เจอกันอีกครั้งที่อ่าวมะนิลา แต่เรื่องยังไม่จบ

บทถอดเสียงภาษาอังกฤษ

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

The next morning I met Danny outside the cheap rooms before 8, and on the way to the mall I told him everything Marco had said about Miko—the borrowed laptop, the form, and the brown envelope.

Danny listened with his hands tight on the steering wheel and didn't interrupt once.

At Gold's, he went into the men's changing room for me, because there was no version of that morning where I could walk in there myself.

And two minutes later he came out with the envelope behind his back, like a kid who had stolen something.

Locker 14, old running shoes, brown envelope.

It was all exactly where Marco said.

Inside were printed chats, screenshots, a copy of the endorsement form, and a client document with a real signature still visible next to the one that was supposed to be Marco's.

There was also a small USB drive with copies of the same files.

We didn't open it on the street.

We took everything straight to attorney Liza Salazar's office on Taft Avenue, and she spread the papers across her desk and went very quiet.

She said the signatures needed checking properly, that she wanted to keep the originals, and that there was a possible witness she could call.

Over the next three days, she contacted the investigators, gave them the materials and pushed them to look at Rico and at the form.

I kept waiting for a big moment, some official apology in a bright room, but it didn't come like that.

On the fourth day after I landed, the lawyer called me and said Marco would be released, because there were no longer enough grounds to keep holding him, though the investigation itself was still open.

I stood in the street with the phone against my ear and felt my knees go weak.

Marco was free, and he wanted to see me.

We agreed to meet in the park by Manila Bay late that afternoon.

Marco?

Over here.

By the railing.

Anna.

God, you're real.

I'm real.

You're real, too.

You're out.

I'm out.

For now.

They said released, not cleared.

The case is still open.

I know.

Liza told me.

But you're not in that room anymore.

That's what matters today.

When they took me, I kept thinking, she's coming, and she has that key.

I thought they would stop you at the gym or at the lawyer office I thought I had made you part of it I was careful Danny was careful We didn open the envelope on the street We took it straight to Taft Avenue Danny went into the men's changing room?

He did.

He came out with the envelope behind his back like a child stealing candy.

His hands were shaking.

I owe him.

I owe him more than I can say.

He knows.

He said you complained for an hour and then do the right thing.

That's fair.

That's very fair.

He also said his name was written down during the search.

He was scared, Marco.

Really scared.

But he still came with me.

I know.

I'll thank him properly.

Not today.

Today I think I would cry on him and he would never let me forget it.

That's probably true.

Was it all there?

The chats?

The form?

Yes.

The printed chats, the screenshots, the client document with the real signature next to the one they say is yours.

There was a small USB, too, with copies.

I forgot about the USB.

I put it in at the last minute and I thought I was being crazy.

You were being prepared.

There's a difference.

Liza looked at it?

She spread everything across her desk and went very quiet.

She said the signatures need checking properly.

She kept the originals.

Quiet is good?

Quiet from a lawyer is not bad.

It means she's thinking.

At least that's what I told myself.

And Rico?

Did she say anything about Rico?

She didn't say his name yet.

She said there was a possible witness and that she would contact the investigators.

She was careful with her words.

She said the case is not over.

I know it's not over.

I feel like it will never be over.

Four days, Anna.

It felt like a month.

For me, too.

I saw the airport, a police bench, a visitation room, and a lawyer's office.

That's my Manila so far.

I'm sorry.

Don't be sorry for the city.

Be sorry for the form.

The city didn't do anything.

I'm sorry for the form.

I'm sorry for the laptop.

I'm sorry for saying yes when Rico asked and not asking one question.

You trusted your trainer.

That's not a crime.

Maybe not, but it was stupid.

It was a little stupid.

A little?

Okay, it was very stupid.

But you didn't plan a scam.

You didn't take money from people who needed jobs.

You signed a page you didn't read.

That's not the same thing.

I keep hearing that in my head, not the same thing.

But I still spent the 4,000 pesos.

I know.

And you'll deal with that.

With Liza, with the case, with whatever comes next.

But not today.

You sound like Danny.

I'll take that as a compliment.

You should.

He's the best person I know.

He's outside somewhere, by the way.

