آنا در سئول: اتاق آواز کرهای و شبی که ساعت گم شد
تمرین مکالمه انگلیسی سطح B1 با داستان آنا در سئول: یاد بگیر چطور کسی را راضی کنی، اتاق آواز کرهای را با کارائوکه مقایسه کنی و به غذای تند واکنش بدهی.
آنا چهار روز است که در سئول به سر می‌برد. دوستش مینجی او را راضی می‌کند همراه سوجین، پسرخاله‌اش از بوسان، یک اتاق آواز کرهای یا نوری‌بانگ را امتحان کند. آنا می‌گوید نه می‌تواند بخواند و نه برقصد، اما کنجکاو است. داخل یک اتاق خصوصی، گروه با میکروفن‌ها، دفتر شماره آهنگ‌ها، غذا و دستگاهی که امتیاز می‌دهد روبه‌رو می‌شود.
این درس سطح B1 از همان موقعیت برای تمرین انگلیسی واقعی استفاده می‌کند: جمله‌هایی برای راضی کردن و پذیرفتن، مقایسه اتاق خصوصی با کارائوکه‌های شلوغ، واکنش به غذای تند، حرف زدن از امتیاز و بازخورد، و توصیف اینکه چطور لذت و هیجان مهم‌تر از مهارت است و زمان چطور شکل دیگری پیدا می‌کند. دیالوگ‌ها کوتاه و طبیعی‌اند تا بتوانی الگوها را بشنوی، تکرار کنی و خودت بسازی. همین حالا درس را شروع کن و با شنیدن و تکرار همین دیالوگ‌ها، مکالمه انگلیسی‌ات را قدم به قدم طبیعی‌تر کن.
آنچه یاد می‌گیرید
- می‌توانی با الگوی talk someone into doing something راضی کردن کسی را بیان کنی و ترتیب کلمه‌ها را درست نگه داری.
- می‌توانی یک تجربه محلی را با ساختار different from و دو طرف مقایسه هم‌شکل توصیف کنی.
- می‌توانی واکنش خودت به غذای تند را با جمله‌های کوتاه و طبیعی بگویی.
- می‌توانی از امتیاز و بازخورد یک اجرا با زبان ساده حرف بزنی.
- می‌توانی واژه‌های انتزاعی مثل enthusiasm و patience را با فعل‌های ساده در جمله به کار ببری.
تمرکز زبانی
- راضی کردن و پذیرفتن: talk me into، قبول کردن از روی کنجکاوی
- مقایسه: different from و تفاوت اتاق خصوصی با فضای شلوغ
- واکنش و نظر: I could not believe…، That sounds…
- اسم‌های انتزاعی و ترکیب‌های رایج: enthusiasm، patience، joy، score
- زمان و تغییر: گذر سریع زمان و از دست دادن حس زمان
متن انگلیسی
New dialogues and stories every day, available in 21 subtitle languages.
You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on
our website. Link in the description.
Minji, I have been in Seoul for four days and I already know you can talk me into anything.
That is not true. I only talk you into things that are fun and slightly dangerous.
Last night you called me with a very serious voice and said you had a problem.
And it was a real problem. My cousin from Busan wanted to go to a Norabong.
I did not know that word, so I asked you to say it slowly like a baby.
Nooray bong.
Singing room.
Private room, big screen, many songs, and a machine.
In my country, karaoke happens in a loud bar with strangers watching you thing.
Here, it happens in a small room with your friends and a machine that gives points.
A machine that gives points sounds dangerous for my confidence and my ego.
The machine is very kind, and it loves everyone equally, even bad singers.
I do not believe you, but I was curious, so I said yes like a fool.
You said yes because you are brave. I told you to wear comfortable shoes.
You also said we would probably dance, and I told you I do not dance at all.
I remember. You said you move your arms a little, like a confused bird.
That is exactly right. A confused bird with no rhythm and no shame.
Perfect! That was exactly the energy we needed for room number 9.
Why room number 9? What is so special about that number?
9 is my lucky number, so I knew the night would be great.
And what happens if your lucky number is wrong and the night is terrible?
Then we sing badly and blame the room. That is also a tradition here.
The room was small but comfortable, with a long sofa and a big screen.
And a low table with two microphones and a thick book full of song numbers.
That book was enormous. I did not know how to find anything in it.
