Lumang Litrato sa Delhi: Mahahanap Kaya Nila ang Restawran?

Transcript sa Ingles

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

Where is Anna going next?

Follow her travels and learn English.

Subscribe!

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

Ravi, I need your help with something strange.

This morning, I went to a small second-hand bookshop and bought an old travel book.

When I opened it in my hotel room, an old photograph fell from between the pages.

At first, I thought it was just a picture that somebody had forgotten, but then I looked at the back.

You have been in Delhi for only a few days and you already have a mystery.

That sounds very much like you.

Let me see the photograph.

I can see a woman and a man sitting in a restaurant, but the picture must be quite old.

What is written on the back?

It says, For Asha, if we ever lose each other, meet me here, same table, same city, Friday at There is no full name, only the letter M. I know it may mean nothing now, but I cannot stop thinking about it.

Somebody wrote those words because this place was important to them.

I understand why you are curious.

The problem is that Delhi is a huge city and the restaurant may not even exist anymore.

This photograph could be 20 years old.

Streets change, buildings change, and restaurants disappear all the time.

I know, but look carefully at the background.

There are two large windows, a narrow entrance, and part of an older building across the street.

I thought that maybe you would recognize something.

You know Delhi much better than I do, and I have already proved that I can get lost very easily.

At least you admit it now.

Yesterday you called me and said you were not lost, you simply did not know where you were.

I still think that is the best definition of being lost I have ever heard.

But yes, I recognize something in this photograph.

I think the building behind the restaurant may be near Cannot Place.

Then we have to go there.

I am not saying we will find the people in the photograph.

I only want to find the place.

If the restaurant is gone, fine.

At least I will know that we tried.

All right.

I had a quiet afternoon planned, but apparently that plan is finished.

Let us go and look for your mysterious restaurant.

But I want one thing to be clear.

If we spend three hours walking around Delhi and find nothing, you are buying dinner.

I have to admit something.

I complained about Delhi when I first arrived because everything seemed so loud and fast.

But when I walk through these smaller streets, I start seeing a different city.

There are people selling flowers, tea, clothes, and food everywhere.

Every few meters, something completely different is happening.

That is one of the reasons I like this part of Delhi.

If you only travel by car between famous places, you miss most of it.

These streets look chaotic at first, but there is a kind of order inside the chaos.

People know where they are going, even when it looks impossible to you.

Unlike me.

Unlike you.

But you are improving.

Yesterday, you needed my help after 20 minutes.

Today, you have been walking for almost an hour and you are still in the correct part of the city.

I am choosing to hear that as a compliment.

Now look at the photograph again.

I think that tree is useless because it could be anywhere, but the shape of that old building is unusual.

There is a small tower above it.

Do you see it?

Yes, and now that you mention it, I think I know where we should go.

There is a street about 10 minutes from here with a building that has a similar tower.

I cannot promise it's the same one, but it is our best clue.

You said 10 minutes, 20 minutes ago.

I said it was about 10 minutes away.

I did not know the road would be closed.

In Delhi, distance and time are not always friends.

Sometimes a place is very close, but getting there takes much longer than you expect.

I am beginning to understand that, but I don't mind today.

Actually, this is much more interesting than visiting another monument with a hundred tourists around me.

I like the feeling that we are looking for something nobody else knows about.

You are enjoying this too much.

I can already imagine tomorrow.

You will buy another old book and hope to find a secret map a key or a letter from somebody who disappeared 30 years ago That sounds wonderful I was trying to frighten you.

You failed completely.

Wait.

Stop here for a moment.

Look across the street at that restaurant with the dark entrance.

Now compare it with the photograph.

Ravi, I think that is it.

The colors are different and the sign is new, but the two windows are in exactly the same place.

Even the step in front of the door looks similar.

I think you are right.

The restaurant has probably been repaired and changed many times, but the basic shape of the building is the same.

That is surprisingly lucky.

We found it.

I cannot believe we actually found it.

I thought this would take the whole day or that we would finally give up.

Can we go inside?

Not yet.

It is closed between lunch and dinner.

According to the sign, it opens again at 6.

We have more than an hour.

Then I'm going back to my hotel for a while.

I want to change clothes and come back later.

The message says Friday at 7, and today is Friday.

If we are going to follow this story, we may as well do it properly.

You are turning this into a ceremony.

Maybe, but you are coming with me at 7.

Of course I am.

At this point, I want to know the answer too.

The street looks completely different now.

There are lights everywhere, the restaurants are full, and there are so many people outside.

During the afternoon, it felt busy, but now it feels alive in a completely different way.

Delhi changes after sunset.

Some places become quieter, but this area becomes even busier.

And I have to say, your green shirt is probably a better choice for dinner than the clothes you wore while we were walking around all afternoon.

Thank you.

I think that was almost a compliment.

Come on, let us go inside before you change your mind.

Anna.