He said he would wait near the road in case you needed anything.

But he didn't want to stand here and watch us talk.

That's Danny.

He gives you space and then worries about the space.

He said you would say something like that Did he tell you to take care of me He told me to make sure you eat something He said you would forget He not wrong So we eat After the sunset.

I've been in this city four days and I haven't seen the bay.

Then look, it's right there.

I see it.

It's doing something ridiculous with the light.

That's Manila.

It always does too much.

I like it.

I think I might like it here.

You haven't seen the traffic yet.

I've seen the traffic.

Danny drove me through it.

I have opinions.

Everyone has opinions about EDSA.

My opinion is that it's not a road.

It's a lifestyle.

Now you sound like a local.

Don't say that yet.

I still feel like a tourist with a police station map.

Anna, what you did, going to the gym, the lawyer, sitting in that station, you didn't have to.

I know.

You could have gone.

You had a ticket, a plan.

You could have left me a message and gone to Palau.

I thought about it for maybe five seconds.

Then I remembered you crying at that dog video.

I couldn't leave.

That dog was very brave.

He was.

So were you a little.

I didn't feel brave.

I felt like a boy in a room with too many men and one light that never went off.

I'm not going to pretend I know what that was like.

Good.

Don't.

I don't want to explain it again today.

Then don't.

We can sit here and look at the bay and be quiet.

I'm good at quiet.

I've had four days of practice.

You were scared too.

Yes.

In the station, I kept my mouth shut because Danny told me to, but I wanted to scream at the clerk.

I wanted to say he's a person, not a file.

I'm glad you didn't scream.

Me too.

I have a healthy fear of police stations now.

I have a healthy fear of everything.

That will get better.

Maybe not today.

but it will.

You don't know that.

No, but I know you're out, and Liza has the papers, and the case is still open, but you're not in a cell.

That's enough today.

Enough for today.

I'm going to stay a few days.

Not because I'm being noble.

Because I'm tired.

My body thinks it's still on a night bus.

You can have my room.

I'll take the sofa.

I'll complain about it for a week.

That's what Danny said you planned.

Danny talks too much.

He talks enough.

He also said you would offer me your room and then complain.

I hate that he knows me.

He's your friend.

That's the job.

What about your trip?

You were going to keep moving.

I will, just not tomorrow.

I need a bed that isn't moving and food that isn't from a machine and maybe one day where nobody says the word estafa.

You can give me two days, maybe three.

Then I'll take them.

Let me show you the real Manila.

Not the station, not the lawyer's office.

Food first, then the old city, the church, the bay at sunset No handcuffs No handcuffs is a strong selling point I can also promise mangoes Cheap mangoes Now you talking There a place near here It not fancy Plastic chairs loud music the best grilled fish I know Good.

I don't want fancy.

I want a chair and food that isn't crackers.

You ate crackers?

The Danny fed me crackers from a machine.

I'm basically a pigeon now.

That sounds like Danny.

He was worried.

He kept saying we should not spend money in the dark.

Then he bought me crackers.

It was very practical and very sad.

I'll buy you a proper dinner.

It's the least I can do.

You have no wallet.

They took it.

I have some money at home, in a drawer.

Then I'll let you pay, but only because it's important to you.

It is.

And tomorrow, I want to see something old.

A church, a wall, something that was here before all of us.

Into Maria's.

We can walk there, if you don't mind the heat.

I've been in Asia for months.

I don't mind the heat.

I mind the police.

No police tomorrow.

You can't promise that.

No, but I can promise I'll keep us away from them.

That's a better promise.

A realistic one.

Anna, thank you.

I know I said it.

I'll keep saying it until it's less strange.

Then say it once more, and then tell me where to get good food, because I'm hungry and the sun is almost gone.

Thank you, really.

For the key, for the lawyer, for not believing I did it.

I didn't know if you did it.

I believed you.

There's a difference.

You did?

I believed you because I know you, and because you cry at dog videos, and because you were too scared to lie well.

That's a strange compliment.

It's the best I have.

I'll take it.

Good.

Now feed me, Marco, before I start eating the railing.

There's a place two streets back.

Come on.

Slowly.

I'm still not used to walking outside.

