do.

You have no wallet.

They took it.

I have some money at home, in a drawer.

Then I'll let you pay, but only because it's important to you.

It is.

And tomorrow, I want to see something old.

A church, a wall, something that was here before all of us.

Into Maria's.

We can walk there, if you don't mind the heat.

I've been in Asia for months.

I don't mind the heat.

I mind the police.

No police tomorrow.

You can't promise that.

No, but I can promise I'll keep us away from them.

That's a better promise.

A realistic one.

Anna, thank you.

I know I said it.

I'll keep saying it until it's less strange.

Then say it once more, and then tell me where to get good food, because I'm hungry and the sun is almost gone.

Thank you, really.

For the key, for the lawyer, for not believing I did it.

I didn't know if you did it.

I believed you.

There's a difference.

You did?

I believed you because I know you, and because you cry at dog videos, and because you were too scared to lie well.

That's a strange compliment.

It's the best I have.

I'll take it.

Good.

Now feed me, Marco, before I start eating the railing.

There's a place two streets back.

Come on.

Slowly.

I'm still not used to walking outside.

Then we'll walk slowly.

We have time.

Tomorrow.

Real Manila.

Tomorrow.

But first, sunset.

I'm not moving until the sun is gone.

It's the first thing I've seen in this city that didn't ask me for a document.

Then we'll watch it, and then we'll eat, and then you'll sleep in a real bed.

That sounds almost like a holiday.

It's a start.

It's a good start.

Look, the sky is turning orange.

I see it.

It's almost showing off.

That's Manila.

It always does too much.

I think I might like it here.

Give it a few days, then decide.

Deal.

A few days, then I decide.

And then?

And then I go back to being a tourist, but a tourist who knows where the police station is.

That's not funny.

It's a little funny.

It's a little funny.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

متن به این زبان

دیالوگ‌ها و داستان‌های جدید هر روز. موجود در ۲۱ زبان زیرنویس.

شما می‌توانید همه این دیالوگ‌ها را جمله به جمله با استفاده از پخش‌کننده تعاملی در وب‌سایت ما تمرین کنید.

لینک در توضیحات. صبح روز بعد، دنی را بیرون از اتاق‌های ارزان‌قیمت قبل از ساعت ۸ دیدم،

و در راه رفتن به مرکز خرید همه چیزهایی را که مارکو درباره میکو گفته بود به او گفتم — لپ‌تاپ

قرضی، فرم، و پاکت قهوه‌ای. دنی با دست‌هایی که محکم روی فرمان بود گوش داد

و حتی یک بار هم حرفم را قطع نکرد. در گلدز، او به جای من به اتاق رختکن مردانه رفت،

چون هیچ نسخه‌ای از آن صبح وجود نداشت که من بتوانم خودم وارد آنجا شوم.

و دو دقیقه بعد با پاکت پشت سرش بیرون آمد، مثل بچه‌ای که چیزی دزدیده باشد.

کمد شماره ۱۴، کفش‌های کتانی قدیمی، پاکت قهوه‌ای. همه چیز دقیقاً همان جایی بود

که مارکو گفته بود. داخلش چت‌های چاپ‌شده، اسکرین‌شات‌ها، یک کپی از فرم تأییدیه،

و یک سند مشتری با امضای واقعی که هنوز کنار امضایی که قرار بود مال مارکو باشد دیده می‌شد.

یک فلش USB کوچک هم با کپی همان فایل‌ها بود. آن را در خیابان باز نکردیم.

همه چیز را مستقیم به دفتر وکیل لیزا سالازار در خیابان تافت بردیم،

و او کاغذها را روی میزش پهن کرد و خیلی ساکت شد. گفت امضاها باید

به درستی بررسی شوند، که می‌خواهد اصل‌ها را نگه دارد، و اینکه یک شاهد احتمالی هست

که می‌تواند احضار کند. در سه روز بعد، او با بازرسان تماس گرفت،

مواد را به آن‌ها داد و آن‌ها را تحت فشار گذاشت تا به ریکو و فرم نگاه کنند. من مدام منتظر یک لحظه بزرگ بودم،

یک عذرخواهی رسمی در یک اتاق روشن، اما این‌طور نشد. در روز چهارم بعد از اینکه

فرود آمدم، وکیل به من زنگ زد و گفت مارکو آزاد می‌شود، چون دیگر دلایل کافی

برای نگه داشتن او وجود ندارد، هرچند خود تحقیق هنوز باز است. در خیابان ایستادم با

گوشی روی گوشم و احساس کردم زانوهایم سست شد. مارکو آزاد بود، و می‌خواست مرا ببیند.

