Havalimanında Marco Yok: Manila'da İngilizce Diyalog

İngilizce metin

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

I landed in Manila from Hanoi on a hot, sticky evening with a backpack, a cheap SIM card, and no real plan beyond seeing the city and meeting Marco.

I was 26, and by then, Thailand, Vietnam, Japan, and Korea were already behind me.

I was used to night buses, changing plans, and trusting that things would work out.

We had met earlier in Asia, and he had promised to show me Manila.

But when I came out with my bag, there was no Marco.

I walked past the taxi drivers and the families with cardboard signs, looking for his face.

Nothing.

I checked my phone.

No messages.

I called him once, twice, three times.

It rang and rang, then went to voicemail.

I told myself he was just late.

Traffic in Manila was famous, and maybe his shift had run over.

I sat down in a small coffee shop near the exit and bought a bottle of water.

My good mood was still there, but it had a small crack in it now.

I found Danny's number, the one Marco had given me in case of trouble.

Danny answered quickly.

He sounded surprised to hear from me, and then strange, but he said he would come to the airport.

I ordered a coffee and waited.

Anna?

Anna over here.

Danny, thank God.

I've been watching that door for 40 minutes.

Sorry, the traffic on EDSA, you don't want to know.

I came as fast as I could.

It's fine.

Sit down.

Do you want a coffee?

Something cold?

You look like you're about to pass out.

No, no. I can't drink anything.

Thank you.

Okay, so where is he?

Is Marco sick?

Did something happen at work?

Anna.

Because he sent me a photo of this hall two days ago.

He was joking he'd stand here with a stupid sign with my name on it.

That's Marco.

He doesn't just not show up.

I know.

I know he doesn't.

So?

He's not coming.

He can't come.

What does that mean, he can't come?

He was taken this morning.

The police came to our flat.

Around 6, maybe half past 6, I was still in bed.

The police?

Yes.

Danny, that's not funny.

Do I look like I'm joking?

Look at me.

Okay, okay, I'm sorry.

Just slow down.

What happened?

Did he get into a fight?

Did he do something stupid?

I don't think so.

I really don't think so.

But they took him out in front of me, and they took his laptop, and they took papers from his desk.

They were in our flat for maybe two hours.

Every drawer.

My room, too.

That's a mistake.

It has to be.

Marco works in a call center.

He pays his rent.

He sends money to his mother in the province.

He's the most boring person I met in six months of traveling.

He goes to bed at ten.

I know what Marco is.

Then what are they saying?

What did they tell you?

Almost nothing.

Nobody tells me anything.

I'm not family.

I'm not a lawyer.

I just stood in the corner with my hands up while they put his laptop in a plastic bag.

But I heard them talking to each other.

Something about accounts.

Something about people paying for work that doesn't exist online.

And his name is on it.

His name is on what?

I don't know exactly.

That's the truth.

I heard the word estafa and I heard the word scam and then they told me to be quiet.

Right.

Okay.

I'm going there.

Right now.

Where is he?

Which station?

Marco was supposed to wait for me in the arrivals hall.

New dialogues and stories every day.

Available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

Anna, no. Not tonight.

Why not?

I'm not going to sit in a hostel and look at my phone.

I flew here to see him.

If he's in a cell somewhere, I want to see him.

Because at 9 at night, you'll get a locked door and a guard who tells you to come back tomorrow.

That the best case The worst case you a foreigner with no lawyer no reason to be there shouting in a police station and somebody decides you interesting I not going to shout Everybody says that before they shout So what, I do nothing?

You sleep.

And at 7 in the morning, I pick you up and we go together.

I'll wait with you.

All day if we have to.

You'll come with me?

I said I would.

I'm saying it now.

Even though you're scared?

I'm very scared.

That's why I'm sitting here sweating in an airport coffee shop instead of being at home.

They wrote down my name too, Ana.

My name.

I live in that flat.

My laptop is next to his on the same desk.

So yes, I'm scared.

And I'm still going to take you.

I'm sorry.

I didn't mean—I'm not trying to make this about me.

I know.

You're not.

You're the only person who called me.

He gave me your number in Hanoi months ago.

If anything happens in Manila, call Danny.

I thought it was a joke, like in case I lose my wallet.

Marco likes to be prepared.

He's like that.

Always has a plan for other people and never one for himself.

That's him exactly.

Look, there's a small place near the station.

Cheap rooms, they don't ask questions.

I'll drop you there now, you sleep, and I'll be outside at 7.

I haven't booked anything.

I was going to stay with Marco.

I know.

He told me.

He was going to give you his room and sleep on the sofa and complain about it for a week.

God, that idiot.

