Hindi Marunong Kumanta si Anna—Hinikayat Pa Rin Siya sa Korean Singing Room
Samahan sina Anna sa unang bisita sa Korean singing room at sanayin ang B1 English para sa panghihikayat, paghahambing, reaksyon sa pagkain at score.
Sa unang pagbisita ni Anna sa Seoul, hinikayat siya ng kaibigang si Minji na subukan ang noribang kasama si Soojin. Kahit sinabi niyang hindi siya marunong kumanta o sumayaw, pumasok siya sa pribadong silid na may mikropono, song-number book, pagkain at scoring machine. Ito ang eksenang susi ng lesson: isang relaxed na social outing kung saan kailangang makinig, tumugon at mag-English nang natural.
Sa B1 lesson na ito, mapapakinggan mo ang usapan habang nagtatanong, nagbibiro at nagpapasya ang magkakaibigan. Mapapansin mo ang English para sa panghihikayat, paghahambing ng noribang sa karaoke sa ibang bansa, reaksyon sa spicy food, at simpleng score o feedback pagkatapos kumanta. Makakatulong din ito para ilarawan ang enthusiasm, patience at pakiramdam na mabilis lumipas ang oras. Simulan ang lesson at sanayin ang isang panghihikayat o reaksyong English nang malakas.
Ang iyong matututunan
- Nagagamit ang “talk me into doing something” nang may tamang pronoun order.
- Nakapaghahambing ng noribang at karaoke bar gamit ang “different from” nang parallel ang dalawang bagay.
- Naipapaliwanag ang reaksyon sa spicy food at ang epekto nito sa sarili.
- Nakapagbibigay ng simpleng komento tungkol sa score, performance at paglipas ng oras.
Pokus sa wika
- Panghihikayat at pagsang-ayon sa bagong activity
- Paghahambing ng noribang at karaoke customs
- Reaksyon sa pagkain at spicy food
- Score, feedback at performance language
- Abstract nouns na enthusiasm, patience, joy at time passing
Transcript sa Ingles
New dialogues and stories every day, available in 21 subtitle languages.
You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on
our website. Link in the description.
Minji, I have been in Seoul for four days and I already know you can talk me into anything.
That is not true. I only talk you into things that are fun and slightly dangerous.
Last night you called me with a very serious voice and said you had a problem.
And it was a real problem. My cousin from Busan wanted to go to a Norabong.
I did not know that word, so I asked you to say it slowly like a baby.
Nooray bong.
Singing room.
Private room, big screen, many songs, and a machine.
In my country, karaoke happens in a loud bar with strangers watching you thing.
Here, it happens in a small room with your friends and a machine that gives points.
A machine that gives points sounds dangerous for my confidence and my ego.
The machine is very kind, and it loves everyone equally, even bad singers.
I do not believe you, but I was curious, so I said yes like a fool.
You said yes because you are brave. I told you to wear comfortable shoes.
You also said we would probably dance, and I told you I do not dance at all.
I remember. You said you move your arms a little, like a confused bird.
That is exactly right. A confused bird with no rhythm and no shame.
Perfect! That was exactly the energy we needed for room number 9.
Why room number 9? What is so special about that number?
9 is my lucky number, so I knew the night would be great.
And what happens if your lucky number is wrong and the night is terrible?
Then we sing badly and blame the room. That is also a tradition here.
The room was small but comfortable, with a long sofa and a big screen.
And a low table with two microphones and a thick book full of song numbers.
That book was enormous. I did not know how to find anything in it.
You do not find a song. You find a number and the machine does the rest.
That sounds simple, but I'm sure I made it complicated anyway.
You did, but first we ordered food because Noribong food is part of it.
I could not believe there was food in the singing room. This country is amazing.
Of course there's food. We had fried chicken, rice cakes, and cold drinks.
I tried one rice cake and immediately drank half of my water.
That is normal. The fire is part of the flavor, and you'll get used to it.
I have been here four days, and I have said that sentence every single day.
That means you are learning. Now, who sings first? The guest sings first.