توافق کردیم اواخر همان بعدازظهر در پارک کنار خلیج مانیلا همدیگر را ببینیم.

مارکو؟ اینجا. کنار نرده.

آنا. خدایا، تو واقعی هستی.

من واقعی هستم. تو هم واقعی هستی. آزاد شدی.

آزاد شدم. فعلاً. گفتند آزاد شده، نه تبرئه شده. پرونده هنوز باز است.

می‌دانم. لیزا به من گفت. اما تو دیگر در آن اتاق نیستی. امروز همین مهم است.

وقتی مرا بردند، مدام فکر می‌کردم، او می‌آید، و آن کلید را دارد. فکر می‌کردم

تو را در باشگاه یا دفتر وکیل متوقف می‌کنند فکر می‌کردم تو را بخشی از آن کرده‌ام مراقب بودم دنی مراقب بود پاکت را در خیابان باز نکردیم مستقیم به خیابان تافت بردیم دنی رفت داخل

اتاق رختکن مردانه؟ رفت. با پاکت پشت سرش بیرون آمد مثل بچه‌ای

که آب‌نبات دزدیده. دست‌هایش می‌لرزید. به او مدیونم. بیشتر از آنکه بتوانم بگویم مدیونم. او می‌داند.

گفت یک ساعت شکایت کردی و بعد کار درست را انجام دادی. این منصفانه است. خیلی منصفانه است.

او همچنین گفت نامش در طول بازرسی نوشته شده بود.

او ترسیده بود، مارکو. واقعاً ترسیده بود.

اما با این حال با من آمد.

می‌دانم. به درستی از او تشکر خواهم کرد.

نه امروز. امروز فکر می‌کنم رویش گریه می‌کردم و او هرگز نمی‌گذاشت فراموش کنم.

احتمالاً درست است.

همه چیز آنجا بود؟ چت‌ها؟ فرم؟

بله. چت‌های چاپ‌شده، اسکرین‌شات‌ها،

سند مشتری با امضای واقعی کنار امضایی که می‌گویند مال توست.

یک USB کوچک هم بود، با کپی‌ها.

USB را فراموش کرده بودم. در آخرین لحظه گذاشتمش و فکر می‌کردم دارم دیوانه می‌شوم.

داشتی آماده می‌شدی. فرق دارد.

لیزا نگاهش کرد؟

همه چیز را روی میزش پهن کرد و خیلی ساکت شد.

گفت امضاها باید به درستی بررسی شوند. اصل‌ها را نگه داشت.

سکوت خوب است؟

سکوت از یک وکیل بد نیست. یعنی دارد فکر می‌کند. حداقل این را به خودم گفتم.

و ریکو؟ چیزی درباره ریکو گفت؟

هنوز اسمش را نیاورد.

گفت یک شاهد احتمالی هست و با بازرسان تماس خواهد گرفت.

در حرف‌هایش مراقب بود.

گفت پرونده تمام نشده.

می‌دانم تمام نشده.

احساس می‌کنم هرگز تمام نخواهد شد.

چهار روز، آنا.

مثل یک ماه بود.

برای من هم.

فرودگاه دیدم، یک نیمکت پلیس، یک اتاق ملاقات، و یک دفتر وکیل.

این مانیلای من تا الان بوده.

متأسفم.

برای شهر متأسف نباش.

برای فرم متأسف باش.

شهر کاری نکرد.

برای فرم متأسفم.

برای لپ‌تاپ متأسفم.

برای اینکه وقتی ریکو پرسید بله گفتم و حتی یک سؤال نپرسیدم متأسفم.

به مربی‌ات اعتماد کردی.

این جرم نیست.

شاید نه، اما احمقانه بود.

کمی احمقانه بود.

کمی؟

باشه، خیلی احمقانه بود.

اما تو نقشه کلاهبرداری نکشیدی.

از کسانی که کار لازم داشتند پول نگرفتی.

یک صفحه را امضا کردی که نخواندی.

این همان چیز نیست.

مدام این را در سرم می‌شنوم، همان چیز نیست.

اما من هنوز آن ۴۰۰۰ پزو را خرج کردم.