Look near the window.

I see it.

That must be the table from the photograph.

It's almost in the same position.

The chairs are different, but the window and the wall behind it are the same.

I spoke to the manager while you were looking around.

I showed him the photograph.

He does not remember the man, but he said something very interesting about the woman.

What did he say?

He thinks her name was Asha.

An older woman used to come to this restaurant once every year.

She always came on a Friday evening and asked for the same table near the window.

She usually sat there alone for about an hour.

Every year?

For how long?

He's not completely sure because he was younger then, but he thinks she came from more than 10 years.

Then, a few years ago, she stopped coming.

That is both beautiful and sad.

If she really is the woman in the photograph, she may have been waiting for M all those years.

Imagine returning to the same table once a year because somebody promised to meet you there.

Maybe.

But we should be careful.

We only know part of the story.

Perhaps she was waiting for him.

Perhaps she simply came here because the place reminded her of something important.

Or maybe they met again one year, and that's why she stopped coming.

I like your last explanation much more.

I keep thinking about how the photograph ended up inside my book.

If the book belonged to Asha, maybe she put the picture there herself.

Perhaps she moved away from Delhi and sold some of her books before leaving.

That is possible.

But there are many other explanations.

The book could have belonged to her friend, her sister, or even to the man in the photograph.

We may never know.

That is sometimes the difficult part of finding old things.

You discover enough to become curious, but not enough to know everything.

Usually, I hate stories without endings, but this one feels different.

Maybe I don't need to know every detail.

We found the restaurant.

We know the woman probably returned here many times.

That already makes the photograph feel real.

And now you are sitting in the same restaurant eating dinner.

That is a good ending for one day.

This food is wonderful.

I know I keep saying that in India, but every meal seems completely different from the one before.

And this bread is much hotter than I expected.

You should wait a few seconds before touching fresh naan.

You learned that lesson yesterday, but apparently your memory is shorter than I thought.

I remember the lesson I simply choose not to follow it every time There is a difference But you are right about one thing This is probably the best way to finish our strange little investigation I think you also learned something useful today When you travel, you do not always need a famous place or a perfect plan.

Sometimes one small object can take you somewhere much more interesting.

Exactly.

Before this trip, I thought traveling was mainly about seeing places I had read about before.

Now I think the moments I remember best are usually the ones I never planned.

I have decided what I am going to do with the photograph.

You are not taking it back to the bookshop?

No. I want to leave it here with the manager.

This restaurant is where it belongs.

If Asha ever comes back, maybe someone will show it to her.

And if another person recognizes her, perhaps the story will continue without us.

I actually think that is a good idea.

The photograph has traveled enough.

It was taken here, it disappeared into an old book for years, and somehow it found you.

Returning it to this place feels right.

I was expecting you to make a joke.

I'm eating.

Food makes me more thoughtful.

Then I should feed you before every serious conversation.

It is beautiful outside now.

I know this is the same street we walked along a few hours ago, but it feels softer at night.

The lights, the people, the smell of food from the small stands.

I think I finally understand why you said Delhi has several personalities.

And you've only seen a few of them.

You could stay here for a year and still discover streets you had never noticed before.

That is why people sometimes have very different opinions about the same city.

They may actually be seeing different versions of it.

Do you think Asha ever met M again?

I think she did.

Earlier, you said we should not invent an ending without evidence.

Earlier, it was hot, we were tired, and I was trying to be sensible.

Now I have eaten dinner, so I am allowed to be optimistic.

Then tell me your ending.

Maybe M left Delhi for work or family reasons.

Maybe they lost contact for years.

Then one Friday, he remembered his promise and came back to this restaurant.

He asked if Asha still visited and somebody told him she always came at 7.

So he waited.

And she walked through the door?

Yes.

She saw him sitting at the old table and couldn't believe it.

She would be angry.

Of course.

You cannot arrive 20 years late and expect a warm welcome.

He could say, sorry I'm late.

And she could ask, what happened?

And he could say, Delhi traffic.

Exactly.

That is terrible.

But you are laughing.

Tomorrow I am going back to the bookshop.

No. I only want to look.

That is how today started.

You only wanted to look, then bought a book, found a photograph, and made me walk through half of Delhi.

It was 3 kilometers.

Emotionally, it was much more.

Now you are using my own language against me.

I am learning from you.

But tomorrow, please buy a new book.

Why a new one?

Because new books have fewer mysteries.

And that's exactly why I prefer old ones.

I knew you would say that.

Good night, Ravi.

Thank you for helping me today.

Good night, Ana.

And if you find another photograph tomorrow, do not call me.

Of course not.

You are going to call me.

Probably.

I was afraid of that.

Ready for the lesson?

It's coming up next.

If not, feel free to skip to the next dialogue.

Hello and welcome.

I am so glad you could join me today.

Thank you.

I am happy to be here.