Yeah.

Okay, okay, fine.

Seven o'clock.

But Danny, one thing.

If he did something and you know about it, tell me now, not tomorrow.

Now.

I'd rather be angry tonight than stupid tomorrow.

He didn't do it.

I'm not saying he's a saint.

He's stubborn and he's bad with money.

But stealing from strangers on the internet?

He'd cry.

He cried at a video about a dog last month.

That's true.

He really did.

So tomorrow we go and we listen to what they actually say, and then we find him someone who knows the law, because I don't.

I have some money saved.

Not much, but some.

Let's not spend it in the dark.

Let's find out what we're paying for first.

Fine, but I want it said out loud.

I'm not leaving him in there, whatever this is.

Then we agree.

Come on, finish your coffee, I'll get the car.

And Anna, don't talk to anyone at the station tomorrow before I get there.

Not the guard, not the man at the desk.

Nobody.

You think I'll say something stupid?

I think you'll say something honest.

In this building, that's the same thing.

Then I'll keep my mouth shut and let you do the talking.

That's the first sensible thing anybody said all day.

The next morning, Danny was outside the cheap rooms at 7.

exactly as he promised, with two cups of coffee and a face that had not slept.

We drove to the police station in silence, past jeepneys and wet markets, and people starting their day as if nothing had happened.

The station was hot and crowded, and we sat on a plastic bench for hours.

Danny did the talking, like he said he would.

I kept my mouth shut and watched the clock and the guards and the door that never opened.

Around lunchtime, a clerk finally told us something.

Marco was being held temporarily, and the case was about online fraud, people paying for work that did not exist.

His name was on the papers.

I asked what that meant, and the clerk shrugged and said the investigation was ongoing.

Danny put a hand on my arm before I could say anything honest.

We waited more.

Late in the afternoon, a different officer called us over and said we could have a short visit.

Twenty minutes, maybe less.

I felt my stomach drop.

I had been waiting all day to hear something.

And now that I had it, I was scared of what Marco would look like.

Danny squeezed my shoulder and said he would be right outside.

A guard led me down a corridor to the visitation room.

I took a breath and walked in.

Margo?

Hey, it's me.

It's Anna.

You came.

You actually came.

Of course I came.

I've been downstairs since 10 this morning, sitting on a plastic bench watching a door.

Sit down.

Sit.

God, look at you.

Have you slept at all Maybe two hours The floor is concrete and the light never goes off and there are nine of us in that room Anna I sorry about the airport I'm so sorry.

You must have stood there like...

I stood there for 40 minutes with a bottle of water in my hand, waiting for a stupid sign with my name on it.

But that's not important now.

Danny told me what he saw.

Police in the flat at half past six, laptop in a plastic bag, papers off your desk.

Danny spoke to you?

He came to the airport.

He was sweating through his shirt.

He couldn't sit still.

He said they searched his room too and took his laptop and his phone.

They did.

His room, my room, the kitchen, even the cupboard under the sink.

He has nothing to do with any of it, Anna.

Nothing.

I know.

He's outside right now, in the corridor, pretending to read a notice on the wall so the guard thinks he's nobody.

He told me not to say a single word to anyone in this building, so I've been sitting on my hands all day.

He's right.

Listen to Danny, not to me.

I'd rather listen to you.

Twenty minutes, that's what they gave us, and I don't know if we get more.

So talk.

What do they say you did?

Estafa.

Swindling.

They say I was part of a group taking money from people online.

Filipinos working abroad, mostly.

Seafarers, nurses in Dubai, people sending money home to their families.

They were promised jobs.

Placement fees, paperwork, a job waiting for them in Manila.

They paid.

There were no jobs.

And your name is in the middle of it.

My name is on the account.

My name is on the receipt forms.

There's one form with a signature that looks like mine.

I stared at the photocopy this morning for an hour and my hands were shaking.

Does it look like yours because it is yours?

No, Anna, no. It's close.

It's close enough that I'd have to look twice.

And I've been signing my name for 26 years.

Then how?

How does somebody put your name on an account?

Through work.

I'm on the phones eight hours a day.

Every agent has an ID, a login, an email with our surname on it.

There's a man on my team, Rico.

He's senior.

He's been there four years.

He trained me.

When his laptop died in June, he asked to borrow mine for a week.

I said yes.

Of course I said yes.

He was my trainer.

And you never got it back.

I got it back.

That's the thing.

It came back clean.

It worked fine.

I used it until Tuesday when the police took it.

But in those days, he had my machine, my login, my files.

And in July, he asked me to sign an endorsement form for a client.

Just one sheet.

He said the client needed it fast and the manager was already gone home.