You do not find a song. You find a number and the machine does the rest.
That sounds simple, but I'm sure I made it complicated anyway.
You did, but first we ordered food because Noribong food is part of it.
I could not believe there was food in the singing room. This country is amazing.
Of course there's food. We had fried chicken, rice cakes, and cold drinks.
I tried one rice cake and immediately drank half of my water.
That is normal. The fire is part of the flavor, and you'll get used to it.
I have been here four days, and I have said that sentence every single day.
That means you are learning. Now, who sings first? The guest sings first.
That is a terrible rule. Who made this rule? I want to speak to them.
The rule is very old and very powerful. You cannot argue with it.
Fine, but I needed help choosing a song, something slow and easy.
Slow songs are boring. Choose something fast and nobody will notice your voice.
That was strange logic, but I trusted you because you were from Seoul.
I am from Seoul and Soo Jin is from Busan, so you had two experts.
I found an old pop song from high school about summer and lost love.
I remember, you typed the number and the screen changed to a bright video.
I told you both not to laugh until the second verse and you laughed immediately.
We laughed because you were cute, not because you were bad.
My voice was quiet at first, but then I relaxed and moved my arms a little.
Soojin clapped loudly and when the song ended the machine showed a score I asked what the number meant and you said it was 82 82 is a very good score for a first try You should be proud I asked if it was out
of 100 or 1000 because I needed to know. Out of 100. Soojin said you were officially a
singer now. I felt powerful, and I wanted to sing another song immediately. See? The machine
had already caught you. That is how it works. Then Su Jin sang a sad ballad, and her voice was
beautiful. She sings like an angel. I told you that before we went inside. I forgot about the
chicken war she sang. I just listened with my mouth open. That is the highest compliment in a
nori bong. The chicken is usually king. Then it was your turn, and you chose a song from the 90s.
And I told you both to dance because the machine demanded it.
I told you I do not dance, but you said the machine was watching me.
Do not say bad things about the machine. It has feelings and it remembers.
The machine is just a computer with a microphone, Minji. Be serious.
I am serious. The machine remembers everything, especially the bad singers.
We sang for two hours and I learned something about that machine.
What did you learn? Tell me, because I already know the answer.
It gives points for enthusiasm, not for talent, and that is very wise.
Exactly. You finally understand the secret of the nore bong.
At some point, I looked at my phone and was surprised by the time.
It was almost 10 o'clock, and you thought we had come for one hour.
Nore bong time is different from normal time, and you explained it to me.
One hour here is like three hours outside. That is a scientific fact.
That is not scientifically possible, but I believed you anyway.
Soojin said the room has no clock, so the time does not exist inside.
That was the most dangerous sentence I had heard all week.
I told you not to worry, because we would leave before midnight. Probably.
Probably? Minji, I had a Korean class the next morning at nine.
Then you would learn Korean with a happy heart and a tired voice.
I learned nothing.
I slept on my desk and dreamed about rice cakes.
That is still learning.
A different kind of learning, but learning.
You're both terrible influences, and I like you very much.
We sang three more songs, and you chose a fast one and danced badly.
The machine gave me 90 points for effort, and I could not stop laughing.
90 is higher than your first song, and you sang worse. Explain that.
The machine rewards joy. You had more joy in the second song.
So the machine is a philosopher. It gives points for happiness, not skill.
That is the secret of the norebang. It is not about singing at all.
It is about feeling good. You said that yourself, and you were right.
I felt very good. I also felt very full of chicken and very tired.
Then we decided to go, but first we sang one last song together.
A group song where we all sang different words at the same time.
That is the best part. Nobody knows the words and everybody sings anyway.
I did not know the words, so I hummed and clapped like a happy seal.
When the song ended, the machine showed a score of 95.
You raised your arms like a champion and said we were the best in soul.
We were the only singers in that room, but I accepted the title anyway.
Then we turned off the machine and put on our jackets in the quiet hallway.
Soo Jin told you you were great for a first-timer with a brave heart.
I said I had a brave heart and a very confused mouth, which was honest.
You promised to teach me a real Korean song the next time.
I said I was still recovering from this time and you laughed at me There is always a next time That how friendship works here We walked outside into the cool night air and the street was still busy The
shops were still open, and you took a deep breath and smiled. I asked why you call it a singing room,
and not a karaoke room. Because it is a room where you sing. The name is honest and simple.