That is a terrible rule. Who made this rule? I want to speak to them.
The rule is very old and very powerful. You cannot argue with it.
Fine, but I needed help choosing a song, something slow and easy.
Slow songs are boring. Choose something fast and nobody will notice your voice.
That was strange logic, but I trusted you because you were from Seoul.
I am from Seoul and Soo Jin is from Busan, so you had two experts.
I found an old pop song from high school about summer and lost love.
I remember, you typed the number and the screen changed to a bright video.
I told you both not to laugh until the second verse and you laughed immediately.
We laughed because you were cute, not because you were bad.
My voice was quiet at first, but then I relaxed and moved my arms a little.
Soojin clapped loudly and when the song ended the machine showed a score I asked what the number meant and you said it was 82 82 is a very good score for a first try You should be proud I asked if it was out
of 100 or 1000 because I needed to know. Out of 100. Soojin said you were officially a
singer now. I felt powerful, and I wanted to sing another song immediately. See? The machine
had already caught you. That is how it works. Then Su Jin sang a sad ballad, and her voice was
beautiful. She sings like an angel. I told you that before we went inside. I forgot about the
chicken war she sang. I just listened with my mouth open. That is the highest compliment in a
nori bong. The chicken is usually king. Then it was your turn, and you chose a song from the 90s.
And I told you both to dance because the machine demanded it.
I told you I do not dance, but you said the machine was watching me.
Do not say bad things about the machine. It has feelings and it remembers.
The machine is just a computer with a microphone, Minji. Be serious.
I am serious. The machine remembers everything, especially the bad singers.
We sang for two hours and I learned something about that machine.
What did you learn? Tell me, because I already know the answer.
It gives points for enthusiasm, not for talent, and that is very wise.
Exactly. You finally understand the secret of the nore bong.
At some point, I looked at my phone and was surprised by the time.
It was almost 10 o'clock, and you thought we had come for one hour.
Nore bong time is different from normal time, and you explained it to me.
One hour here is like three hours outside. That is a scientific fact.
That is not scientifically possible, but I believed you anyway.
Soojin said the room has no clock, so the time does not exist inside.
That was the most dangerous sentence I had heard all week.
I told you not to worry, because we would leave before midnight. Probably.
Probably? Minji, I had a Korean class the next morning at nine.
Then you would learn Korean with a happy heart and a tired voice.
I learned nothing.
I slept on my desk and dreamed about rice cakes.
That is still learning.
A different kind of learning, but learning.
You're both terrible influences, and I like you very much.
We sang three more songs, and you chose a fast one and danced badly.
The machine gave me 90 points for effort, and I could not stop laughing.
90 is higher than your first song, and you sang worse. Explain that.
The machine rewards joy. You had more joy in the second song.
So the machine is a philosopher. It gives points for happiness, not skill.
That is the secret of the norebang. It is not about singing at all.
It is about feeling good. You said that yourself, and you were right.
I felt very good. I also felt very full of chicken and very tired.
Then we decided to go, but first we sang one last song together.
A group song where we all sang different words at the same time.
That is the best part. Nobody knows the words and everybody sings anyway.
I did not know the words, so I hummed and clapped like a happy seal.
When the song ended, the machine showed a score of 95.
You raised your arms like a champion and said we were the best in soul.
We were the only singers in that room, but I accepted the title anyway.
Then we turned off the machine and put on our jackets in the quiet hallway.
Soo Jin told you you were great for a first-timer with a brave heart.
I said I had a brave heart and a very confused mouth, which was honest.
You promised to teach me a real Korean song the next time.
I said I was still recovering from this time and you laughed at me There is always a next time That how friendship works here We walked outside into the cool night air and the street was still busy The
shops were still open, and you took a deep breath and smiled. I asked why you call it a singing room,
and not a karaoke room. Because it is a room where you sing. The name is honest and simple.
In my country, karaoke usually involves a stranger singing badly next to you.
Here, the strangers stay outside. Inside, it is only your people.