And you signed it without reading it.

I signed it without reading it.

It was a Tuesday.

Everybody signs everything in that office.

I didn't even look at the second page, and the second page had my name typed at the bottom of a payment schedule.

Okay, okay.

One more question, and I want you to be straight with me, because I'd rather be angry now than stupid later.

Was there money in your account?

Yes, 4,000 pesos in May.

Rico said it was a reimbursement for my internet bill because I worked from home two weeks when the office Wi-Fi was down.

I believed him because my internet bill was about that.

And I spent it, Anna.

I didn't check.

I didn't ask again.

I just spent it on groceries and a new pair of shoes.

4,000 pesos.

About $70.

I know how it sounds.

It sounds like you, Marco.

That's the problem.

It sounds exactly like you.

I know.

I'm not going to sit here and tell you it's fine.

It's not fine.

But $70 and a signature you didn't read is not a scam.

Not the kind they're describing.

So what do we do?

I kept things.

That's why I need you.

What things?

Two weeks ago, I started to feel strange.

Rico asked me for my login again, and when I said no, he got quiet with me.

And then somebody in the office said there had been a complaint about one of our accounts.

So I printed everything.

The old group chat from the team, screenshots, the endorsement form, a copy of the contract with the client's real signature on it.

It's not my signature, Anna.

It's somebody else's, and it's in the same file.

Where is it Because they took everything from the flat Your laptop your papers your notebooks Not there I put it in a brown envelope and I put it in my locker at the gym behind my old running shoes because I was scared to keep it at home I thought I was being stupid I thought I was making a movie in my head.

Which gym?

Which locker?

Gold's, the one on the second floor of the mall across from the office.

Men's changing room, locker 14.

It's a padlock with a key.

Here.

Anna.

Take it.

Quick.

The guard is watching the clock, not us.

If he sees me take this.

He won't.

Put your hand flat on the table.

There.

Okay.

Okay.

I've got it.

It's in my fist.

God, my heart is going like a bird.

14.

Say it back to me.

Locker 14.

Gold's second floor.

Men's changing room behind the shoes.

I've got it.

And the lawyer.

That's the other thing.

My family already spoke to someone, a lawyer, before I was even moved here.

Attorney Lisa Salazar.

Her office is on Taft Avenue, two streets from the big church.

I don't have the number because my phone is evidence, but Dani can find her.

She has a page.

She has an office.

She'll be listed.

What do I tell her?

Tell her I'm here and I've said nothing.

Tell her there's an envelope.

Tell her about Rico and the borrowed laptop in the form.

And tell her I'm scared, Anna.

Tell her that, too.

Because it's the truth, and I'd rather she knew what she's walking into.

What does she cost?

I don't know.

My mother talked to her, so she's already spoken to my mother, and that means it's not nothing.

The first conversation was free, my mother said.

After that, I don't know.

I don't have money in there with me.

I don't even have a wallet.

I have some savings.

Not a lot.

Six months on night buses and cheap rooms.

So, you know, some.

I can't ask you for that.

You didn't ask.

But let's find out what it costs before I hand over anything.

Danny says the same.

Danny's a better friend than I deserve.

He's terrified, by the way.

He wants you to know that.

He said his name is written down somewhere too, and he's still going to the lawyer with me.

That's Danny.

He complains for an hour, and then he does the right thing.

Listen to me.

Tomorrow morning, I go to the gym, then the lawyer's office, and I don't stop until somebody with a desk and a stamp has heard the whole story.

But I need you to do something in here.

And it's the hardest one.

Don't talk.

Not to the other men.

Not to the officers who are nice to you.

Nobody.

If someone puts a paper in front of you, you read every line twice.

And you sign nothing.

What if they make me?

Then you say, I want my lawyer.

And you say it again.

Can you do that?

I can do that.

Say it for me.

I want my lawyer.

I want my lawyer.

Good.

That's it.

That's the whole job in here.

Anna, I keep thinking this is a mistake, and in a week somebody will say sorry, wrong man, and I'll walk out and we'll laugh about it at a bar.

And then I remember the signature on that form, and I remember how quiet Rico was when I said no to him, and I stopped laughing.

I'm not going to promise you it's a mistake because I don't know yet, but I flew here to see you, and I'm not getting back on a plane with you still in this building.

That's not me being brave.

That's just the fact of it.

You came for a holiday.

Beaches, old churches, cheap mangoes.

I know what I came for.

I'll get to it.

But the holiday can wait a week.

Anna, don't tell my mother yet.

Not until there's something real to tell her.

She'll sit in front of the church all day and she has a bad hip.

Okay.

Nothing to your mother yet.

And eat something, please.