In my country, karaoke usually involves a stranger singing badly next to you.
Here, the strangers stay outside. Inside, it is only your people.
I liked that. A small room with your people and a kind machine.
The machine is not kind. It is just generous with points.
Tonight, that is the same thing, and I will not argue with you.
We walked to the subway station, and Soo Jin hugged you goodbye.
She promised to visit again, and I believed her, because she is from Busan.
Then I walked you to your apartment building and stopped at the door.
You asked me what I learned tonight, like a teacher with a test.
And you said, time disappears in a norebang, and chicken tastes better with music.
Then I said, I am not a good singer, but I am a happy one.
That is the most important lesson. Now go to sleep, because of class.
Do not remind me. I will be the student who falls asleep and dreams.
Then dream about the easy words. Good night, Anna.
Good night, Minji. Thank you for the singing room and the fire rice cakes.
Wait, Anna. Before you go inside, I have one more question for you.
Another question? It is almost midnight and my voice is completely gone.
Tomorrow, my other friend wants to show you a night market. Are you free?
A night market? With more food and more noise and more walking?
Yes, and maybe a small stage where people sing in public.
Public singing? After last night, I've had enough singing for one week.
You say that now, but the market has a machine that makes fresh juice.
A juice machine is not the same as a singing machine.
I can handle juice.
Then it is decided.
Tomorrow night, we go to the market together.
Okay, but tomorrow I'm bringing a clock.
I do not trust this city with time.
You can bring a clock, but the market will ignore it completely.
Then I will bring my clock and my patients and maybe an extra stomach.
Now you are thinking like a local.
See you tomorrow, Anna.
See you tomorrow, Minji, and thank you for tonight.
Even the fire rice cakes.
Good night, Anna.
Sleep well and do not dream about the machine.
I will dream about the machine anyway.
It gave me 90 points for dancing.
That machine is a philosopher, and you are its favorite student.
Good night, Minji.
I will see you at the market tomorrow night.
Good night, Anna.
Bring your clock, and I will bring my appetite.
Ready for the lesson?
It's coming up next.
If not, feel free to skip to the next dialogue.
Hello!
Let's begin.
Please repeat this sentence.
Minji, I have been in Seoul for four days and I already know you can talk me into anything.
A useful phrase is, talk me into.
1. She can talk me into trying spicy food.
2. My brother talked me into buying a guitar.
3. My friend talked me into singing at the party.
4. He talked me into joining the singing room.
5. No one can talk me into staying up all night.
Minji, I have been in Seoul for four days, and I already know you can talk me into anything.
Minji I have been in Seoul for four days and I already know you can talk me into anything Good Now repeat this sentence It gives points for enthusiasm not for talent and that is very wise A useful word is enthusiasm One her enthusiasm made the
whole room cheerful. Two, he showed great enthusiasm for learning Korean. Three, the children clapped
with enthusiasm. Four, I admire your enthusiasm for new ideas. Five, their enthusiasm disappeared
after the long meeting. It gives points for enthusiasm, not for talent, and that is very wise.
It gives points for enthusiasm, not for talent, and that is very wise. Next, repeat this sentence.
Noribang time is different from normal time, and you explained it to me. A useful phrase is different
from. 1. My schedule is different from yours. 2. This tea is different from the one I drink at home.
3. Her voice sounds different from her sister's. 4. The weather today is different from yesterday.
5. His answer was different from what I expected. Noribong time is different from normal time,
and you explained it to me. Noribong time is different from normal time, and you explained
it to me. Last, repeat this sentence. Time disappears in a noribang and chicken tastes
better with music. A useful word is disappears. One, the sun disappears behind the clouds.
Two, the moon disappears at dawn. Three, the pain disappears after a warm bath. Four,
her smile disappears when she is worried. Five, the noise disappears when the door closes.
Time disappears in a noribong, and chicken tastes better with music.
Time disappears in a noribong, and chicken tastes better with music.
Now repeat this sentence.
We sang for two hours, and I learned something about that machine.
A useful phrase is learned something about.
One, I learned something about Korean food.
Two, she learned something about her new city.
Three, we learned something about the machine.
4. He learned something about friendship.
5. They learned something about the old house.
We sang for two hours, and I learned something about that machine.