Then we'll walk slowly.

We have time.

Tomorrow.

Real Manila.

Tomorrow.

But first, sunset.

I'm not moving until the sun is gone.

It's the first thing I've seen in this city that didn't ask me for a document.

Then we'll watch it, and then we'll eat, and then you'll sleep in a real bed.

That sounds almost like a holiday.

It's a start.

It's a good start.

Look, the sky is turning orange.

I see it.

It's almost showing off.

That's Manila.

It always does too much.

I think I might like it here.

Give it a few days, then decide.

Deal.

A few days, then I decide.

And then?

And then I go back to being a tourist, but a tourist who knows where the police station is.

That's not funny.

It's a little funny.

It's a little funny.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

บทถอดเสียงในภาษานี้

บทสนทนาและเรื่องราวใหม่ทุกวัน มีให้เลือกใน 21 ภาษาซับไตเติล

คุณสามารถฝึกบทสนทนาทั้งหมดเหล่านี้ทีละประโยคได้โดยใช้เครื่องเล่นแบบอินเทอร์แอกทีฟบน

เว็บไซต์ของเรา ลิงก์อยู่ในคำอธิบาย เช้าวันรุ่งขึ้นผมเจอแดนนี่ข้างนอกห้องพักราคาถูก

ก่อน 8 โมง และระหว่างทางไปห้าง ผมเล่าทุกอย่างที่มาร์โกพูดเกี่ยวกับมิโกะให้เขาฟัง—

แล็ปท็อปที่ยืมมา ฟอร์มนั้น และซองสีน้ำตาล แดนนี่ฟังโดยที่มือของเขากำพวงมาลัยแน่น

และไม่ขัดจังหวะแม้แต่ครั้งเดียว ที่โกลด์ส เขาเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชาย

แทนผม เพราะไม่มีเวอร์ชันใดของเช้าวันนั้นที่ผมจะเดินเข้าไปที่นั่น

ด้วยตัวเองได้ และสองนาทีต่อมาเขาก็ออกมาพร้อมซองอยู่ข้างหลัง เหมือน

เด็กที่ขโมยของมา ตู้เก็บของหมายเลข 14 รองเท้าวิ่งเก่า ซองสีน้ำตาล ทุกอย่างอยู่ตรง

ที่มาร์โกบอกเป๊ะ ข้างในมีแชทที่พิมพ์ออกมา ภาพหน้าจอ สำเนาฟอร์มการรับรอง

และเอกสารลูกค้าที่มีลายเซ็นจริงยังมองเห็นได้ข้างๆ ลายเซ็นที่ควรจะเป็น

ของมาร์โก ยังมีแฟลชไดรฟ์ USB เล็กๆ ที่มีสำเนาไฟล์เดียวกันด้วย เราไม่ได้เปิดมันบน

ถนน เราเอาทุกอย่างตรงไปที่สำนักงานทนายความลิซา ซาลาซาร์บนถนนแทฟต์

และเธอกางกระดาษออกทั่วโต๊ะแล้วเงียบไปเลย เธอบอกว่าลายเซ็นต้อง

ตรวจสอบอย่างถูกต้อง เธออยากเก็บต้นฉบับไว้ และมีพยานที่เป็นไปได้

ที่เธอสามารถเรียกมาได้ ในสามวันถัดมา เธอติดต่อนักสืบ ให้

วัสดุแก่พวกเขา และผลักดันให้พวกเขาดูริโกและดูฟอร์มนั้น ผมรอช่วงเวลาสำคัญ

คำขอโทษอย่างเป็นทางการในห้องสว่างๆ แต่ก็ไม่ได้มาแบบนั้น ในวันที่สี่หลังจากผม

ลงเครื่อง ทนายโทรหาผมและบอกว่ามาร์โกจะถูกปล่อยตัว เพราะไม่มี

เหตุผลเพียงพอที่จะกักตัวเขาต่อไปแล้ว แม้การสอบสวนเองยังเปิดอยู่ ผมยืนอยู่บนถนนโดย