Today, we are working with the story of Anna and the old photograph she found inside a travel book in Delhi.

I will read a sentence from the story, point out one useful word or phrase, and give you five short examples.

Then you will repeat the sentence exactly two times.

Understood.

I am ready to begin.

This morning, I went to a small secondhand bookshop and bought an old travel book.

The useful phrase is secondhand.

I bought a secondhand bicycle for my cousin.

She found a secondhand coat in excellent condition.

This shop sells secondhand furniture at fair prices.

He learned to drive in a secondhand car.

We bought a secondhand table for the kitchen.

This morning I went to a small secondhand bookshop and bought an old travel book.

This morning I went to a small secondhand bookshop and bought an old travel book.

When I opened it in my hotel room, an old photograph fell from between the pages.

The useful phrase is fell from between the pages A letter fell from between the pages of the old diary A dried flower fell from between the pages of her notebook A ticket fell from between the pages of the magazine.

A small drawing fell from between the pages of the cookbook.

A postcard fell from between the pages of the library book.

When I opened it in my hotel room, an old photograph fell from between the pages.

When I opened it in my hotel room, an old photograph fell from between the pages.

The problem is that Delhi is a huge city and the restaurant may not even exist anymore.

The useful phrase is, exist anymore.

That old cinema does not exist anymore.

Does this tradition exist anymore?

My old school does not exist anymore.

That tiny shop does not exist anymore.

Can that custom exist anymore?

The problem is that Delhi is a huge city and the restaurant may not even exist anymore.

The problem is that Delhi is a huge city and the restaurant may not even exist anymore.

Streets change, buildings change, and restaurants disappear all the time.

The useful phrase is all the time.

She practices the piano all the time.

He checks his phone all the time.

They travel to different cities all the time.

The children ask questions all the time.

My neighbor talks about his garden all the time.

Streets change, buildings change, and restaurants disappear all the time.

Streets change, buildings change, and restaurants disappear all the time.

I have already proved that I can get lost very easily.

The useful phrase is get lost.

I can get lost very easily.

You can get lost in this market.

People often get lost in new cities.

Do not get lost on the way home.

It is easy to get lost here.

I have already proved that I can get lost very easily.

I have already proved that I can get lost very easily.

These streets look chaotic at first, but there is a kind of order inside the chaos.

The useful word is chaotic.

The market felt chaotic on Saturday morning.

Their kitchen was chaotic before the party.

The traffic was chaotic after the storm.

The office seemed chaotic during the move.

The children made the room chaotic in minutes.

These streets look chaotic at first, but there is a kind of order inside the chaos.

These streets look chaotic at first, but there is a kind of order inside the chaos.

In Delhi, distance and time are not always friends.

The useful phrase is not always friends.

Speed and safety are not always friends.

Ambition and patience are not always friends.

My plans and the weather are not always friends.

Good food and a small budget are not always friends.

Excitement and good sleep are not always friends.

In Delhi, distance and time are not always friends.

In Delhi, distance and time are not always friends.

Sometimes one small object can take you somewhere much more interesting.

The useful phrase is, take you somewhere.

A good book can take you somewhere far away.

A simple song can take you somewhere from your childhood.

A photograph can take you somewhere in your memory.

A kind word can take you somewhere peaceful.

A train ticket can take you somewhere new.

Sometimes one small object can take you somewhere much more interesting.

Sometimes one small object can take you somewhere much more interesting.

Returning it to this place feels right.

The useful phrase is feels right.

Leaving the key with the neighbor feels right.

Saying thank you feels right.

Choosing this path feels right.

Keeping the old letter feels right.

Giving the book back feels right.

Returning it to this place feels right.

Returning it to this place feels right.

Today we practiced secondhand, fell from between the pages, exist anymore, all the time, get lost, chaotic, not always friends, take you somewhere, and feels right.

These words and phrases come from Anna and Ravi's search for the restaurant in the photograph.

Keep them close when you tell stories about travel, mystery, and small discoveries.

I will.

And if I find an old photograph tomorrow, I will remember every one of them.

interactive player on our website.

Link in the description.

Transcript sa wikang ito

Bagong diyalogo at kuwento araw-araw. Available sa 21 na wika ng subtitle.

Saan pupunta si Anna susunod? Sundan ang kanyang mga paglalakbay at matuto ng Ingles. Mag-subscribe! Maaari mong sanayin ang lahat ng

mga diyalogong ito nang pangungusap sa pangungusap gamit ang interactive na player sa aming website. Link sa

deskripsyon. Ravi, kailangan ko ang tulong mo sa isang kakaibang bagay. Kaninang umaga, pumunta ako sa isang maliit na second-hand

na tindahan ng libro at bumili ng lumang libro tungkol sa paglalakbay. Nang buksan ko ito sa aking hotel room, isang lumang litrato

ang nahulog mula sa pagitan ng mga pahina. Noong una, akala ko larawan lang ito na may nakalimutan,

pero tiningnan ko ang likod. Ilang araw ka pa lang sa Delhi at mayroon ka nang

misteryo. Parang ikaw na talaga iyon. Patingin nga ng litrato. May nakikita akong babae at lalaki

na nakaupo sa isang restawran, pero siguradong medyo luma na ang larawan. Ano ang nakasulat sa likod?