We sang for two hours, and I learned something about that machine.
Finally, repeat this sentence.
Then I will bring my clock and my patience and maybe an extra stomach.
A useful word is patience.
1. Patience helps when you learn a language.
2. The teacher waited with patience.
3. I need patience for this long line.
4. Her patience never seems to end.
5. He lost his patience during the traffic.
Then I'll bring my clock and my patience and maybe an extra stomach.
Then I'll bring my clock and my patience and maybe an extra stomach.
Today, we practiced Talk Me Into, Enthusiasm, Different From, Disappears, Learned Something About, and Patience.
These help you talk about choices, strong feelings, comparisons, changes, lessons, and waiting.
You did well. See you next time.
Thank you. I will keep practicing these phrases. Goodbye.
you
you
Ready for the lesson? It's coming up next.
If not, feel free to skip to the next dialogue.
متن به این زبان
دیالوگ‌ها و داستان‌های جدید هر روز، به ۲۱ زبان زیرنویس موجود است.
می‌توانید همه این دیالوگ‌ها را جمله به جمله با استفاده از پخش‌کننده تعاملی در
وب‌سایت ما تمرین کنید. لینک در توضیحات.
مینجی، چهار روز است که در سئول هستم و همین حالا می‌دانم که می‌توانی مرا به هر کاری راضی کنی.
این درست نیست. من فقط تو را به کارهایی راضی می‌کنم که سرگرم‌کننده و کمی خطرناک باشند.
دیشب با صدای خیلی جدی به من زنگ زدی و گفتی مشکلی داری.
و واقعاً مشکل بود. پسرخاله‌ام از بوسان می‌خواست به یک نورابانگ برود.
آن کلمه را نمی‌دانستم، پس از تو خواستم مثل یک بچه آهسته بگویی.
نوره‌بانگ.
اتاق آواز.
اتاق خصوصی، صفحه بزرگ، کلی آهنگ، و یک دستگاه.
در کشور من، کارائوکه در یک بار شلوغ اتفاق می‌افتد با غریبه‌هایی که تماشایت می‌کنند.
اینجا، در یک اتاق کوچک با دوستانت و دستگاهی که امتیاز می‌دهد اتفاق می‌افتد.
دستگاهی که امتیاز می‌دهد برای اعتماد به نفس و غرورم خطرناک به نظر می‌رسد.
دستگاه خیلی مهربان است و همه را به یک اندازه دوست دارد، حتی خواننده‌های بد را.
باورت نمی‌کنم، اما کنجکاو بودم، پس مثل یک احمق بله گفتم.
بله گفتی چون شجاعی. بهت گفتم کفش راحت بپوش.
تو هم گفتی احتمالاً می‌رقصیم، و من بهت گفتم اصلاً نمی‌رقصم.
یادم است. گفتی دست‌هایت را کمی تکان می‌دهی، مثل یک پرنده گیج.
دقیقاً درست است. یک پرنده گیج بدون ریتم و بدون خجالت.
عالی! دقیقاً همان انرژی‌ای بود که برای اتاق شماره ۹ لازم داشتیم.
چرا اتاق شماره ۹؟ چه چیز خاصی در آن عدد هست؟
۹ عدد شانس من است، پس می‌دانستم شب عالی خواهد بود.
و اگر عدد شانس تو اشتباه باشد و شب وحشتناک شود چه می‌شود؟
آن وقت بد آواز می‌خوانیم و اتاق را سرزنش می‌کنیم. این هم یک سنت است اینجا.
اتاق کوچک بود اما راحت، با یک مبل بلند و یک صفحه بزرگ.
و یک میز کوتاه با دو میکروفون و یک کتاب قطور پر از شماره آهنگ‌ها.
آن کتاب عظیم بود. نمی‌دانستم چطور چیزی در آن پیدا کنم.
تو آهنگ پیدا نمی‌کنی. تو یک شماره پیدا می‌کنی و دستگاه بقیه‌اش را انجام می‌دهد.
ساده به نظر می‌رسد، اما مطمئنم به هر حال پیچیده‌اش کردم.
کردی، اما اول غذا سفارش دادیم چون غذای نوره‌بانگ بخشی از آن است.
باورم نمی‌شد در اتاق آواز غذا باشد. این کشور شگفت‌انگیز است.