มีโทรศัพท์แนบหูและรู้สึกว่าหัวเข่าอ่อนแรง มาร์โกเป็นอิสระแล้ว และเขาอยากเจอผม

เราตกลงจะเจอกันที่สวนสาธารณะริมอ่าวมะนิลาในช่วงบ่ายแก่ๆ ของวันนั้น

มาร์โก? ทางนี้ ตรงราวรั้ว

แอนนา พระเจ้า คุณมีตัวตนจริง

ฉันมีตัวตนจริง คุณก็มีตัวตนจริงเหมือนกัน คุณออกมาแล้ว

ผมออกมาแล้ว สำหรับตอนนี้ พวกเขาบอกว่าปล่อยตัว ไม่ใช่พ้นข้อหา คดียังเปิดอยู่

ฉันรู้ ลิซาบอกฉันแล้ว แต่คุณไม่ได้อยู่ในห้องนั้นแล้ว นั่นคือสิ่งที่สำคัญวันนี้

ตอนที่พวกเขาพาผมไป ผมเอาแต่คิดว่าเธอกำลังมา และเธอมีกุญแจนั้น ผมคิดว่าพวกเขา

จะหยุดคุณที่ยิมหรือที่สำนักงานทนาย ผมคิดว่าผมทำให้คุณเข้าไปพัวพัน ผมระวังตัว แดนนี่ก็ระวังตัว เราไม่ได้เปิดซองบนถนน เราเอาตรงไปที่ถนนแทฟต์ แดนนี่เข้าไปใน

ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชายเหรอ? เขาเข้าไป เขาออกมาพร้อมซองอยู่ข้างหลังเหมือนเด็ก

ขโมยลูกอม มือเขาสั่น ผมติดเขาอยู่ ผมติดเขามากกว่าที่จะพูดได้ เขารู้

เขาบอกว่าคุณบ่นเป็นชั่วโมงแล้วก็ทำสิ่งที่ถูกต้อง นั่นยุติธรรม นั่นยุติธรรมมาก

เขายังบอกว่าชื่อของเขาถูกเขียนไว้ระหว่างการค้นหา

เขากลัว มาร์โก กลัวจริงๆ

แต่เขาก็ยังมากับผม

ผมรู้ ผมจะขอบคุณเขาอย่างเหมาะสม

ไม่ใช่วันนี้ วันนี้ฉันคิดว่าฉันคงร้องไห้ใส่เขาแล้วเขาคงไม่ยอมให้ฉันลืมเรื่องนี้ไปตลอด

นั่นคงเป็นเรื่องจริง

มันอยู่ครบไหม? แชทน่ะ? ฟอร์มน่ะ?

ครบ แชทที่พิมพ์ออกมา ภาพหน้าจอ

เอกสารลูกค้าที่มีลายเซ็นจริงอยู่ข้างๆ อันที่พวกเขาบอกว่าเป็นของคุณ

ยังมี USB เล็กๆ ด้วย ที่มีสำเนา

ผมลืมเรื่อง USB ไปเลย ผมใส่เข้าไปตอนนาทีสุดท้ายและคิดว่าตัวเองกำลังบ้า

คุณกำลังเตรียมพร้อม มันต่างกัน

ลิซาดูมันไหม?

เธอกางทุกอย่างทั่วโต๊ะแล้วเงียบไปเลย

เธอบอกว่าลายเซ็นต้องตรวจสอบอย่างถูกต้อง เธอเก็บต้นฉบับไว้

เงียบเป็นเรื่องดีเหรอ?

เงียบจากทนายไม่ใช่เรื่องแย่ มันหมายความว่าเธอกำลังคิด อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ฉันบอกตัวเอง

แล้วริโกล่ะ? เธอพูดอะไรเกี่ยวกับริโกบ้างไหม?