Nakasulat, Para kay Asha, kung sakaling mawala tayo sa isa't isa, hintayin mo ako dito, parehong mesa, parehong lungsod, Biyernes ng

Walang buong pangalan, letrang M lang.

Alam kong wala nang kahulugan ito ngayon, pero hindi ko ito maalis sa isip ko.

May nagsulat ng mga salitang iyon dahil mahalaga sa kanila ang lugar na ito.

Naiintindihan ko kung bakit curious ka.

Ang problema, napakalaki ng Delhi at baka wala na ang restawran.

Baka 20 taon na ang litratong ito.

Nagbabago ang mga kalsada, nagbabago ang mga gusali, at laging nawawala ang mga restawran.

Alam ko, pero tingnan mong mabuti ang background. May dalawang malaking bintana, makitid na pasukan, at bahagi ng mas lumang gusali sa kabilang kalsada. Naisip ko na baka may makilala ka. Mas kilala mo ang Delhi kaysa sa akin, at napatunayan ko nang madali akong maligaw.

Buti na lang inaamin mo na ngayon. Kahapon tinawagan mo ako at sinabi mong hindi ka naligaw, hindi mo lang alam kung nasaan ka. Sa tingin ko pa rin iyon ang pinakamagandang depinisyon ng pagkaligaw na narinig ko. Pero oo, may nakikilala ako sa litratong ito. Sa tingin ko ang gusali sa likod ng restawran ay malapit sa Cannot Place.

Kung ganoon, kailangan nating pumunta doon.

Hindi ko sinasabing mahahanap natin ang mga tao sa litrato.

Gusto ko lang hanapin ang lugar.

Kung wala na ang restawran, ayos lang.

At least malalaman ko na sinubukan natin.

Sige.

May plano akong tahimik na hapon, pero mukhang tapos na ang planong iyon.

Halika na at hanapin natin ang misteryoso mong restawran.

Pero gusto kong maging malinaw ang isang bagay.

Kung tatlong oras tayong maglalakad sa Delhi at wala tayong makita, ikaw ang manlilibre ng hapunan.

Kailangan kong aminin ang isang bagay.

Nagreklamo ako tungkol sa Delhi noong una akong dumating dahil parang ang ingay at bilis ng lahat.

Pero kapag naglalakad ako sa maliliit na kalsadang ito, nakikita ko ang ibang lungsod.

May mga taong nagbebenta ng bulaklak, tsaa, damit, at pagkain kahit saan.

Tuwing ilang metro, may ganap na kakaibang nangyayari.

Iyon ang isa sa mga dahilan kung bakit gusto ko ang bahaging ito ng Delhi.

Kung sasakay ka lang ng kotse sa pagitan ng mga sikat na lugar, marami ang namimiss mo.

Mukhang magulo ang mga kalsadang ito sa simula, pero may isang uri ng kaayusan sa loob ng gulo.

Alam ng mga tao kung saan sila pupunta, kahit mukhang imposible sa iyo.

Hindi tulad ko.

Hindi tulad mo. Pero gumagaling ka na.

Kahapon, kailangan mo ang tulong ko pagkatapos ng 20 minuto.

Ngayon, halos isang oras ka nang naglalakad at nasa tamang bahagi ka pa rin ng lungsod.

Pipiliin kong pakinggan iyon bilang papuri. Ngayon tingnan mo ulit ang litrato. Sa tingin ko walang silbi ang punong iyon dahil puwede itong kahit saan, pero kakaiba ang hugis ng lumang gusaling iyon. May maliit na tore sa ibabaw nito. Nakikita mo ba?

Oo, at ngayong binanggit mo, sa tingin ko alam ko na kung saan tayo dapat pumunta.

May kalsadang mga 10 minuto mula rito na may gusaling may katulad na tore.

Hindi ko masisiguro na iyon din, pero iyon ang pinakamagandang clue natin.

Sinabi mong 10 minuto, 20 minuto na ang nakalipas.

Sinabi kong mga 10 minuto ang layo.

Hindi ko alam na sarado ang kalsada.

Sa Delhi, hindi laging magkaibigan ang distansya at oras.

Minsan napakalapit ng lugar, pero mas matagal ang pagpunta kaysa inaasahan mo.

Nagsisimula ko nang maintindihan iyon, pero ayos lang sa akin ngayon.

Sa totoo lang, mas interesting ito kaysa bumisita sa isa pang monumento na may daang turista sa paligid ko.