البته که غذا هست. مرغ سرخ‌شده، کیک برنجی و نوشیدنی سرد داشتیم.
یک کیک برنجی امتحان کردم و فوراً نصف آبم را نوشیدم.
این طبیعی است. تندی بخشی از طعم است و عادت می‌کنی.
چهار روز است که اینجا هستم و هر روز این جمله را گفته‌ام.
یعنی داری یاد می‌گیری. حالا چه کسی اول می‌خواند؟ مهمان اول می‌خواند.
این قانون وحشتناکی است. چه کسی این قانون را ساخته؟ می‌خواهم با او صحبت کنم.
قانون خیلی قدیمی و خیلی قدرتمند است. نمی‌توانی با آن بحث کنی.
باشه، اما برای انتخاب آهنگ کمک لازم داشتم، چیزی آهسته و آسان.
آهنگ‌های آهسته خسته‌کننده‌اند. چیزی تند انتخاب کن تا کسی متوجه صدایت نشود.
منطق عجیبی بود، اما به تو اعتماد کردم چون اهل سئول بودی.
من اهل سئول هستم و سو جین اهل بوسان، پس دو متخصص داشتی.
یک آهنگ پاپ قدیمی از دبیرستان درباره تابستان و عشق از دست رفته پیدا کردم.
یادم است، شماره را تایپ کردی و صفحه به یک ویدیوی روشن تغییر کرد.
به هر دویتان گفتم تا بیت دوم نخندید و شما فوراً خندیدید.
خندیدیم چون بامزه بودی، نه چون بد بودی.
صدایم اول آرام بود، اما بعد آرام شدم و دست‌هایم را کمی تکان دادم.
سو جین بلند دست زد و وقتی آهنگ تمام شد دستگاه امتیازی نشان داد. پرسیدم آن عدد یعنی چه و گفتی ۸۲ است. ۸۲ برای اولین تلاش امتیاز خیلی خوبی است. باید به خودت افتخار کنی. پرسیدم از ۱۰۰ است یا ۱۰۰۰ چون باید می‌دانستم. از ۱۰۰. سو جین گفت حالا رسماً یک خواننده هستی. احساس قدرت کردم و می‌خواستم فوراً آهنگ دیگری بخوانم. می‌بینی؟ دستگاه
از قبل تو را گرفته بود. کارش همین است. بعد سو جین یک بالاد غمگین خواند و صدایش
زیبا بود. مثل یک فرشته می‌خواند. قبل از اینکه داخل برویم این را بهت گفتم. جنگ مرغ را فراموش کردم
او خواند. فقط با دهان باز گوش دادم. این بالاترین تعریف در یک
نوره‌بانگ است. مرغ معمولاً پادشاه است. بعد نوبت تو بود و یک آهنگ از دهه ۹۰ انتخاب کردی.
و به هر دویتان گفتم برقصید چون دستگاه می‌خواست.
بهت گفتم نمی‌رقصم، اما گفتی دستگاه دارد تماشایم می‌کند.
چیزهای بد درباره دستگاه نگو. او احساس دارد و به یاد می‌آورد.
دستگاه فقط یک کامپیوتر با میکروفون است، مینجی. جدی باش.
جدی هستم. دستگاه همه چیز را به یاد می‌آورد، مخصوصاً خواننده‌های بد را.
دو ساعت آواز خواندیم و من چیزی درباره آن دستگاه یاد گرفتم.
چه یاد گرفتی؟ بگو، چون من جواب را از قبل می‌دانم.
برای شور و شوق امتیاز می‌دهد، نه برای استعداد، و این خیلی عاقلانه است.
دقیقاً. بالاخره راز نوره‌بانگ را فهمیدی.
یک جایی به گوشی‌ام نگاه کردم و از زمان شگفت‌زده شدم.
تقریباً ساعت ۱۰ بود، و تو فکر می‌کردی یک ساعت آمده‌ایم.
زمان نوره‌بانگ با زمان عادی فرق دارد، و تو برایم توضیح دادی.
یک ساعت اینجا مثل سه ساعت بیرون است. این یک واقعیت علمی است.
از نظر علمی ممکن نیست، اما به هر حال باورت کردم.
سو جین گفت اتاق ساعت ندارد، پس زمان داخلش وجود ندارد.