เธอยังไม่พูดชื่อเขา

เธอบอกว่ามีพยานที่เป็นไปได้และเธอจะติดต่อนักสืบ

เธอระวังคำพูด

เธอบอกว่าคดียังไม่จบ

ผมรู้ว่ามันยังไม่จบ

ผมรู้สึกเหมือนมันจะไม่มีวันจบ

สี่วัน แอนนา

มันรู้สึกเหมือนหนึ่งเดือน

สำหรับฉันก็เหมือนกัน

ฉันเห็นสนามบิน ม้านั่งของตำรวจ ห้องเยี่ยม และสำนักงานทนายความ

นั่นคือมะนิลาของฉันจนถึงตอนนี้

ฉันขอโทษ

อย่าขอโทษแทนเมือง

ขอโทษแทนฟอร์มนั้น

เมืองไม่ได้ทำอะไรผิด

ฉันขอโทษเรื่องฟอร์ม

ฉันขอโทษเรื่องแล็ปท็อป

ฉันขอโทษที่ตอบตกลงตอนริโกถามและไม่ถามสักคำถาม

คุณเชื่อเทรนเนอร์ของคุณ

นั่นไม่ใช่อาชญากรรม

อาจจะไม่ใช่ แต่มันโง่

มันโง่นิดหน่อย

นิดหน่อยเหรอ?

โอเค มันโง่มาก

แต่คุณไม่ได้วางแผนฉ้อโกง

คุณไม่ได้เอาตังค์จากคนที่ต้องการงาน

คุณเซ็นหน้ากระดาษที่คุณไม่ได้อ่าน

นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

ฉันได้ยินคำนั้นในหัวซ้ำๆ ไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

แต่ฉันก็ยังใช้เงิน 4,000 เปโซไป

ฉันรู้ และคุณจะจัดการกับมัน

กับลิซา กับคดี กับอะไรก็ตามที่จะตามมา

แต่ไม่ใช่วันนี้

คุณพูดเหมือนแดนนี่

ฉันจะถือว่านั่นเป็นคำชม

คุณควรถือซะ เขาเป็นคนที่ดีที่สุดที่ฉันรู้จัก

เขาอยู่ข้างนอกแถวนี้ ว่าแต่

เขาบอกว่าเขาจะรอใกล้ถนนเผื่อคุณต้องการอะไร

แต่เขาไม่อยากยืนตรงนี้และดูเราคุยกัน

นั่นแหละแดนนี่

เขาให้พื้นที่คุณแล้วก็กังวลเรื่องพื้นที่นั้น

เขาบอกว่าคุณจะพูดอะไรทำนองนั้น เขาบอกให้คุณดูแลฉันเหรอ เขาบอกให้ฉันทำให้แน่ใจว่าคุณได้กินอะไร เขาบอกว่าคุณจะลืม เขาไม่ผิด งั้นเรากิน