I liked that. A small room with your people and a kind machine.
The machine is not kind. It is just generous with points.
Tonight, that is the same thing, and I will not argue with you.
We walked to the subway station, and Soo Jin hugged you goodbye.
She promised to visit again, and I believed her, because she is from Busan.
Then I walked you to your apartment building and stopped at the door.
You asked me what I learned tonight, like a teacher with a test.
And you said, time disappears in a norebang, and chicken tastes better with music.
Then I said, I am not a good singer, but I am a happy one.
That is the most important lesson. Now go to sleep, because of class.
Do not remind me. I will be the student who falls asleep and dreams.
Then dream about the easy words. Good night, Anna.
Good night, Minji. Thank you for the singing room and the fire rice cakes.
Wait, Anna. Before you go inside, I have one more question for you.
Another question? It is almost midnight and my voice is completely gone.
Tomorrow, my other friend wants to show you a night market. Are you free?
A night market? With more food and more noise and more walking?
Yes, and maybe a small stage where people sing in public.
Public singing? After last night, I've had enough singing for one week.
You say that now, but the market has a machine that makes fresh juice.
A juice machine is not the same as a singing machine.
I can handle juice.
Then it is decided.
Tomorrow night, we go to the market together.
Okay, but tomorrow I'm bringing a clock.
I do not trust this city with time.
You can bring a clock, but the market will ignore it completely.
Then I will bring my clock and my patients and maybe an extra stomach.
Now you are thinking like a local.
See you tomorrow, Anna.
See you tomorrow, Minji, and thank you for tonight.
Even the fire rice cakes.
Good night, Anna.
Sleep well and do not dream about the machine.
I will dream about the machine anyway.
It gave me 90 points for dancing.
That machine is a philosopher, and you are its favorite student.
Good night, Minji.
I will see you at the market tomorrow night.
Good night, Anna.
Bring your clock, and I will bring my appetite.
Ready for the lesson?
It's coming up next.
If not, feel free to skip to the next dialogue.
Hello!
Let's begin.
Please repeat this sentence.
Minji, I have been in Seoul for four days and I already know you can talk me into anything.
A useful phrase is, talk me into.
1. She can talk me into trying spicy food.
2. My brother talked me into buying a guitar.
3. My friend talked me into singing at the party.
4. He talked me into joining the singing room.
5. No one can talk me into staying up all night.
Minji, I have been in Seoul for four days, and I already know you can talk me into anything.
Minji I have been in Seoul for four days and I already know you can talk me into anything Good Now repeat this sentence It gives points for enthusiasm not for talent and that is very wise A useful word is enthusiasm One her enthusiasm made the
whole room cheerful. Two, he showed great enthusiasm for learning Korean. Three, the children clapped
with enthusiasm. Four, I admire your enthusiasm for new ideas. Five, their enthusiasm disappeared
after the long meeting. It gives points for enthusiasm, not for talent, and that is very wise.
It gives points for enthusiasm, not for talent, and that is very wise. Next, repeat this sentence.
Noribang time is different from normal time, and you explained it to me. A useful phrase is different
from. 1. My schedule is different from yours. 2. This tea is different from the one I drink at home.
3. Her voice sounds different from her sister's. 4. The weather today is different from yesterday.
5. His answer was different from what I expected. Noribong time is different from normal time,
and you explained it to me. Noribong time is different from normal time, and you explained
it to me. Last, repeat this sentence. Time disappears in a noribang and chicken tastes
better with music. A useful word is disappears. One, the sun disappears behind the clouds.
Two, the moon disappears at dawn. Three, the pain disappears after a warm bath. Four,
her smile disappears when she is worried. Five, the noise disappears when the door closes.
Time disappears in a noribong, and chicken tastes better with music.
Time disappears in a noribong, and chicken tastes better with music.
Now repeat this sentence.
We sang for two hours, and I learned something about that machine.
A useful phrase is learned something about.
One, I learned something about Korean food.
Two, she learned something about her new city.
Three, we learned something about the machine.