You look like you've been on the bench since 10 in the morning.

I have.

Danny's been feeding me crackers out of a machine, so I'm basically a pigeon now.

That sounds like Danny.

The guard's standing up.

I think that's my 20 minutes.

Anna, thank you.

I know that's a small word for it.

Keep it.

You can owe me a proper one.

Locker 14.

I'll be back, Marco.

As soon as they let me in that door, I'll be back.

I'll be here.

Yeah, I know.

That's the problem.

New Dialogues and Stories Every Day, available in 21 subtitle languages.

You can practice all these dialogues sentence by sentence using the interactive player on our website.

Link in the description.

Bu dilde metin

Her gün yeni diyaloglar ve hikayeler. 21 altyazı dilinde mevcut.

Web sitemizdeki etkileşimli oynatıcıyı kullanarak tüm bu diyalogları cümle cümle pratik yapabilirsiniz. Bağlantı açıklamada.

Hanoi'den Manila'ya sıcak, yapış yapış bir akşamda bir sırt çantası, ucuz bir SIM kart ve şehri görüp Marco'yla buluşmaktan başka gerçek bir planım olmadan indim.

26 yaşındaydım ve o zamana kadar Tayland, Vietnam, Japonya ve Kore arkamda kalmıştı.

Gece otobüslerine, plan değiştirmeye ve işlerin yoluna gireceğine güvenmeye alışkındım.

Daha önce Asya'da tanışmıştık ve bana Manila'yı göstereceğine söz vermişti.

Ama çantamla dışarı çıktığımda Marco yoktu.

Taksi şoförlerinin ve karton tabelalı ailelerin yanından geçerek onun yüzünü aradım.

Hiçbir şey.

Telefonumu kontrol ettim.

Mesaj yok.

Onu bir, iki, üç kez aradım.

Çaldı çaldı, sonra sesli mesaja düştü.

Kendime sadece geç kaldığını söyledim.

Manila'da trafik meşhurdu ve belki vardiyası uzamıştı.

Çıkışın yakınındaki küçük bir kafeye oturdum ve bir şişe su aldım.

İyi ruh halim hâlâ yerindeydi ama artık içinde küçük bir çatlak vardı.

Marco'nun bana başım belaya girerse diye verdiği Danny'nin numarasını buldum.

Danny hızlıca cevap verdi.

Beni aradığıma şaşırmış gibiydi, sonra tuhaf bir sesle konuştu ama havaalanına geleceğini söyledi.

Bir kahve söyledim ve bekledim.

Anna? Anna, burada.

Danny, Tanrıya şükür.

40 dakikadır şu kapıyı izliyorum.

Kusura bakma, EDSA'daki trafik, bilmek istemezsin.

Elimden geldiğince hızlı geldim.

Sorun değil.

Otur.

Kahve ister misin?

Soğuk bir şey?

Bayılacak gibi görünüyorsun.

Hayır, hayır.

Hiçbir şey içemem.

Teşekkür ederim.

Peki, o nerede?

Marco hasta mı?

İşte bir şey mi oldu?

Anna.

Çünkü iki gün önce bana bu salonun fotoğrafını gönderdi.

Adımın yazılı olduğu aptal bir tabelayla burada duracağına dair şaka yapıyordu.

Bu Marco işte. Öylece gelmemezlik yapmaz.

Biliyorum. Yapmadığını biliyorum.

Ee?

Gelmiyor. Gelemez.

Bu ne demek, gelemez?

Bu sabah götürüldü. Polis dairemize geldi.

6 civarı, belki 6 buçuk, ben hâlâ yataktaydım.

Polis mi?

Evet.

Danny, bu komik değil.

Şaka yapıyor gibi mi görünüyorum? Bana bak.

Tamam, tamam, özür dilerim. Sadece yavaşla.

Ne oldu? Kavga mı etti? Aptalca bir şey mi yaptı?

Sanmıyorum. Gerçekten sanmıyorum.

Ama onu gözümün önünde dışarı çıkardılar, dizüstü bilgisayarını aldılar ve masasından kağıtlar aldılar.

Dairemizde belki iki saat kaldılar.

Her çekmece. Benim odam da.

Bu bir hata. Olmalı.

Marco bir çağrı merkezinde çalışıyor. Kirasını ödüyor. Taşradaki annesine para gönderiyor.

Altı aylık seyahatimde tanıştığım en sıkıcı insan.

Saat onda yatar.

Marco'nun ne olduğunu biliyorum.

O zaman ne diyorlar? Sana ne söylediler?

Neredeyse hiçbir şey. Kimse bana bir şey söylemiyor.

Ben aile değilim. Avukat değilim.