Gusto ko ang pakiramdam na may hinahanap tayo na walang ibang nakakaalam.

Sobra kang nasisiyahan dito.

Naiimagine ko na ang bukas.

Bibili ka ng isa pang lumang libro at aasahan mong makakita ng secret map, key, o liham mula sa taong nawala 30 taon na ang nakalipas. Ang ganda naman niyon.

Sinusubukan kitang takutin.

Nabigo ka nang tuluyan.

Teka.

Tumigil ka muna rito.

Tingnan mo sa kabilang kalsada ang restawrang iyon na may madilim na pasukan.

Ngayon ihambing mo sa litrato.

Ravi, sa tingin ko iyon na.

Iba ang mga kulay at bago ang karatula, pero eksaktong pareho ang puwesto ng dalawang bintana.

Kahit ang baitang sa harap ng pinto ay mukhang katulad.

Sa tingin ko tama ka.

Malamang na maraming beses nang inayos at binago ang restawran, pero pareho pa rin ang basic na hugis ng gusali.

Sobrang swerte naman.

Nahanap natin.

Hindi ako makapaniwala na nahanap natin talaga.

Akala ko aabutin ito ng buong araw o susuko rin tayo sa huli.

Puwede ba tayong pumasok?

Hindi pa.

Sarado ito sa pagitan ng tanghalian at hapunan.

Ayon sa karatula, magbubukas ulit ito nang 6.

Mahigit isang oras pa tayo.

Kung ganoon, babalik muna ako sa hotel ko sandali.

Gusto kong magpalit ng damit at bumalik mamaya.

Nakasulat sa mensahe na Biyernes ng 7, at Biyernes ngayon.

Kung susundan natin ang kuwentong ito, gawin na natin nang maayos.

Ginagawa mong seremonya ito.

Siguro, pero sasama ka sa akin nang 7.

Siyempre sasama ako. Sa puntong ito, gusto ko ring malaman ang sagot.

Ganap na iba ang itsura ng kalsada ngayon. May ilaw kahit saan, puno ang mga restawran,

at napakaraming tao sa labas. Noong hapon, parang abala,

pero ngayon parang buhay na buhay sa ganap na kakaibang paraan.

Nagbabago ang Delhi pagkatapos ng sunset. May mga lugar na tumatahimik, pero mas nagiging abala ang lugar na ito.

At dapat kong sabihin, mas bagay siguro ang green shirt mo para sa hapunan kaysa sa damit na

suot mo habang naglalakad tayo buong hapon. Salamat. Sa tingin ko halos papuri na iyon.

Halika na, pumasok na tayo bago ka magbago ng isip. Anna. Tingnan mo malapit sa bintana.

Nakikita ko. Iyon siguro ang mesa sa litrato. Halos pareho ang puwesto.

Iba ang mga upuan, pero pareho ang bintana at ang dingding sa likod nito.

Kinausap ko ang manager habang tumitingin-tingin ka. Ipinakita ko sa kanya ang litrato.

Hindi niya matandaan ang lalaki, pero may sinabi siyang interesting tungkol sa babae.

Ano ang sinabi niya?

Sa tingin niya, Asha ang pangalan niya. May isang matandang babae na dating pumupunta sa restawrang ito isang beses bawat taon.

Laging Biyernes ng gabi siya pumupunta at hinihingi ang parehong mesa malapit sa bintana.

Karaniwang mag-isa siyang nakaupo doon nang mga isang oras.

Bawat taon? Gaano katagal?

Hindi siya lubos na sigurado dahil mas bata pa siya noon, pero sa tingin niya mahigit 10 taon siyang pumunta.

Tapos, ilang taon na ang nakalipas, tumigil siya sa pagpunta.

Parehong maganda at malungkot iyon.

Kung siya nga ang babae sa litrato, baka hinintay niya si M sa lahat ng mga taon na iyon.

Isipin mo ang pagbabalik sa parehong mesa isang beses bawat taon dahil may nangakong makikipagkita sa iyo doon.

Siguro. Pero dapat tayong mag-ingat. Bahagi lang ng kuwento ang alam natin.

Baka hinihintay niya siya.

Baka pumupunta lang siya rito dahil may ipinaalala sa kanya ang lugar na ito na mahalaga.

O baka nagkita silang muli isang taon, at iyon ang dahilan kung bakit tumigil siya sa pagpunta.

Mas gusto ko ang huling paliwanag mo.

Iniisip ko pa rin kung paano napunta ang litrato sa loob ng libro ko.

Kung kay Asha ang libro, baka siya mismo ang naglagay ng larawan doon.

Baka lumipat siya mula sa Delhi at nagbenta ng ilan sa mga libro niya bago umalis.

Posible iyon.

Pero marami pang ibang paliwanag.

Baka pag-aari ito ng kaibigan niya, kapatid niya, o maging ng lalaki sa litrato.