หลังพระอาทิตย์ตก

ฉันอยู่ในเมืองนี้สี่วันแล้วและยังไม่เห็นอ่าวเลย

งั้นดูสิ มันอยู่ตรงนั้นไง

ฉันเห็นแล้ว

มันทำอะไรไร้สาระกับแสง

นั่นแหละมะนิลา

มันทำเกินไปเสมอ

ฉันชอบนะ

ฉันคิดว่าฉันอาจจะชอบที่นี่

คุณยังไม่เห็นการจราจรเลย

ฉันเห็นการจราจรแล้ว แดนนี่พาฉันผ่านมันมา ฉันมีความคิดเห็น

ทุกคนมีความคิดเห็นเกี่ยวกับ EDSA

ความคิดเห็นของฉันคือมันไม่ใช่ถนน มันเป็นไลฟ์สไตล์

ตอนนี้คุณพูดเหมือนคนท้องถิ่นแล้ว

อย่าพูดแบบนั้นยัง ฉันยังรู้สึกเหมือนนักท่องเที่ยวที่มีแผนที่สถานีตำรวจ

แอนนา สิ่งที่คุณทำ ไปยิม หาทนาย นั่งในสถานีนั้น คุณไม่จำเป็นต้องทำ

ฉันรู้

คุณไปก็ได้ คุณมีตั๋ว มีแผน

คุณฝากข้อความถึงผมแล้วไปปาเลาได้

ฉันคิดอยู่ห้าวินาที

แล้วฉันก็นึกถึงคุณร้องไห้กับวิดีโอหมา

ฉันทิ้งไปไม่ได้

หมาตัวนั้นกล้าหาญมาก

มันกล้า แล้วคุณก็กล้านิดหน่อย

ฉันไม่รู้สึกกล้า

ฉันรู้สึกเหมือนเด็กผู้ชายในห้องที่มีผู้ชายมากเกินไปและมีไฟดวงหนึ่งที่ไม่เคยดับ

ฉันจะไม่แกล้งทำเป็นรู้ว่ามันเป็นยังไง

ดี อย่ารู้เลย วันนี้ฉันไม่อยากอธิบายมันอีก

งั้นก็ไม่ต้อง เรานั่งตรงนี้มองอ่าวและเงียบได้

ฉันเก่งเรื่องเงียบ ฉันฝึกมาสี่วันแล้ว

คุณก็กลัวเหมือนกัน

ใช่ ในสถานี ฉันหุบปากเพราะแดนนี่บอกให้ทำ

แต่ฉันอยากตะโกนใส่เจ้าหน้าที่

ฉันอยากพูดว่าเขาเป็นคน ไม่ใช่แฟ้ม

ฉันดีใจที่คุณไม่ตะโกน

ฉันก็เหมือนกัน ตอนนี้ฉันกลัวสถานีตำรวจอย่างมีเหตุผล

ฉันกลัวทุกอย่างอย่างมีเหตุผล

มันจะดีขึ้น อาจจะไม่ใช่วันนี้

แต่มันจะดีขึ้น คุณไม่รู้หรอก ใช่ แต่ฉันรู้ว่าคุณออกมาแล้ว และลิซามีเอกสาร

และคดียังเปิดอยู่ แต่คุณไม่ได้อยู่ในห้องขัง แค่นี้ก็พอสำหรับวันนี้ พอสำหรับวันนี้

ผมจะอยู่สักสองสามวัน ไม่ใช่เพราะผมทำตัวสูงส่ง เพราะผมเหนื่อย ร่างกายผมคิดว่า

ยังอยู่บนรถบัสกลางคืน คุณเอาห้องผมไปได้ ผมจะนอนโซฟา ผมจะบ่นเรื่องนี้

อาทิตย์หนึ่ง นั่นคือสิ่งที่แดนนี่บอกว่าคุณวางแผนไว้ แดนนี่พูดมากเกินไป เขาพูดพอสมควร เขายังบอกว่าคุณ

จะเสนอห้องให้ผมแล้วก็บ่น ฉันเกลียดที่เขารู้จักฉัน เขาเป็นเพื่อนคุณ นั่นคือหน้าที่

แล้วทริปของคุณล่ะ? คุณจะเดินทางต่อ ผมจะไป แค่ไม่ใช่วันพรุ่งนี้ ผมต้องการเตียง

ที่ไม่เคลื่อนไหวและอาหารที่ไม่ใช่จากตู้ และอาจจะสักวันที่ไม่มีใครพูด

คำว่าฉ้อโกง คุณให้ผมได้สองวัน อาจจะสามวัน แล้วผมจะรับมัน ให้ฉันพาคุณดู

มะนิลาตัวจริง ไม่ใช่สถานี ไม่ใช่สำนักงานทนาย อาหารก่อน แล้วก็เมืองเก่า โบสถ์ อ่าว

ตอนพระอาทิตย์ตก ไม่มีกุญแจมือ ไม่มีกุญแจมือเป็นจุดขายที่แข็งแกร่ง ฉันยังสัญญาเรื่องมะม่วงได้ มะม่วงราคาถูก ตอนนี้คุณพูดแล้ว มีร้านใกล้ๆ นี้ ไม่หรู เก้าอี้พลาสติก เพลงดัง ปลาย่างที่ดีที่สุดที่ฉันรู้จัก

ดี

ฉันไม่ต้องการอะไรหรู

ฉันต้องการเก้าอี้และอาหารที่ไม่ใช่แครกเกอร์

คุณกินแครกเกอร์เหรอ?