4. He learned something about friendship.
5. They learned something about the old house.
We sang for two hours, and I learned something about that machine.
We sang for two hours, and I learned something about that machine.
Finally, repeat this sentence.
Then I will bring my clock and my patience and maybe an extra stomach.
A useful word is patience.
1. Patience helps when you learn a language.
2. The teacher waited with patience.
3. I need patience for this long line.
4. Her patience never seems to end.
5. He lost his patience during the traffic.
Then I'll bring my clock and my patience and maybe an extra stomach.
Then I'll bring my clock and my patience and maybe an extra stomach.
Today, we practiced Talk Me Into, Enthusiasm, Different From, Disappears, Learned Something About, and Patience.
These help you talk about choices, strong feelings, comparisons, changes, lessons, and waiting.
You did well. See you next time.
Thank you. I will keep practicing these phrases. Goodbye.
you
you
Ready for the lesson? It's coming up next.
If not, feel free to skip to the next dialogue.
Transcript sa wikang ito
Bagong diyalogo at kwento araw-araw, available sa 21 subtitle languages.
Maaari mong sanayin ang lahat ng diyalogong ito pangungusap sa pangungusap gamit ang interactive player sa
aming website. Link sa description.
Minji, apat na araw na akong nasa Seoul at alam ko nang kaya mo akong kumbinsihin sa kahit ano.
Hindi totoo yan. Kinukumbinsi lang kita sa mga bagay na masaya at medyo delikado.
Kagabi tinawagan mo ako nang napakaseryosong boses at sinabing may problema ka.
At totoong problema nga. Gusto ng pinsan ko mula Busan na pumunta sa Norabong.
Hindi ko alam ang salitang iyon, kaya pinasabi ko sa iyo nang dahan-dahan na parang sanggol.
Nooray bong.
Singing room.
Pribadong kwarto, malaking screen, maraming kanta, at isang makina.
Sa bansa ko, ang karaoke ay nangyayari sa maingay na bar na may mga estranghero na nanonood sa iyo.
Dito, nangyayari ito sa maliit na kwarto kasama ang mga kaibigan mo at isang makina na nagbibigay ng puntos.
Ang makina na nagbibigay ng puntos ay parang delikado para sa kumpiyansa at ego ko.
Napakabait ng makina, at pantay-pantay nitong mahal ang lahat, kahit ang mga pangit kumanta.
Hindi ako naniniwala sa iyo, pero curious ako, kaya sinabi kong oo na parang tanga.
Sinabi mong oo kasi matapang ka. Sinabi ko sa iyong magsuot ng komportableng sapatos.
Sinabi mo rin na baka sasayaw tayo, at sinabi ko sa iyong hindi talaga ako sumasayaw.
Naalala ko. Sinabi mong ginagalaw mo nang kaunti ang braso mo, parang nalilitong ibon.
Tama nga iyon. Nalilitong ibon na walang rhythm at walang hiya.
Perpekto! Iyon talaga ang energy na kailangan namin para sa room number 9.
Bakit room number 9? Ano ang espesyal sa numerong iyon?
9 ang lucky number ko, kaya alam kong magiging maganda ang gabi.
At ano ang mangyayari kung mali ang lucky number mo at katakot-takot ang gabi?
Edi kakanta tayo nang pangit at sisihin ang kwarto. Tradisyon din iyon dito.
Maliit pero komportable ang kwarto, may mahabang sofa at malaking screen.
At mababang mesa na may dalawang mikropono at makapal na libro na puno ng numero ng kanta.
Napakalaki ng librong iyon. Hindi ko alam kung paano maghanap ng kahit ano doon.
Hindi ka naghahanap ng kanta. Naghahanap ka ng numero at ang makina na ang bahala sa iba.
Mukhang simple, pero sigurado akong ginawa ko pa rin itong komplikado.
Ginawa mo nga, pero nag-order muna tayo ng pagkain kasi parte ng Noribong ang pagkain.
Hindi ako makapaniwala na may pagkain sa singing room. Amazing ang bansang ito.