Onlar dizüstü bilgisayarını plastik bir poşete koyarken ben sadece köşede ellerim havada durdum.

Ama birbirleriyle konuştuklarını duydum.

Hesaplarla ilgili bir şey.

İnternette var olmayan işler için insanların para ödemesiyle ilgili bir şey.

Ve onun adı bunun içinde.

Onun adı neyin içinde?

Tam olarak bilmiyorum. Gerçek bu.

Estafa kelimesini duydum ve scam kelimesini duydum ve sonra bana susmamı söylediler.

Doğru. Tamam. Oraya gidiyorum. Hemen şimdi. Nerede? Hangi karakolda?

Marco'nun beni geliş salonunda beklemesi gerekiyordu.

Her gün yeni diyaloglar ve hikayeler. 21 altyazı dilinde mevcut.

Web sitemizdeki etkileşimli oynatıcıyı kullanarak tüm bu diyalogları cümle cümle pratik yapabilirsiniz.

Bağlantı açıklamada.

Anna, hayır. Bu gece olmaz.

Neden olmasın? Bir hostelde oturup telefonuma bakacak değilim. Onu görmek için buraya uçtum.

Bir hücrede bir yerdeyse, onu görmek istiyorum.

Çünkü gece 9'da kilitli bir kapı ve yarın gelmeni söyleyen bir gardiyanla karşılaşırsın.

En iyi durum bu. En kötü durumda sen avukatı olmayan, orada bulunmak için hiçbir sebebi olmayan bir yabancısın, karakolda bağırıyorsun ve biri seni ilginç bulmaya karar veriyor. Ben bağırmayacağım. Herkes bağırmadan önce böyle söyler.

Yani ne, hiçbir şey yapmayayım mı?

Uyu.

Ve sabah 7'de seni alırım ve birlikte gideriz.

Seninle beklerim.

Gerekirse bütün gün.

Benimle gelecek misin?

Geleceğimi söyledim.

Şimdi söylüyorum.

Korkmana rağmen mi?

Çok korkuyorum.

Bu yüzden evde olmak yerine burada, havaalanı kafesinde ter içinde oturuyorum.

Benim adımı da yazdılar, Ana.

Benim adımı.

O dairede ben yaşıyorum.

Dizüstü bilgisayarım aynı masada onunkinin yanında.

Yani evet, korkuyorum.

Ve yine de seni götüreceğim.

Özür dilerim.

Kastetmedim—bunu kendimle ilgili yapmaya çalışmıyorum.

Biliyorum.

Yapmıyorsun.

Beni arayan tek kişi sensin.

Numaranı aylar önce Hanoi'de bana vermişti.

Manila'da bir şey olursa, Danny'yi ara.

Şaka sandım, hani cüzdanımı kaybedersem falan diye.

Marco hazırlıklı olmayı sever.

Öyledir.

Her zaman başkaları için bir planı vardır, kendisi için asla.

Tam olarak o.

Bak, istasyonun yakınında küçük bir yer var.

Ucuz odalar, soru sormazlar.

Seni şimdi oraya bırakırım, uyursun, ben de 7'de dışarıda olurum.

Hiçbir şey ayarlamadım.

Marco'yla kalacaktım.

Biliyorum.

Bana söyledi.

Sana odasını verecek, kanepede yatacak ve bir hafta boyunca bundan şikayet edecekti.

Tanrım, o aptal.

Evet.

Tamam, tamam, peki.

Saat yedi.

Ama Danny, bir şey var.

Eğer bir şey yaptıysa ve sen biliyorsan, bana yarın değil şimdi söyle.

Şimdi.

Bu gece kızgın olmayı yarın aptal olmaya tercih ederim.

Yapmadı.

Aziz olduğunu söylemiyorum.

İnatçıdır ve parayla arası iyi değildir.

Ama internette yabancılardan çalmak mı?

Ağlardı.

Geçen ay bir köpek videosuna ağladı.

Doğru. Gerçekten ağladı.

Yani yarın gidip gerçekte ne söylediklerini dinleyeceğiz,

sonra ona kanunu bilen birini bulacağız, çünkü ben bilmiyorum.

Biraz birikmiş param var. Çok değil, ama var.

Karanlıkta harcamayalım. Önce neye para ödediğimizi öğrenelim.

Peki, ama yüksek sesle söylenmesini istiyorum. Bu ne olursa olsun, onu orada bırakmayacağım.

O zaman anlaştık.

Hadi, kahveni bitir, ben arabayı alırım.

Ve Anna, yarın ben gelmeden önce istasyonda kimseyle konuşma.

Ne gardiyanla, ne gişedeki adamla.