این خطرناک‌ترین جمله‌ای بود که تمام هفته شنیده بودم.
گفتی نگران نباش، چون قبل از نیمه‌شب می‌رویم. احتمالاً.
احتمالاً؟ مینجی، صبح روز بعد ساعت نه کلاس کرهای داشتم.
آن وقت با قلبی خوشحال و صدایی خسته کرهای یاد می‌گرفتی.
هیچ چیزی یاد نگرفتم.
روی میزم خوابم برد و درباره کیک‌های برنجی خواب دیدم.
این هم هنوز یادگیری است.
یک نوع یادگیری متفاوت، اما یادگیری.
شما هر دو تأثیر بدی دارید، و من خیلی دوستتان دارم.
سه آهنگ دیگر خواندیم، و تو یک آهنگ تند انتخاب کردی و بد رقصیدی.
دستگاه برای تلاش به من ۹۰ امتیاز داد، و نتوانستم جلوی خنده‌ام را بگیرم.
۹۰ از آهنگ اولت بالاتر است، و بدتر خواندی. این را توضیح بده.
دستگاه شادی را پاداش می‌دهد. در آهنگ دوم شادی بیشتری داشتی.
پس دستگاه یک فیلسوف است. برای خوشحالی امتیاز می‌دهد، نه برای مهارت.
این راز نوره‌بانگ است. اصلاً درباره آواز خواندن نیست.
درباره احساس خوب داشتن است. خودت این را گفتی، و درست گفتی.
احساس خیلی خوبی داشتم. همچنین خیلی پر از مرغ و خیلی خسته بودم.
بعد تصمیم گرفتیم برویم، اما اول یک آهنگ آخر با هم خواندیم.
یک آهنگ گروهی که همه با هم کلمات مختلف می‌خواندیم.
این بهترین بخشش است. هیچ‌کس کلمات را نمی‌داند و همه به هر حال می‌خوانند.
کلمات را نمی‌دانستم، پس مثل یک فک خوشحال زمزمه کردم و دست زدم.
وقتی آهنگ تمام شد، دستگاه امتیاز ۹۵ را نشان داد.
دست‌هایت را مثل یک قهرمان بالا بردی و گفتی ما بهترین در سئول هستیم.
ما تنها خواننده‌های آن اتاق بودیم، اما به هر حال عنوان را پذیرفتم.
بعد دستگاه را خاموش کردیم و در راهروی ساکت کاپشن‌هایمان را پوشیدیم.
سو جین بهت گفت برای یک بار اول با قلبی شجاع عالی بودی.
گفتم قلبی شجاع و دهانی خیلی گیج داشتم، که صادقانه بود.
قول دادی دفعه بعد یک آهنگ واقعی کرهای یادم بدهی.
گفتم هنوز دارم از این دفعه بهبود پیدا می‌کنم و تو به من خندیدی. همیشه دفعه بعدی هست. دوستی اینجا این‌طور کار می‌کند. بیرون به هوای خنک شب رفتیم و خیابان هنوز شلوغ بود.
مغازه‌ها هنوز باز بودند، و تو نفس عمیقی کشیدی و لبخند زدی. پرسیدم چرا به آن اتاق آواز می‌گویی،
و نه اتاق کارائوکه. چون اتاقی است که در آن آواز می‌خوانی. اسمش صادقانه و ساده است.
در کشور من، کارائوکه معمولاً شامل یک غریبه است که بد کنارت آواز می‌خواند.
اینجا، غریبه‌ها بیرون می‌مانند. داخل، فقط آدم‌های خودت هستند.
این را دوست داشتم. یک اتاق کوچک با آدم‌های خودت و یک دستگاه مهربان.
دستگاه مهربان نیست. فقط با امتیازها سخاوتمند است.
امشب، این همان چیز است، و با تو بحث نمی‌کنم.
تا ایستگاه مترو پیاده رفتیم، و سو جین تو را در آغوش گرفت و خداحافظی کرد.
قول داد دوباره سر بزند، و باورش کردم، چون اهل بوسان است.
بعد تو را تا ساختمان آپارتمانت همراهی کردم و دم در ایستادم.
مثل یک معلم با امتحان از من پرسیدی امشب چه یاد گرفتم.