Siyempre may pagkain. May fried chicken, rice cakes, at malamig na inumin kami.
Sinubukan ko ang isang rice cake at agad na ininom ang kalahati ng tubig ko.
Normal lang iyon. Parte ng lasa ang anghang, at masasanay ka rin.
Apat na araw na akong nandito, at sinabi ko ang pangungusap na iyon araw-araw.
Ibig sabihin, natututo ka. Ngayon, sino ang unang kakanta? Ang bisita ang unang kakanta.
Kakila-kilabot na patakaran iyon. Sino ang gumawa nito? Gusto kong kausapin sila.
Napakatanda at napakalakas ng patakarang iyon. Hindi mo ito kayang kontrahin.
Sige, pero kailangan ko ng tulong pumili ng kanta, yung mabagal at madali.
Nakakabagot ang mabagal na kanta. Pumili ka ng mabilis at walang makakapansin sa boses mo.
Kakaibang lohika iyon, pero naniwala ako sa iyo kasi taga-Seoul ka.
Taga-Seoul ako at si Soo Jin ay taga-Busan, kaya may dalawang eksperto ka.
Nakahanap ako ng lumang pop song noong high school tungkol sa tag-araw at nawalang pag-ibig.
Naalala ko, tinype mo ang numero at nagbago ang screen sa maliwanag na video.
Sinabi ko sa inyong dalawa na huwag tumawa hanggang sa second verse at agad kayong tumawa.
Tumawa kami kasi cute ka, hindi kasi pangit ka.
Mahina ang boses ko noong una, pero nag-relax ako at ginagalaw nang kaunti ang braso ko.
Malakas pumalakpak si Soojin at nang matapos ang kanta, nagpakita ang makina ng score. Tinanong ko kung ano ang ibig sabihin ng numero at sinabi mong 82. 82 ay napakagandang score para sa unang subok. Dapat kang proud. Tinanong ko kung out
of 100 o 1000 kasi kailangan kong malaman. Out of 100. Sinabi ni Soojin na opisyal ka nang
singer ngayon. Naramdaman kong malakas ako, at gusto kong kumanta agad ng isa pang kanta. Kita mo? Nahuli ka na
ng makina. Ganun talaga ito. Tapos kumanta si Su Jin ng malungkot na ballad, at napakaganda ng
boses niya. Kumakanta siya parang anghel. Sinabi ko sa iyo iyon bago tayo pumasok. Nakalimutan ko ang
chicken war na kinanta niya. Nakinig lang ako nang nakabuka ang bibig. Iyon ang pinakamataas na papuri sa isang
nori bong. Karaniwang hari ang chicken. Tapos turn mo na, at pumili ka ng kanta mula sa 90s.
At sinabi ko sa inyong dalawa na sumayaw kasi hinihingi ito ng makina.
Sinabi ko sa iyong hindi ako sumasayaw, pero sinabi mong pinapanood ako ng makina.
Huwag kang magsalita ng masama tungkol sa makina. May damdamin ito at naaalala nito.
Computer lang na may mikropono ang makina, Minji. Maging seryoso ka.
Seryoso ako. Naaalala ng makina ang lahat, lalo na ang mga pangit kumanta.
Kumanta kami nang dalawang oras at may natutunan ako tungkol sa makinang iyon.
Ano ang natutunan mo? Sabihin mo sa akin, kasi alam ko na ang sagot.
Nagbibigay ito ng puntos para sa sigasig, hindi para sa talento, at napakatalino niyon.
Eksakto. Sa wakas naintindihan mo ang sikreto ng nore bong.
May isang punto, tiningnan ko ang phone ko at nagulat ako sa oras.
Malapit nang mag-10, at akala mo isang oras lang tayo.
Iba ang oras sa nore bong kaysa sa normal na oras, at ipinaliwanag mo ito sa akin.
Ang isang oras dito ay parang tatlong oras sa labas. Scientific fact iyon.
Hindi iyon scientifically possible, pero naniwala pa rin ako sa iyo.