Kimseyle.

Aptalca bir şey söyleyeceğimi mi düşünüyorsun?

Dürüst bir şey söyleyeceğini düşünüyorum.

Bu binada, ikisi aynı şey.

O zaman ağzımı kapalı tutarım ve sen konuşursun.

Bütün gün birinin söylediği ilk mantıklı şey bu.

Ertesi sabah Danny saat 7'de ucuz odaların önündeydi.

tam söz verdiği gibi, iki bardak kahve ve uyumamış bir yüzle.

Jeepney'lerin ve ıslak pazarların yanından geçerek sessizlik içinde karakola gittik,

ve insanlar sanki hiçbir şey olmamış gibi günlerine başlıyorlardı.

Karakol sıcak ve kalabalıktı ve saatlerce plastik bir bankta oturduk.

Söylediği gibi konuşmayı Danny yaptı.

Ağzımı kapalı tuttum ve saati, gardiyanları ve hiç açılmayan kapıyı izledim.

Öğle vakti bir memur sonunda bize bir şey söyledi.

Marco geçici olarak tutuluyordu ve dava çevrimiçi dolandırıcılıkla ilgiliydi,

insanların var olmayan işler için para ödemesi.

Onun adı kağıtlardaydı.

Bunun ne anlama geldiğini sordum ve memur omuz silkip soruşturmanın devam ettiğini söyledi.

Dürüst bir şey söylemeden önce Danny elini koluma koydu.

Daha fazla bekledik.

Öğleden sonra geç saatlerde başka bir memur bizi yanına çağırdı ve kısa bir ziyaret yapabileceğimizi söyledi.

Yirmi dakika, belki daha az.

Midem düştü gibi hissettim.

Bütün gün bir şey duymayı bekliyordum.

Ve şimdi duyduğuma göre, Marco'nun nasıl görüneceğinden korkuyordum.

Danny omzumu sıktı ve hemen dışarıda olacağını söyledi.

Bir gardiyan beni bir koridordan ziyaret odasına götürdü.

Bir nefes aldım ve içeri girdim.

Margo?

Hey, benim.

Ben Anna.

Geldin.

Gerçekten geldin.

Elbette geldim.

Sabah 10'dan beri alt kattayım, plastik bir bankta oturup bir kapıyı izliyorum.

Otur.

Otur.

Tanrım, sana bak.

Hiç uyudun mu? Belki iki saat. Zemin beton ve ışık hiç sönmüyor ve o odada dokuz kişiyiz. Anna, havaalanı için özür dilerim.

Çok özür dilerim.

Orada öyle durmuş olmalısın...

Elinde bir şişe suyla 40 dakika orada durdum, adımın yazılı olduğu aptal bir tabelayı bekledim.

Ama bu artık önemli değil.

Danny bana ne gördüğünü anlattı.

Altı buçukta dairede polis, plastik poşette dizüstü bilgisayar, masandan kağıtlar.

Danny seninle konuştu mu?

Havaalanına geldi. Gömleği terden sırılsıklamdı. Yerinde duramıyordu.

Onun odasını da aradıklarını, dizüstü bilgisayarını ve telefonunu aldıklarını söyledi.

Aldılar. Onun odası, benim odam, mutfak, hatta lavabo altındaki dolap.

Hiçbir şeyle ilgisi yok, Anna. Hiçbir şeyle.

Biliyorum. Şu an dışarıda, koridorda, gardiyan onu kimse sansın diye duvardaki bir ilanı okuyormuş gibi yapıyor.

Bu binada kimseye tek kelime etmememi söyledi, bu yüzden bütün gün ellerimin üstünde oturdum.

Haklı. Beni değil, Danny'yi dinle.

Seni dinlemeyi tercih ederim. Yirmi dakika, bize verdikleri bu ve daha fazlasını alır mıyız bilmiyorum. O yüzden konuş. Ne yaptığını söylüyorlar?

Estafa. Dolandırıcılık.

İnternetten insanlardan para alan bir grubun parçası olduğumu söylüyorlar.

Çoğunlukla yurt dışında çalışan Filipinliler.

Denizciler, Dubai'deki hemşireler, ailelerine para gönderen insanlar.

Onlara iş vaat edilmiş.

Yerleştirme ücretleri, evraklar, Manila'da onları bekleyen bir iş.

Ödediler. İş yoktu.

Ve senin adın bunun tam ortasında.

Adım hesapta.

Adım makbuz formlarında.

Benimkine benzeyen bir imza olan bir form var.

Bu sabah fotokopiye bir saat baktım ve ellerim titriyordu.

Senin gibi görünüyor çünkü senin mi?