می‌دانم. و با آن کنار خواهی آمد.

با لیزا، با پرونده، با هر چیزی که بعد بیاید.

اما نه امروز.

شبیه دنی حرف می‌زنی.

این را به عنوان تعریف قبول می‌کنم.

باید قبول کنی. او بهترین آدمی است که می‌شناسم.

راستی، او جایی بیرون است.

گفت نزدیک جاده منتظر می‌ماند در صورتی که چیزی لازم داشتی.

اما نمی‌خواست اینجا بایستد و ما را تماشا کند.

این دنی است.

به تو فضا می‌دهد و بعد نگران آن فضا می‌شود.

گفت تو چیزی شبیه این می‌گویی بهت گفت مراقب من باشی به من گفت مطمئن شوم چیزی می‌خوری گفت فراموش می‌کنی اشتباه نمی‌کند پس می‌خوریم

بعد از غروب.

چهار روز است در این شهر هستم و خلیج را ندیده‌ام.

پس نگاه کن، همین‌جاست.

می‌بینمش.

دارد با نور کار مسخره‌ای می‌کند.

این مانیلاست.

همیشه زیاده‌روی می‌کند.

دوستش دارم.

فکر می‌کنم ممکن است اینجا را دوست داشته باشم.

هنوز ترافیک را ندیده‌ای.

ترافیک را دیده‌ام. دنی مرا از میانش راند. من عقیده دارم.

همه درباره EDSA عقیده دارند.

عقیده من این است که جاده نیست. یک سبک زندگی است.

حالا شبیه یک بومی حرف می‌زنی.

هنوز این را نگو. من هنوز مثل یک توریست با نقشه کلانتری احساس می‌کنم.

آنا، کاری که کردی، رفتن به باشگاه، وکیل، نشستن در آن کلانتری، لازم نبود.

می‌دانم.

می‌توانستی بروی. بلیت داشتی، نقشه داشتی.

می‌توانستی برایم پیامی بگذاری و به پالائو بروی.

شاید پنج ثانیه به آن فکر کردم.

بعد یادم آمد که پای آن ویدیوی سگ گریه می‌کردی.

نمی‌توانستم بروم.

آن سگ خیلی شجاع بود.

بود. تو هم کمی بودی.

احساس شجاعت نمی‌کردم.

احساس می‌کردم پسری هستم در اتاقی با مردهای زیاد و یک لامپی که هرگز خاموش نمی‌شد.

قصد ندارم تظاهر کنم می‌دانم آن چه شکلی بود.

خوب است. تظاهر نکن. نمی‌خواهم امروز دوباره توضیحش بدهم.

پس نده. می‌توانیم اینجا بنشینیم و به خلیج نگاه کنیم و ساکت باشیم.

من در سکوت خوبم. چهار روز تمرین کرده‌ام.

تو هم ترسیده بودی.

بله. در کلانتری، دهانم را بستم چون دنی گفت،

اما می‌خواستم سر آن کارمند داد بزنم.

می‌خواستم بگویم او یک آدم است، نه یک پرونده.

خوشحالم که داد نزدی.

من هم. حالا ترس سالمی از کلانتری‌ها دارم.

من از همه چیز ترس سالمی دارم.

بهتر خواهد شد. شاید نه امروز.

اما خواهد شد. تو این را نمی‌دانی. نه، اما می‌دانم تو آزادی، و لیزا کاغذها را دارد،

و پرونده هنوز باز است، اما تو در سلول نیستی. امروز کافی است. برای امروز کافی است.

چند روز می‌مانم. نه چون نجیب‌زاده‌ام. چون خسته‌ام. بدنم فکر می‌کند

هنوز در اتوبوس شبانه است. می‌توانی اتاق من را داشته باشی. من روی مبل می‌خوابم. یک هفته

شکایت می‌کنم. دنی گفت این نقشه‌ات است. دنی زیاد حرف می‌زند. به اندازه کافی حرف می‌زند. او همچنین گفت

اتاقت را به من پیشنهاد می‌دهی و بعد شکایت می‌کنی. متنفرم که او مرا می‌شناسد. او دوست توست. این کارش است.