Sinabi ni Soojin na walang orasan ang kwarto, kaya walang oras sa loob.
Iyon ang pinakadelikadong pangungusap na narinig ko sa buong linggo.
Sinabi ko sa iyong huwag mag-alala, kasi aalis tayo bago maghatinggabi. Siguro.
Siguro? Minji, may Korean class ako kinaumagahan nang alas-nuwebe.
Edi matututo ka ng Korean nang masaya ang puso at pagod ang boses.
Wala akong natutunan.
Natulog ako sa desk ko at nanaginip tungkol sa rice cakes.
Pag-aaral pa rin iyon.
Ibang uri ng pag-aaral, pero pag-aaral pa rin.
Pareho kayong masamang impluwensya, at gusto ko kayong dalawa.
Kumanta kami ng tatlo pang kanta, at pumili ka ng mabilis at pangit kang sumayaw.
Binigyan ako ng makina ng 90 puntos para sa effort, at hindi ako makahinto sa pagtawa.
Mas mataas ang 90 kaysa sa una mong kanta, at mas pangit ang kinanta mo. Ipaliwanag mo iyon.
Ginagantimpalaan ng makina ang saya. Mas marami kang saya sa ikalawang kanta.
Kaya philosopher ang makina. Nagbibigay ito ng puntos para sa kaligayahan, hindi sa galing.
Iyon ang sikreto ng norebang. Hindi talaga tungkol sa pagkanta.
Tungkol ito sa pakiramdam na mabuti. Sinabi mo mismo iyon, at tama ka.
Naramdaman kong napakabuti. Naramdaman ko rin na sobrang busog sa chicken at sobrang pagod.
Tapos nagpasya kaming umalis, pero kumanta muna kami ng isang huling kanta nang sabay.
Isang group song kung saan kumanta kaming lahat ng iba't ibang salita nang sabay.
Iyon ang pinakamagandang parte. Walang nakakaalam ng lyrics at kumakanta pa rin ang lahat.
Hindi ko alam ang lyrics, kaya humuni ako at pumalakpak na parang masayang seal.
Nang matapos ang kanta, nagpakita ang makina ng score na 95.
Itinaas mo ang braso mo na parang champion at sinabing kami ang pinakamagaling sa soul.
Kami lang ang singers sa kwartong iyon, pero tinanggap ko pa rin ang titulo.
Tapos pinatay namin ang makina at nagsuot ng jacket sa tahimik na hallway.
Sinabi ni Soo Jin sa iyo na magaling ka para sa first-timer na may matapang na puso.
Sinabi ko na may matapang akong puso at sobrang nalilitong bibig, na totoo naman.
Nangako kang tuturuan mo ako ng tunay na Korean song sa susunod.
Sinabi kong nagpapagaling pa ako mula sa gabing ito at tinawanan mo ako. Laging may susunod na pagkakataon. Ganun gumagana ang pagkakaibigan dito. Lumabas kami sa malamig na hangin ng gabi at abala pa rin ang kalye. Bukas pa rin ang
mga tindahan, at huminga ka nang malalim at ngumiti. Tinanong ko kung bakit singing room ang tawag mo,
at hindi karaoke room. Kasi kwarto ito kung saan ka kumakanta. Honest at simple ang pangalan.
Sa bansa ko, kadalasan may estrangherong pangit kumanta sa tabi mo sa karaoke.
Dito, nananatili sa labas ang mga estranghero. Sa loob, mga tao mo lang.
Nagustuhan ko iyon. Maliit na kwarto kasama ang mga tao mo at isang mabait na makina.
Hindi mabait ang makina. Mapagbigay lang ito sa puntos.
Ngayong gabi, pareho lang iyon, at hindi na ako makikipagtalo sa iyo.
Naglakad kami papunta sa subway station, at niyakap ka ni Soo Jin bilang paalam.
Nangako siyang bibisita muli, at naniwala ako, kasi taga-Busan siya.
Tapos inihatid kita sa apartment building mo at huminto sa pinto.