Hayır, Anna, hayır. Yakın. İki kez bakmam gerekecek kadar yakın.

Ve 26 yıldır adımı imzalıyorum.

O zaman nasıl? Biri senin adını nasıl bir hesaba koyar?

İş sayesinde. Günde sekiz saat telefondayım.

Her temsilcinin bir kimliği, bir girişi, soyadımızın olduğu bir e-postası var.

Ekibimde Rico adında bir adam var. Kıdemli. Dört yıldır orada. Beni o eğitti.

Haziranda dizüstü bilgisayarı bozulunca bir haftalığına benimkini ödünç almak istedi. Evet dedim. Elbette evet dedim. Eğitmenimdi.

Ve hiç geri almadın.

Geri aldım. İşte mesele bu. Temiz geldi. Sorunsuz çalıştı. Polisin aldığı Salı gününe kadar kullandım.

Ama o günlerde makinem, girişim, dosyalarım ondaydı.

Ve Temmuzda bir müşteri için bir onay formu imzalamamı istedi.

Sadece bir sayfa.

Müşterinin buna hızlı ihtiyacı olduğunu ve müdürün çoktan eve gittiğini söyledi.

Ve sen okumadan imzaladın.

Okumadan imzaladım.

Bir Salıydı.

O ofiste herkes her şeyi imzalar.

İkinci sayfaya bakmadım bile,

ve ikinci sayfada bir ödeme planının alt kısmında adım yazılıydı.

Tamam, tamam.

Bir soru daha, ve bana dürüst olmanı istiyorum,

çünkü sonra aptal olmaktansa şimdi sinirli olmayı tercih ederim.

Hesabında para var mıydı?

Evet, Mayıs'ta 4.000 peso.

Rico bunun internet faturamın geri ödemesi olduğunu söyledi

çünkü ofisin Wi-Fi'si çalışmadığında iki hafta evden çalışmıştım.

Ona inandım çünkü internet faturam yaklaşık o kadardı.

Ve onu harcadım, Anna.

Kontrol etmedim.

Bir daha sormadım.

Sadece market alışverişine ve yeni bir çift ayakkabıya harcadım.

4.000 peso.

Yaklaşık 70 dolar. Kulağa nasıl geldiğini biliyorum.

Kulağa senin gibi geliyor, Marco. Sorun da bu. Tam olarak senin gibi geliyor.

Biliyorum.

Buraya oturup sana bunun sorun olmadığını söylemeyeceğim. Sorun var.

Ama 70 dolar ve okumadığın bir imza bir dolandırıcılık değil. Onların anlattığı türden değil.

Peki ne yapacağız?

Bir şeyler sakladım. Bu yüzden sana ihtiyacım var.

Neler sakladın?

İki hafta önce tuhaf hissetmeye başladım.

Rico benden yine giriş bilgilerimi istedi ve ben hayır dediğimde bana sessizleşti.

Sonra ofiste birileri hesaplarımızdan biri hakkında bir şikayet olduğunu söyledi.

Ben de her şeyi yazdırdım.

Ekibin eski grup sohbeti, ekran görüntüleri, onay formu,

müşterinin gerçek imzasının olduğu sözleşmenin bir kopyası.

Bu benim imzam değil, Anna.

Başka birinin imzası ve aynı dosyada.

Nerede Çünkü daireden her şeyi aldılar Dizüstü bilgisayarın evrakların defterlerin Orada değil Kahverengi bir zarfa koydum ve spor salonundaki dolabıma eski koşu ayakkabılarımın arkasına koydum çünkü evde tutmaya korktum Aptalca davrandığımı düşündüm

Kafamda bir film çektiğimi düşündüm.

Hangi spor salonu?

Hangi dolap?

Gold's, ofisin karşısındaki alışveriş merkezinin ikinci katındaki.

Erkekler soyunma odası, 14 numaralı dolap.

Anahtarlı bir asma kilit.

Buyrun.

Anna.

Al.

Çabuk.

Güvenlik görevlisi saate bakıyor, bize değil.

Bunu aldığımı görürse.

Görmeyecek.

Elini masaya düz koy.

İşte.

Tamam.

Tamam.

Aldım.

Yumruğumda.

Tanrım, kalbim kuş gibi çarpıyor.

14.

Bana tekrar söyle.

14 numaralı dolap.

Gold's ikinci kat.

Erkekler soyunma odası ayakkabıların arkasında.

Anladım.

Ve avukat.

Diğer mesele de o.

Ailem ben buraya getirilmeden önce bile biriyle, bir avukatla konuşmuş.

Avukat Lisa Salazar.

Ofisi Taft Avenue'da, büyük kiliseden iki sokak ötede.