Baka hindi natin malalaman.

Iyon ang minsang mahirap na bahagi ng paghahanap ng lumang bagay.

Nakakadiskubre ka ng sapat para maging curious, pero hindi sapat para malaman ang lahat.

Karaniwang ayaw ko sa mga kuwentong walang ending, pero iba ang pakiramdam ng isang ito.

Siguro hindi ko kailangang malaman ang bawat detalye.

Nahanap natin ang restawran. Alam nating malamang na bumalik dito ang babae nang maraming beses.

Iyon pa lang, parang totoo na ang litrato.

At ngayon nakaupo ka sa parehong restawran at kumakain ng hapunan.

Magandang ending iyon para sa isang araw.

Ang sarap ng pagkain.

Alam kong paulit-ulit kong sinasabi iyon sa India, pero parang ganap na iba ang bawat pagkain sa nauna.

At mas mainit ang tinapay na ito kaysa inaasahan ko.

Dapat maghintay ka ng ilang segundo bago hawakan ang sariwang naan. Natutunan mo na iyon kahapon, pero mukhang mas maikli ang memorya mo kaysa inaakala ko.

Natatandaan ko ang lesson, pinipili ko lang na hindi sundin ito tuwing may pagkakataon. May pagkakaiba. Pero tama ka sa isang bagay. Ito siguro ang pinakamagandang paraan para tapusin ang kakaiba nating maliit na imbestigasyon. Sa tingin ko may natutunan ka ring kapaki-pakinabang ngayon.

Kapag naglalakbay ka, hindi laging kailangan ang sikat na lugar o perpektong plano.

Minsan isang maliit na bagay lang ang makakapagdala sa iyo sa mas interesting na lugar.

Eksakto. Bago ang paglalakbay na ito, akala ko ang paglalakbay ay pangunahin tungkol sa pagtingin sa mga lugar na nabasa ko

noon. Ngayon, sa tingin ko ang mga sandaling pinakatandaan ko ay karaniwang ang mga hindi ko pinlano.

Napagdesisyunan ko na kung ano ang gagawin ko sa litrato.

Hindi mo ito ibabalik sa tindahan ng libro?

Hindi. Gusto kong iwan ito rito sa manager. Dito ito dapat. Kung sakaling bumalik si Asha,

baka may magpakita nito sa kanya. At kung may ibang makakilala sa kanya,

baka magpatuloy ang kuwento kahit wala tayo.

Sa tingin ko magandang ideya iyon. Nakapaglakbay na nang sapat ang litrato. Kinuha ito rito, nawala sa isang lumang libro nang maraming taon, at kahit paano natagpuan ka. Parang tama lang na ibalik ito sa lugar na ito.

Inaasahan kong magbibiro ka.

Kumakain ako. Mas nagiging mapanuri ako kapag may pagkain.

Kung ganoon, dapat kitang pakainin bago ang bawat seryosong usapan.

Ang ganda sa labas ngayon.

Alam kong ito ang parehong kalsadang nilakaran natin ilang oras ang nakalipas, pero mas malambing ito sa gabi.

Ang mga ilaw, ang mga tao, ang amoy ng pagkain mula sa maliliit na tindahan.

Sa wakas naiintindihan ko na kung bakit sinabi mong maraming personalidad ang Delhi.

At ilan pa lang ang nakita mo.

Puwede kang manatili rito nang isang taon at makakadiskubre ka pa rin ng mga kalsadang hindi mo napansin noon.

Iyon ang dahilan kung bakit minsan may magkakaibang opinyon ang mga tao tungkol sa parehong lungsod.

Baka iba't ibang bersyon nga ang nakikita nila.

Sa tingin mo, nagkita pa kaya sina Asha at M?

Sa tingin ko oo.

Kanina, sinabi mong hindi tayo dapat gumawa ng ending na walang ebidensya.

Kanina, mainit, pagod tayo, at sinusubukan kong maging makatwiran.

Ngayon, nakakain na ako ng hapunan, kaya puwede na akong maging optimistic.

Kung ganoon, sabihin mo sa akin ang ending mo.

Baka umalis si M sa Delhi dahil sa trabaho o pamilya. Baka nawalan sila ng kontak nang maraming taon.

Tapos isang Biyernes, naalala niya ang pangako niya at bumalik siya sa restawrang ito.

Nagtanong siya kung pumupunta pa si Asha at may nagsabi sa kanya na laging 7 ang dating niya. Kaya naghintay siya.

At pumasok siya sa pinto?

Oo. Nakita niya itong nakaupo sa lumang mesa at hindi siya makapaniwala.

Magagalit siya.

Siyempre. Hindi ka maaaring dumating nang 20 taon na huli at asahan ang mainit na pagtanggap.

Maaari niyang sabihin, pasensya na nahuli ako.

At maaari niyang itanong, ano ang nangyari?