Tinanong mo ako kung ano ang natutunan ko ngayong gabi, parang teacher na may test.
At sinabi mo, nawawala ang oras sa norebang, at mas masarap ang chicken kapag may musika.
Tapos sinabi ko, hindi ako magaling kumanta, pero masaya ako.
Iyon ang pinakamahalagang aral. Ngayon matulog ka na, dahil may klase.
Huwag mo akong paalalahanan. Ako ang estudyanteng matutulog at mananaginip.
Tapos managinip ka tungkol sa madaling salita. Good night, Anna.
Good night, Minji. Salamat sa singing room at sa maanghang na rice cakes.
Teka, Anna. Bago ka pumasok, may isa pa akong tanong sa iyo.
Isa pang tanong? Malapit nang maghatinggabi at wala nang boses ko.
Bukas, gusto ng iba kong kaibigan na ipakita sa iyo ang night market. Libre ka ba?
Night market? Mas maraming pagkain at mas maraming ingay at mas maraming lakad?
Oo, at baka may maliit na stage kung saan kumakanta ang mga tao sa publiko.
Public singing? Pagkatapos ng kagabi, sobra na ang pagkanta ko para sa isang linggo.
Sinasabi mo iyan ngayon, pero may makina ang market na gumagawa ng fresh juice.
Hindi pareho ang juice machine at singing machine.
Kaya ko ang juice.
Tapos desidido na.
Bukas ng gabi, sabay tayong pumunta sa market.
Sige, pero bukas magdadala ako ng orasan.
Hindi ako nagtitiwala sa lungsod na ito pagdating sa oras.
Maaari kang magdala ng orasan, pero balewala ito sa market.
Tapos dadalhin ko ang orasan ko at ang pasensya ko at baka extra tiyan.
Ngayon nag-iisip ka na parang local.
Kita tayo bukas, Anna.
Kita tayo bukas, Minji, at salamat sa gabing ito.
Kahit sa maanghang na rice cakes.
Good night, Anna.
Matulog ka nang mahimbing at huwag kang managinip tungkol sa makina.
Mananaginip pa rin ako tungkol sa makina.
Binigyan niya ako ng 90 puntos sa pagsayaw.
Philosopher ang makinang iyon, at ikaw ang paborito niyang estudyante.
Good night, Minji.
Magkikita tayo sa market bukas ng gabi.
Good night, Anna.
Dalhin mo ang orasan mo, at dadalhin ko ang gana ko.
Handa ka na ba sa lesson?
Susunod na ito.
Kung hindi, puwede kang lumaktaw sa susunod na diyalogo.
Hello!
Magsimula tayo.
Pakiulit ang pangungusap na ito.
Minji, apat na araw na akong nasa Seoul at alam ko nang kaya mo akong kumbinsihin sa kahit ano.
Isang kapaki-pakinabang na parirala ay, talk me into.
1. Kaya niya akong kumbinsihin na subukan ang maanghang na pagkain.
2. Kinumbinsi ako ng kapatid ko na bumili ng gitara.
3. Kinumbinsi ako ng kaibigan ko na kumanta sa party.
4. Kinumbinsi niya ako na sumali sa singing room.
5. Walang makakumbinsi sa akin na magpuyat buong gabi.
Minji, apat na araw na akong nasa Seoul, at alam ko nang kaya mo akong kumbinsihin sa kahit ano.
Minji apat na araw na akong nasa Seoul at alam ko nang kaya mo akong kumbinsihin sa kahit ano Good Ngayon ulitin ang pangungusap na ito Nagbibigay ito ng puntos para sa sigasig hindi para sa talento at napakatalino niyon Isang kapaki-pakinabang na salita ay sigasig Isa ang kanyang sigasig ay nagpasiya sa
buong kwarto na maging masaya. Dalawa, nagpakita siya ng matinding sigasig sa pag-aaral ng Korean. Tatlo, pumalakpak
ang mga bata nang may sigasig. Apat, hinahangaan ko ang iyong sigasig sa mga bagong ideya. Lima, nawala ang kanilang sigasig
pagkatapos ng mahabang meeting. Nagbibigay ito ng puntos para sa sigasig, hindi para sa talento, at napakatalino niyon.