แดนนี่ป้อนแครกเกอร์จากตู้ให้ฉัน

ตอนนี้ฉันเป็นนกพิราบไปแล้ว

นั่นฟังดูเหมือนแดนนี่

เขากังวล

เขาเอาแต่บอกว่าเราไม่ควรใช้เงินในที่มืด

แล้วเขาก็ซื้อแครกเกอร์ให้ฉัน

มันปฏิบัติได้จริงมากและเศร้ามาก

ฉันจะเลี้ยงมื้อเย็นที่เหมาะสมให้คุณ

อย่างน้อยที่สุดที่ฉันทำได้

คุณไม่มีกระเป๋าสตางค์

พวกเขาเอาไป

ฉันมีเงินอยู่ที่บ้าน ในลิ้นชัก

งั้นฉันจะให้คุณจ่าย แต่เพราะมันสำคัญกับคุณเท่านั้น

มันสำคัญจริงๆ

และพรุ่งนี้ ฉันอยากเห็นอะไรเก่าๆ

โบสถ์ กำแพง อะไรที่อยู่ที่นี่ก่อนเราทุกคน

เข้าไปในมารีอา

เราเดินไปได้ ถ้าคุณไม่รังเกียจความร้อน

ฉันอยู่ในเอเชียมาหลายเดือน

ฉันไม่รังเกียจความร้อน ฉันรังเกียจตำรวจ

พรุ่งนี้ไม่มีตำรวจ

คุณสัญญาแบบนั้นไม่ได้

ไม่ได้ แต่ฉันสัญญาได้ว่าฉันจะพาเราให้ห่างจากพวกเขา

นั่นเป็นสัญญาที่ดีกว่า สมจริงกว่า

แอนนา ขอบคุณ ผมรู้ว่าผมพูดแล้ว ผมจะพูดไปเรื่อยๆ จนกว่ามันจะแปลกน้อยลง

งั้นพูดอีกครั้ง แล้วบอกฉันว่าจะหาอาหารดีๆ ได้ที่ไหน

เพราะฉันหิวและพระอาทิตย์ใกล้จะตกแล้ว

ขอบคุณจริงๆ สำหรับกุญแจ สำหรับทนาย สำหรับการไม่เชื่อว่าผมทำ

ฉันไม่รู้ว่าคุณทำหรือเปล่า

ฉันเชื่อคุณ

มันต่างกัน

คุณเชื่อเหรอ?

ฉันเชื่อคุณเพราะฉันรู้จักคุณ และเพราะคุณร้องไห้กับวิดีโอหมา

และเพราะคุณกลัวเกินกว่าจะโกหกได้ดี

นั่นเป็นคำชมที่แปลก

มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันมี

ฉันรับมัน

ดี

ตอนนี้เลี้ยงฉันที มาร์โก ก่อนที่ฉันจะเริ่มกินราวรั้ว

มีร้านอยู่ถอยไปสองซอย

มาเถอะ

ช้าๆ

ผมยังไม่ชินกับการเดินข้างนอก

งั้นเราเดินช้าๆ

เรามีเวลา

พรุ่งนี้

มะนิลาตัวจริง

พรุ่งนี้

แต่ก่อนอื่น พระอาทิตย์ตก

ฉันจะไม่ขยับจนกว่าพระอาทิตย์จะตก

มันเป็นสิ่งแรกที่ฉันเห็นในเมืองนี้ที่ไม่ขอเอกสารจากฉัน

งั้นเราจะดูมัน แล้วเราจะกิน แล้วคุณจะนอนในเตียงจริงๆ

นั่นฟังดูเกือบเหมือนวันหยุด

มันคือจุดเริ่มต้น

มันเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี

ดูสิ ท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนเป็นสีส้ม

ฉันเห็นแล้ว

มันเกือบจะอวดแล้ว

นั่นแหละมะนิลา

มันทำเกินไปเสมอ

ฉันคิดว่าฉันอาจจะชอบที่นี่

ให้เวลาสักสองสามวัน แล้วค่อยตัดสินใจ

ตกลง สองสามวัน แล้วฉันจะตัดสินใจ

แล้วหลังจากนั้น?

แล้วหลังจากนั้นฉันก็กลับไปเป็นนักท่องเที่ยว แต่นักท่องเที่ยวที่รู้ว่าสถานีตำรวจอยู่ที่ไหน

นั่นไม่ตลก

มันตลกนิดหน่อย

มันตลกนิดหน่อย

คุณสามารถฝึกบทสนทนาทั้งหมดเหล่านี้ทีละประโยคได้โดยใช้เครื่องเล่นแบบอินเทอร์แอกทีฟบนเว็บไซต์ของเรา

ลิงก์อยู่ในคำอธิบาย