At maaari niyang sabihin, trapik sa Delhi.

Eksakto.

Iyon ay kakila-kilabot.

Pero tumatawa ka.

Bukas babalik ako sa tindahan ng libro.

Hindi.

Gusto ko lang tumingin.

Ganyan ang nagsimula ngayon.

Gusto mo lang tumingin, tapos bumili ka ng libro, nakakita ka ng litrato, at pinapunta mo ako sa kalahati ng Delhi.

Tatlong kilometro lang iyon.

Emosyonal, mas malayo pa.

Ngayon ginagamit mo ang sarili kong wika laban sa akin.

Natututo ako sa iyo. Pero bukas, pakiusap bumili ka ng bagong libro.

Bakit bago?

Dahil ang mga bagong libro ay may mas kaunting misteryo.

At iyon mismo ang dahilan kung bakit mas gusto ko ang mga luma.

Alam kong sasabihin mo iyon.

Magandang gabi, Ravi.

Salamat sa pagtulong sa akin ngayon.

Magandang gabi, Ana.

At kung makakita ka ng isa pang litrato bukas, huwag mo akong tawagan.

Siyempre hindi.

Tatawagan mo ako.

Malamang.

Kinatatakutan ko iyon.

Handa ka na ba sa aralin?

Paparating na ito.

Kung hindi, huwag mag-atubiling lumaktaw sa susunod na diyalogo.

Kumusta at maligayang pagdating.

Natutuwa akong nakasama kita ngayon.

Salamat.

Masaya akong narito.

Ngayon, gagamitin natin ang kuwento ni Anna at ang lumang litratong natagpuan niya sa loob ng isang libro

sa paglalakbay sa Delhi.

Babasahin ko ang isang pangungusap mula sa kuwento, ituturo ang isang kapaki-pakinabang na salita o parirala, at bibigyan kita

ng limang maikling halimbawa.

Pagkatapos, uulitin mo ang pangungusap nang eksaktong dalawang beses.

Naiintindihan.

Handa na akong magsimula.

Kaninang umaga, pumunta ako sa isang maliit na tindahan ng segunda-manong libro at bumili ng lumang libro sa paglalakbay.

Ang kapaki-pakinabang na parirala ay segunda-mano.

Bumili ako ng segunda-manong bisikleta para sa aking pinsan.

Nakakita siya ng segunda-manong amerikana sa napakagandang kondisyon.

Nagbebenta ang tindahang ito ng segunda-manong muwebles sa makatarungang presyo.

Natuto siyang magmaneho sa isang segunda-manong kotse.

Bumili kami ng segunda-manong mesa para sa kusina.

Kaninang umaga pumunta ako sa isang maliit na tindahan ng segunda-manong libro at bumili ng lumang libro sa paglalakbay.

Kaninang umaga pumunta ako sa isang maliit na tindahan ng segunda-manong libro at bumili ng lumang libro sa paglalakbay.

Nang buksan ko ito sa aking kuwarto sa hotel, nahulog ang isang lumang litrato mula sa pagitan ng mga pahina.

Ang kapaki-pakinabang na parirala ay nahulog mula sa pagitan ng mga pahina. Nahulog ang isang liham mula sa pagitan ng mga pahina ng lumang talaarawan. Nahulog ang isang tuyong bulaklak mula sa pagitan ng mga pahina ng kanyang kuwaderno.

Nahulog ang isang tiket mula sa pagitan ng mga pahina ng magasin.

Nahulog ang isang maliit na guhit mula sa pagitan ng mga pahina ng libro ng pagluluto.

Nahulog ang isang postkard mula sa pagitan ng mga pahina ng libro sa aklatan.

Nang buksan ko ito sa aking kuwarto sa hotel, nahulog ang isang lumang litrato mula sa pagitan ng mga pahina.

Nang buksan ko ito sa aking kuwarto sa hotel, nahulog ang isang lumang litrato mula sa pagitan ng mga pahina.

Ang problema ay ang Delhi ay isang napakalaking lungsod at ang restawran ay maaaring wala nang umiiral.

Ang kapaki-pakinabang na parirala ay, wala nang umiiral.

Wala nang umiiral ang lumang sinehan na iyon.

Umiiral pa ba ang tradisyong ito?

Wala nang umiiral ang dati kong paaralan.

Wala nang umiiral ang maliit na tindahang iyon.

Maaari pa bang umiiral ang kaugaliang iyon?

Ang problema ay ang Delhi ay isang napakalaking lungsod at ang restawran ay maaaring wala nang umiiral.

Ang problema ay ang Delhi ay isang napakalaking lungsod at ang restawran ay maaaring wala nang umiiral.

Nagbabago ang mga kalye, nagbabago ang mga gusali, at nawawala ang mga restawran sa lahat ng oras.

Ang kapaki-pakinabang na parirala ay sa lahat ng oras.