Numarası bende yok çünkü telefonum kanıt, ama Dani onu bulabilir.

Bir sayfası var.

Bir ofisi var.

Listede olacaktır.

Ona ne söyleyeyim?

Burada olduğumu ve hiçbir şey söylemediğimi söyle.

Bir zarf olduğunu söyle.

Rico'dan ve formdaki ödünç alınan dizüstü bilgisayardan bahset.

Ve korktuğumu söyle, Anna.

Bunu da söyle.

Çünkü bu doğru ve neyle karşılaşacağını bilmesini tercih ederim.

Ücreti ne kadar?

Bilmiyorum.

Annem onunla konuştu, yani o zaten annemle konuşmuş, bu da hiçbir şey olmadığı anlamına gelmez.

İlk görüşme ücretsizdi, dedi annem.

Ondan sonrasını bilmiyorum.

Yanımda para yok.

Cüzdanım bile yok.

Biraz birikimim var.

Çok değil.

Gece otobüslerinde ve ucuz odalarda altı ay.

Yani, biraz var.

Bunu senden isteyemem.

İstemedin.

Ama herhangi bir şey vermeden önce maliyetini öğrenelim.

Danny de aynısını söylüyor.

Danny hak ettiğimden daha iyi bir arkadaş.

Bu arada, çok korkmuş durumda.

Bunu bilmeni istiyor.

Onun adının da bir yerde yazılı olduğunu söyledi ve yine de benimle avukata gidiyor.

İşte Danny budur.

Bir saat şikayet eder, sonra doğru olanı yapar.

Beni dinle.

Yarın sabah spor salonuna, sonra avukatın ofisine gidiyorum,

ve masası ve kaşesi olan biri tüm hikayeyi duyana kadar durmayacağım.

Ama senin burada bir şey yapmanı istiyorum.

Ve bu en zoru.

Konuşma.

Diğer adamlarla konuşma.

Sana iyi davranan memurlarla konuşma.

Kimseyle.

Biri önüne bir kağıt koyarsa, her satırı iki kez oku.

Ve hiçbir şey imzalama.

Ya beni zorlarlarsa?

O zaman avukatımı istiyorum dersin.

Ve tekrar söylersin.

Bunu yapabilir misin?

Bunu yapabilirim.

Benim için söyle.

Avukatımı istiyorum.

Avukatımı istiyorum.

Güzel.

İşte bu.

Buradaki tüm iş bu.

Anna, bunun bir hata olduğunu ve bir hafta içinde birinin özür dileyip yanlış adam diyeceğini düşünüp duruyorum,

ve dışarı çıkacağım ve bir barda buna güleceğiz.

Sonra o formdaki imzayı hatırlıyorum,

ve ona hayır dediğimde Rico'nun ne kadar sessizleştiğini hatırlıyorum ve gülmeyi bırakıyorum.

Sana bunun bir hata olduğuna söz vermeyeceğim çünkü henüz bilmiyorum,

ama seni görmek için buraya uçtum ve sen hâlâ bu binadayken uçağa binmeyeceğim.

Bu cesur olduğum anlamına gelmiyor. Sadece gerçek bu.

Tatil için gelmiştin. Plajlar, eski kiliseler, ucuz mangolar.

Ne için geldiğimi biliyorum. Ona geleceğim. Ama tatil bir hafta bekleyebilir.

Anna, anneme henüz söyleme. Ona söyleyecek gerçek bir şey olana kadar.

Bütün gün kilisenin önünde oturur ve kalçası kötü.

Tamam. Annene henüz bir şey yok.

Ve bir şeyler ye, lütfen. Sabah 10'dan beri yedek kulübesindeymişsin gibi görünüyorsun.

Öyleyim. Danny beni bir makineden krakerlerle besliyor, yani artık neredeyse bir güvercinim.

Bu Danny'ye benziyor.

Güvenlik görevlisi ayağa kalkıyor. Sanırım 20 dakikam doldu.

Anna, teşekkür ederim. Bunun için küçük bir kelime olduğunu biliyorum.

Sakla. Bana düzgün bir tanesini borçlu olabilirsin. 14 numaralı dolap. Döneceğim, Marco.

O kapıdan beni içeri aldıkları anda, döneceğim.

Burada olacağım.

Evet, biliyorum. Sorun da bu.

Her Gün Yeni Diyaloglar ve Hikayeler, 21 altyazı dilinde mevcut.

Tüm bu diyalogları web sitemizdeki interaktif oynatıcıyı kullanarak cümle cümle pratik yapabilirsiniz.

Bağlantı açıklamada.

Açıklamadaki bağlantı.