و گفتی، زمان در نوره‌بانگ ناپدید می‌شود، و مرغ با موسیقی طعم بهتری دارد.
بعد گفتم، من خواننده خوبی نیستم، اما خواننده خوشحالی هستم.
این مهم‌ترین درس است. حالا برو بخواب، چون کلاس داری.
یادم نینداز. من دانشجویی خواهم بود که خوابش می‌برد و خواب می‌بیند.
پس درباره کلمات آسان خواب ببین. شب بخیر، آنا.
شب بخیر، مینجی. ممنون برای اتاق آواز و کیک‌های برنجی تند.
صبر کن، آنا. قبل از اینکه داخل بروی، یک سؤال دیگر از تو دارم.
یک سؤال دیگر؟ تقریباً نیمه‌شب است و صدایم کاملاً رفته.
فردا، دوست دیگرم می‌خواهد بازار شب را به تو نشان دهد. آزادی؟
بازار شب؟ با غذای بیشتر و سر و صدای بیشتر و پیاده‌روی بیشتر؟
بله، و شاید یک صحنه کوچک که مردم در ملأ عام آواز می‌خوانند.
آواز در ملأ عام؟ بعد از دیشب، برای یک هفته آواز بس است.
الان این را می‌گویی، اما بازار دستگاهی دارد که آبمیوه تازه درست می‌کند.
دستگاه آبمیوه با دستگاه آواز یکی نیست.
از عهده آبمیوه برمی‌آیم.
پس تصمیم گرفته شد.
فردا شب، با هم به بازار می‌رویم.
باشه، اما فردا یک ساعت می‌آورم.
به این شهر درباره زمان اعتماد ندارم.
می‌توانی ساعت بیاوری، اما بازار کاملاً نادیده‌اش می‌گیرد.
آن وقت ساعت و صبرم و شاید یک شکم اضافه می‌آورم.
حالا مثل یک بومی فکر می‌کنی.
فردا می‌بینمت، آنا.
فردا می‌بینمت، مینجی، و ممنون برای امشب.
حتی برای کیک‌های برنجی تند.
شب بخیر، آنا.
خوب بخواب و درباره دستگاه خواب نبین.
به هر حال درباره دستگاه خواب می‌بینم.
برای رقصیدن به من ۹۰ امتیاز داد.
آن دستگاه یک فیلسوف است، و تو شاگرد محبوبش هستی.
شب بخیر، مینجی.
فردا شب در بازار می‌بینمت.
شب بخیر، آنا.
ساعتت را بیاور، و من اشتهام را می‌آورم.
آماده درس هستی؟
همین حالا می‌آید.
اگر نه، راحت به دیالوگ بعدی برو.
سلام!
شروع کنیم.
لطفاً این جمله را تکرار کن.
مینجی، چهار روز است که در سئول هستم و همین حالا می‌دانم که می‌توانی مرا به هر کاری راضی کنی.
یک عبارت مفید است، راضی کردن من به.
۱. او می‌تواند مرا به امتحان کردن غذای تند راضی کند.
۲. برادرم مرا به خریدن یک گیتار راضی کرد.
۳. دوستم مرا به آواز خواندن در مهمانی راضی کرد.
۴. او مرا به پیوستن به اتاق آواز راضی کرد.
۵. هیچ‌کس نمی‌تواند مرا به بیدار ماندن تمام شب راضی کند.
مینجی، چهار روز است که در سئول هستم، و همین حالا می‌دانم که می‌توانی مرا به هر کاری راضی کنی.
مینجی چهار روز است که در سئول هستم و همین حالا می‌دانم که می‌توانی مرا به هر کاری راضی کنی. خوب. حالا این جمله را تکرار کن. برای شور و شوق امتیاز می‌دهد، نه برای استعداد، و این خیلی عاقلانه است. یک کلمه مفید شور و شوق است. یک، شور و شوق او
تمام اتاق را شاد کرد. دو، او شور و شوق زیادی برای یادگیری کرهای نشان داد. سه، بچه‌ها با
شور و شوق دست زدند. چهار، من شور و شوق تو را برای ایده‌های جدید تحسین می‌کنم. پنج، شور و شوقشان بعد
از جلسه طولانی ناپدید شد. برای شور و شوق امتیاز می‌دهد، نه برای استعداد، و این خیلی عاقلانه است.