Nagbibigay ito ng puntos para sa sigasig, hindi para sa talento, at napakatalino niyon. Susunod, ulitin ang pangungusap na ito.
Iba ang oras sa Noribang kaysa sa normal na oras, at ipinaliwanag mo ito sa akin. Isang kapaki-pakinabang na parirala ay different
mula sa. 1. Iba ang iskedyul ko sa iyo. 2. Iba ang tsaa na ito sa iniinom ko sa bahay.
3. Iba ang boses niya sa boses ng kapatid niya. 4. Iba ang panahon ngayon kaysa kahapon.
5. Iba ang sagot niya sa inaasahan ko. Iba ang oras ng noribong sa normal na oras,
at ipinaliwanag mo ito sa akin. Iba ang oras ng noribong sa normal na oras, at ipinaliwanag
mo ito sa akin. Panghuli, ulitin ang pangungusap na ito. Nawawala ang oras sa isang noribang at mas masarap
ang manok kapag may musika. Isang kapaki-pakinabang na salita ay nawawala. Isa, nawawala ang araw sa likod ng mga ulap.
Dalawa, nawawala ang buwan sa madaling araw. Tatlo, nawawala ang sakit pagkatapos ng maligamgam na paligo. Apat,
nawawala ang ngiti niya kapag nag-aalala siya. Lima, nawawala ang ingay kapag nagsara ang pinto.
Nawawala ang oras sa isang noribong, at mas masarap ang manok kapag may musika.
Nawawala ang oras sa isang noribong, at mas masarap ang manok kapag may musika.
Ngayon, ulitin ang pangungusap na ito.
Kumanta kami nang dalawang oras, at may natutunan ako tungkol sa makinang iyon.
Isang kapaki-pakinabang na parirala ay natutunan ang isang bagay tungkol sa.
Isa, may natutunan ako tungkol sa pagkaing Koreano.
Dalawa, may natutunan siya tungkol sa bago niyang lungsod.
Tatlo, may natutunan kami tungkol sa makina.
4. May natutunan siya tungkol sa pagkakaibigan.
5. May natutunan sila tungkol sa lumang bahay.
Kumanta kami nang dalawang oras, at may natutunan ako tungkol sa makinang iyon.
Kumanta kami nang dalawang oras, at may natutunan ako tungkol sa makinang iyon.
Panghuli, ulitin ang pangungusap na ito.
Pagkatapos, dadalhin ko ang aking orasan at ang aking pasensya at marahil isang dagdag na tiyan.
Isang kapaki-pakinabang na salita ay pasensya.
1. Nakakatulong ang pasensya kapag nag-aaral ka ng wika.
2. Naghintay ang guro nang may pasensya.
3. Kailangan ko ng pasensya para sa mahabang pila na ito.
4. Tila hindi natatapos ang pasensya niya.
5. Nawalan siya ng pasensya habang nasa trapiko.
Pagkatapos, dadalhin ko ang aking orasan at ang aking pasensya at marahil isang dagdag na tiyan.
Pagkatapos, dadalhin ko ang aking orasan at ang aking pasensya at marahil isang dagdag na tiyan.
Ngayon, nagpraktis kami ng Talk Me Into, Enthusiasm, Different From, Disappears, Learned Something About, at Patience.
Nakakatulong ang mga ito para makapag-usap ka tungkol sa mga pagpipilian, matitinding damdamin, paghahambing, pagbabago, mga aral, at paghihintay.
Mahusay ang ginawa mo. Magkita tayo sa susunod.
Salamat. Magpapatuloy akong magpraktis ng mga pariralang ito. Paalam.
ikaw
ikaw
Handa ka na ba sa aralin? Malapit na itong magsimula.
Kung hindi, malaya kang lumaktaw sa susunod na diyalogo.