Nag-eensayo siya ng piano sa lahat ng oras.

Sinusuri niya ang kanyang telepono sa lahat ng oras.

Naglalakbay sila sa iba't ibang lungsod sa lahat ng oras.

Nagtatanong ang mga bata sa lahat ng oras.

Ang aking kapitbahay ay nagsasalita tungkol sa kanyang hardin sa lahat ng oras.

Nagbabago ang mga kalye, nagbabago ang mga gusali, at nawawala ang mga restawran sa lahat ng oras.

Nagbabago ang mga kalye, nagbabago ang mga gusali, at nawawala ang mga restawran sa lahat ng oras.

Napatunayan ko na na madali akong maligaw.

Ang kapaki-pakinabang na parirala ay maligaw.

Madali akong maligaw.

Maaari kang maligaw sa palengkeng ito.

Madalas maligaw ang mga tao sa mga bagong lungsod.

Huwag kang maligaw sa daan pauwi.

Madaling maligaw dito.

Napatunayan ko na na madali akong maligaw.

Napatunayan ko na na madali akong maligaw.

Ang mga kalyeng ito ay mukhang magulo sa simula, pero may isang uri ng kaayusan sa loob ng kaguluhan.

Ang kapaki-pakinabang na salita ay magulo.

Ang palengke ay naging magulo noong Sabado ng umaga.

Ang kanilang kusina ay magulo bago ang handaan.

Ang trapik ay magulo pagkatapos ng bagyo.

Ang opisina ay tila magulo noong panahon ng paglipat.

Ginawang magulo ng mga bata ang silid sa loob ng ilang minuto.

Ang mga kalyeng ito ay mukhang magulo sa simula, pero may isang uri ng kaayusan sa loob ng kaguluhan.

Ang mga kalyeng ito ay mukhang magulo sa simula, pero may isang uri ng kaayusan sa loob ng kaguluhan.

Sa Delhi, ang distansya at oras ay hindi laging magkaibigan.

Ang kapaki-pakinabang na parirala ay hindi laging magkaibigan.

Ang bilis at kaligtasan ay hindi laging magkaibigan.

Ang ambisyon at pasensya ay hindi laging magkaibigan.

Ang aking mga plano at ang panahon ay hindi laging magkaibigan.

Ang masarap na pagkain at maliit na badyet ay hindi laging magkaibigan.

Ang kasiyahan at magandang tulog ay hindi laging magkaibigan.

Sa Delhi, ang distansya at oras ay hindi laging magkaibigan.

Sa Delhi, ang distansya at oras ay hindi laging magkaibigan.

Minsan ang isang maliit na bagay ay maaaring magdala sa iyo sa isang lugar na mas kawili-wili.

Ang kapaki-pakinabang na parirala ay, magdala sa iyo sa isang lugar.

Ang isang magandang libro ay maaaring magdala sa iyo sa isang lugar na malayo.

Ang isang simpleng kanta ay maaaring magdala sa iyo sa isang lugar mula sa iyong pagkabata.

Ang isang litrato ay maaaring magdala sa iyo sa isang lugar sa iyong alaala.

Ang isang mabait na salita ay maaaring magdala sa iyo sa isang lugar na mapayapa.

Ang isang tiket ng tren ay maaaring magdala sa iyo sa isang lugar na bago.

Minsan ang isang maliit na bagay ay maaaring magdala sa iyo sa isang lugar na mas kawili-wili.

Minsan ang isang maliit na bagay ay maaaring magdala sa iyo sa isang lugar na mas kawili-wili.

Ang ibalik ito sa lugar na ito ay pakiramdam na tama.

Ang kapaki-pakinabang na parirala ay pakiramdam na tama.

Ang iwanan ang susi sa kapitbahay ay pakiramdam na tama.

Ang magsabi ng salamat ay pakiramdam na tama.

Ang piliin ang landas na ito ay pakiramdam na tama.

Ang itago ang lumang liham ay pakiramdam na tama.

Ang ibalik ang libro ay pakiramdam na tama.

Ang ibalik ito sa lugar na ito ay pakiramdam na tama. Ang ibalik ito sa lugar na ito ay pakiramdam na tama.

Ngayon nagpraktis tayo ng segunda-mano, nahulog mula sa pagitan ng mga pahina, wala nang umiiral, sa lahat ng oras, maligaw, magulo, hindi laging magkaibigan, magdala sa iyo sa isang lugar, at pakiramdam na tama.

Ang mga salita at pariralang ito ay nagmula sa paghahanap nina Anna at Ravi sa restawran sa litrato.

Panatilihin silang malapit kapag nagkukuwento ka tungkol sa paglalakbay, misteryo, at maliliit na pagtuklas.

Gagawin ko. At kung makakita ako ng lumang litrato bukas, maaalala ko ang bawat isa sa kanila.

interactive na player sa aming website.

Link sa paglalarawan.