سفرت چه؟ قرار بود ادامه بدهی. می‌دهم، فقط نه فردا. به تختی نیاز دارم

که حرکت نکند و غذایی که از دستگاه نباشد و شاید یک روز که هیچ‌کس

کلمه استافا را نگوید. می‌توانی دو روز به من بدهی، شاید سه. بعد می‌روم. بگذار مانیلای واقعی را

نشانت بدهم. نه کلانتری، نه دفتر وکیل. اول غذا، بعد شهر قدیمی، کلیسا، خلیج

هنگام غروب نه دستبند نه دستبند نکته فروش قوی‌ای است می‌توانم انبه هم قول بدهم انبه ارزان حالا داری حرف می‌زنی یک جایی نزدیک اینجا هست شیک نیست صندلی‌های پلاستیکی موسیقی بلند بهترین ماهی کبابی که می‌شناسم

خوب است.

شیک نمی‌خواهم.

صندلی می‌خواهم و غذایی که کراکر نباشد.

کراکر خوردی؟

دنی از دستگاه به من کراکر داد.

اساساً حالا یک کبوترم.

این شبیه دنی است.

او نگران بود.

مدام می‌گفت نباید در تاریکی پول خرج کنیم.

بعد برایم کراکر خرید.

خیلی عملی و خیلی غم‌انگیز بود.

برایت یک شام درست می‌خرم.

کمترین کاری است که می‌توانم بکنم.

کیف پول نداری.

آن را گرفتند.

کمی پول در خانه دارم، در یک کشو.

پس می‌گذارم تو حساب کنی، اما فقط چون برایت مهم است.

مهم است.

و فردا، می‌خواهم چیزی قدیمی ببینم.

یک کلیسا، یک دیوار، چیزی که قبل از همه ما اینجا بوده.

به سمت ماریا.

می‌توانیم پیاده برویم، اگر با گرما مشکلی نداری.

ماه‌هاست در آسیا هستم.

با گرما مشکلی ندارم. با پلیس مشکل دارم.

فردا پلیسی نیست.

نمی‌توانی این را قول بدهی.

نه، اما می‌توانم قول بدهم ما را از آن‌ها دور نگه دارم.

این قول بهتری است. یک قول واقع‌بینانه.

آنا، ممنون. می‌دانم گفتم. ادامه می‌دهم تا کمتر عجیب شود.

پس یک بار دیگر بگو، و بعد بگو کجا غذای خوب بگیرم،

چون گرسنه‌ام و خورشید تقریباً رفته است.

ممنون، واقعاً. برای کلید، برای وکیل، برای اینکه باور نکردی من این کار را کردم.

نمی‌دانستم تو این کار را کردی یا نه.

باورت کردم.

فرق دارد.

باورم کردی؟

باورت کردم چون می‌شناسمت، و چون پای ویدیوهای سگ گریه می‌کنی،

و چون خیلی ترسیده بودی که خوب دروغ بگویی.

این تعریف عجیبی است.

بهترین چیزی است که دارم.

قبولش می‌کنم.

خوب است.

حالا به من غذا بده، مارکو، قبل از اینکه شروع کنم به خوردن نرده.

یک جایی دو خیابان عقب‌تر هست.

بیا.

آهسته.

هنوز به راه رفتن در بیرون عادت نکرده‌ام.

پس آهسته راه می‌رویم.

وقت داریم.

فردا.

مانیلای واقعی.

فردا.

اما اول، غروب.

تا خورشید نرود تکان نمی‌خورم.

این اولین چیزی است که در این شهر دیده‌ام و از من سند نخواست.

پس تماشایش می‌کنیم، و بعد غذا می‌خوریم، و بعد در یک تخت واقعی می‌خوابی.

این تقریباً شبیه تعطیلات است.

یک شروع است.

شروع خوبی است.

نگاه کن، آسمان نارنجی می‌شود.

می‌بینمش.

تقریباً دارد خودنمایی می‌کند.

این مانیلاست.

همیشه زیاده‌روی می‌کند.

فکر می‌کنم ممکن است اینجا را دوست داشته باشم.

چند روز صبر کن، بعد تصمیم بگیر.

قبول. چند روز، بعد تصمیم می‌گیرم.

و بعد؟

و بعد دوباره توریست می‌شوم، اما توریستی که می‌داند کلانتری کجاست.

این خنده‌دار نیست.

کمی خنده‌دار است.

کمی خنده‌دار است.

شما می‌توانید همه این دیالوگ‌ها را جمله به جمله با استفاده از پخش‌کننده تعاملی در وب‌سایت ما تمرین کنید.

لینک در توضیحات.