برای شور و شوق امتیاز می‌دهد، نه برای استعداد، و این خیلی عاقلانه است. بعد، این جمله را تکرار کن.
زمان نوره‌بانگ با زمان عادی فرق دارد، و تو برایم توضیح دادی. یک عبارت مفید متفاوت است
این برای شور و شوق امتیاز می‌دهد، نه برای استعداد، و این بسیار عاقلانه است. حالا، این جمله را تکرار کن.
زمان نوری‌بانگ با زمان عادی متفاوت است، و تو آن را برایم توضیح دادی. یک عبارت مفید «متفاوت است»
از. ۱. برنامهٔ من با برنامهٔ تو متفاوت است. ۲. این چای با چایی که در خانه می‌نوشم متفاوت است.
۳. صدای او با صدای خواهرش متفاوت است. ۴. هوای امروز با دیروز متفاوت است.
۵. پاسخ او با آنچه انتظار داشتم متفاوت بود. زمان نوری‌بونگ با زمان عادی متفاوت است،
و تو آن را برایم توضیح دادی. زمان نوری‌بونگ با زمان عادی متفاوت است، و تو توضیح دادی
آن را برایم. در آخر، این جمله را تکرار کن. زمان در نوری‌بونگ ناپدید می‌شود و مرغ با موسیقی
طعم بهتری دارد. یک واژهٔ مفید «ناپدید می‌شود» است. یک، خورشید پشت ابرها ناپدید می‌شود.
دو، ماه هنگام سپیده‌دم ناپدید می‌شود. سه، درد پس از یک حمام گرم ناپدید می‌شود. چهار،
لبخندش وقتی نگران است ناپدید می‌شود. پنج، سر و صدا وقتی در بسته می‌شود ناپدید می‌شود.
زمان در نوری‌بونگ ناپدید می‌شود، و مرغ با موسیقی طعم بهتری دارد.
زمان در نوری‌بونگ ناپدید می‌شود، و مرغ با موسیقی طعم بهتری دارد.
حالا این جمله را تکرار کن.
ما دو ساعت آواز خواندیم، و من چیزی دربارهٔ آن دستگاه یاد گرفتم.
یک عبارت مفید «چیزی دربارهٔ ... یاد گرفتم» است.
یک، من چیزی دربارهٔ غذای کرهای یاد گرفتم.
دو، او چیزی دربارهٔ شهر جدیدش یاد گرفت.
سه، ما چیزی دربارهٔ دستگاه یاد گرفتیم.
۴. او چیزی دربارهٔ دوستی یاد گرفت.
۵. آن‌ها چیزی دربارهٔ خانهٔ قدیمی یاد گرفتند.
ما دو ساعت آواز خواندیم، و من چیزی دربارهٔ آن دستگاه یاد گرفتم.
ما دو ساعت آواز خواندیم، و من چیزی دربارهٔ آن دستگاه یاد گرفتم.
در آخر، این جمله را تکرار کن.
سپس ساعت و صبرم را می‌آورم و شاید یک شکم اضافه.
یک واژهٔ مفید «صبر» است.
۱. صبر وقتی زبان یاد می‌گیری کمک می‌کند.
۲. معلم با صبر صبر کرد.
۳. برای این صف طولانی به صبر نیاز دارم.
۴. صبر او هرگز به نظر نمی‌رسد تمام شود.
۵. او در ترافیک صبرش را از دست داد.
سپس ساعت و صبرم را می‌آورم و شاید یک شکم اضافه.
سپس ساعت و صبرم را می‌آورم و شاید یک شکم اضافه.
امروز، ما «مرا راضی کن»، «اشتیاق»، «متفاوت از»، «ناپدید می‌شود»، «چیزی دربارهٔ ... یاد گرفتم» و «صبر» را تمرین کردیم.
این‌ها به تو کمک می‌کنند دربارهٔ انتخاب‌ها، احساسات قوی، مقایسه‌ها، تغییرها، درس‌ها و انتظار صحبت کنی.
خوب انجام دادی. دفعهٔ بعد می‌بینمت.
متشکرم. به تمرین این عبارت‌ها ادامه خواهم داد. خداحافظ.
تو
تو
آمادهٔ درس هستی؟ همین حالا شروع می‌شود.
اگر نه، راحت باش و به گفت‌وگوی بعدی برو.